Σε αριθμούς φρονώ ότι θα τον περάσει εκτός αν έχουμε απρόοπτα γεγονότα. Γενικά αν συνεχίσει έτσι θα σπάσει άπειρα ρεκόρ.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στην ηλικία του είχε καλύτερο χειρισμό από τον Μιχαλάκη, καλύτερο σουτ, καλύτερη ασιστ. Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν και τίποτα στην τελική αν δεν καταφέρει στο παρκέ και πολλά άλλα πράγματα που κατάφερε ο Τζόρνταν στα χρόνια που αγωνίστηκε. Μην ξεχνάμε ότι αν δεν διέκοπτε το μπάσκετ ο Τζόρνταν πάνω στο τοπ της καριέρας του τότε θα έκανε και αυτός ακόμη περισσότερα πράγματα από τα απίθανα που κατάφερε.

Δεν ήθελα να αναφερθώ στα γεγονότα οπλοφορίας του Iverson, διότι θα μπαίναμε σε μια κοινωνιολογική κουβέντα και θα έμοιαζε γραφική από ένα σημείο και μέτα. Γιατί θα υπήρχαν αναφορές όπως, “είναι παιδί του γκέτο, έτσι έχει μεγαλώσει, αυτή ήταν η ζωή του πριν το μπάσκετ” και όλα τα σχετικά. Που, ναι μεν είναι υπαρκτά και ισχύουν, δεν αφορούν όμως μια αμιγώς μπασκετική συζήτηση, σωστά;

Όσο για τον James, πραγμτικά δεν τον συμπαθώ, ούτε τον τρόπο παιχνιδιού του κι όταν βλέπω σύσωμο το τμήμα marketing του ΝΒΑ να πέφτει επάνω του, καταλαβαίνω πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για έναν άνθρωπο σύμβολο και εικόνα σε αυτό το πρωτάθλημα. Το παλικάρι, δεν πρόκειται να πλησιάσει ούτε τον Bryant αν με ρωτήσετε. Για τον Jordan, ίσως, αν δεν του πέσει η κουβέρτα και ξυπνήσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι το αν θα πάρεις πρωτάθλημα ή όχι, είναι κάτι εντελώς ανάλογο και σχετικό με το επίπεδο του ανταγωνισμού. Και οι Rockets έκαναν repeat το ‘94 και το ‘95 και οι Spurs το πήραν το ‘99 με την μισή χρονιά λόγω του lockout. Αυτό δεν λέει τίποτα, για την αξία του παίχτη. Κι ο Jud Bueschler ηταν προταθλητής με το Chicago του ‘96, που κατ’ εμέ ήταν η πληρέστερη και καλύτερα ομάδα μπάσκετ ως σήμερα. Χαίρομαι πραγματικά που πρόλαβα να τους δω και να τους κρίνω ζωντανά.

“Και η παρατήρηση, που περισσότερο είναι food for the mind. Μήπως ξεχνάμε ότι, όταν μπαίνουν στην μέση τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η κάθε εταιρεία με τέτοια δύναμη κι επιρροή, θα έκανε τα πάντα για “να προστατέψει” το προϊόν της, την “βιτρίνα” της, την “φήμη” της;”
Δεν διαφωνώ με αυτά που λες αλλά δεν βλέπω ο Κόμπι να έχει μεγαλύτερη διαφήμιση από τον Λεμπρόν ή τον Γουέιντ. Ο Κόμπι ότι έχει καταφέρει εντός και εκτός (εννοώ στο να ξαναφτιάξει την εικόνα του) γηπέδου το έκανε με την αγωνιστική του αξία. Δεν τον έκαναν οι εταιρείες τον καλύτερο σκόρερ στον κόσμο, ούτε έβαλαν το χειρότερο ρόστερ στην ιστορία των Λέικερς στα playoff (κάτι που οφείλεται στον Κόμπι φυσικά).

“Έπειτα, αν αναφέρεσαι στις περιπτώσεις στοιχημάτων για τον Jordan, έχω να σου πω ότι σαν αδίκημα ή παράπτωμα, δεν θα είχε καμία σημασία αν δεν επρόκειτο για τον Jordan.”
Ναι, σε αυτά τα παραπτώματα αναφέρομαι με τη διαφορά ότι δεν ήταν απλά “στοιχήματα” αλλά “παράνομα στοιχήματα”.
Και όμως έχει σημασία ακόμη και για τον Τζόρνταν. Παίκτης του ΝΒΑ δεν ήταν ; Τα παράνομα στοιχήματα απαγορεύονται ρητώς και οι ποινές είναι αυστηρές.

“Στο κάτω κάτω, στην περίπτωση του Jordan, τα λεφτά είναι δικά του και τα διαχειρίζεται όπως θέλει. Δεν έβλαψε κανέναν συνάνθρωπό του. Ή μήπως κάνω λάθος;”
Βεβαίως δεν έβλαψε κανέναν, αλλά παραβίασε έναν αυστηρό κανονισμό του ΝΒΑ και όχι μόνο τη γλύτωσε αλλά οι περισσότεροι το ξέχασαν.

(από μία γωνία του θέματος μπορείς να πεις ότι έβλαψε αφού ήταν το απόλυτο είδωλο και η μεγαλύτερη διαφήμιση του ΝΒΑ)

(πρόσφατα διάβασα για φήμες που λένε πως η πρώτη του αποχώρηση το 1993 ήταν η σιωπηλή τιμωρία του ΝΒΑ για τα παραπάνω. Στην τελική, ποιός ξέρει…)

“Σου θυμίζω όμως ότι ο βιασμός, είναι καταδικαστέος από κάθε υγειές και σκεπτόμενο μέλος της κοινωνίας μας.”
Ναι, μόνο που ο Κόμπι δεν την βίασε. Λεφτά ήθελε η γκόμενα. Και μη μου πεις ότι το έκανε, γιατί όλα τα στοιχεία οδηγούν αλλού.

“Για τον Iverson έχεις άδικο, πιστεύω. Θυμάμαι σαν σήμερα το ‘98 που ήταν η δεύτερη χρονιά του, το ΝΒΑ να του επιβάλλει τεράστιες ποινές για το μακρύτερο σορτς του, την στιγμή που υπήρχαν παίχτες με πολύ πιο baggy ρούχα (βλέπε Old Fat Shaq κτλ) και (αν είναι ποτέ δυνατόν) γίνονταν θέμα, μέχρι και για το crossover του. Αν έχει δείξει κάποιο πρόσωπο ο Allen, τότε αυτό είναι του αγωνιστή που παρά το μικρό του ανάστημα, όσο αντέχει θα δέχεται χτυπήματα και θα ανταπεξέρχεται του πόνου.”
Το πας τελείως αλλού το θέμα. Αναφέρθηκες σε ένα εξωαγωνιστικό παράπτωμα του Κόμπι και το παρομοίασες με το αληθινό του πρόσωπο. Το ίδιο έκανα και εγώ για τον Άιβερσον. Αν είναι δυνατόν ένας παίκτης που είναι είδωλο για εκατυμμύρια ανθρώπους (και για μένα φυσικά) να πετάει τη γυναίκα του γυμνή εξώ από το σπίτι και να την απειλεί με καραμπίνα (δεν θυμάμαι το λόγο που το έκανε). Εντάξει, για το αν ήταν γυμνή ή όχι μπορεί να κάνω λάθος, πάντως το περιστατικό είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις (σιγά μην δεν έπαιρνε) και ο Άιβερσον αντιμετώπιζε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Αφού εσύ θεώρησες τον “βιάσμο” του Κόμπι σαν το αληθινό του πρόσωπο, πεσ’μου ένα λόγο γιατί να μην θεωρήσω και εγώ αυτό, το αληθινό πρόσωπο του Άιβερσον ; Και δεν αναφέρομαι καν σε άλλες παραβάσεις (παράνομη οπλοφορία κτλ).

Και ξέρεις κάτι ; Και σαν χαρακτήρας ακόμα, ο Κόμπι είναι κλάσεις καλύτερος του “είμαι πολύ καλός για να μη σας ρίξω ούτε μία ματιά” Άιβερσον. Αν είναι δυνατόν να πάνε παιδάκια να του ζητήσουν αυτόγραφα (παιδάκια !) και αυτός να τους λέει “I’m a superstar” και να μην τους δίνει.

Είδες ; Τελικά η εικόνα του Άιβερσον δεν είναι μόνο αυτή του μαχητή.

“Ο Bryant δεν είναι σίγουρα πλέον το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ. Υπάρχει ο Nash, το LePros, ο Mello, ο Duncan για αυτόν τον ρόλο. Εδώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήταν καν το αγαπημένο παιδί της ομάδας του, καθώς οι φίλαθλοι του LA δεν ξεχνούν πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ‘04 με το Detroit.”
Απλά αναφέρω πως για κάποιο διάστημα ούτε ο Μάτζικ Τζόνσον ήταν το αγαπημένο παιδί στο LA αφού λόγω αυτού και του εγωισμού του έφυγε ο Γουέστχεντ.

“το LePros”
Ε ναι, τι εννοείται ότι πρέπει να πιστέψω όταν ο Κόμπι τιμωρείται για κάτι που υποθέτουν ότι πάει να κάνει ενώ ο ΛεΜπρόν το κάνει στα ίσα και περνάει στο ντούκου ;

Μια παρατήρηση μόνο αν και είναι άλλη συζήτηση :
“πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ‘04 με το Detroit.”
Οι Πίστονς είναι μεγάλη ομάδα, οπότε ήταν είχαν χημεία οι Λέικερς είτε όχι θα ήταν δύσκολη η κατάκτηση του τίτλου.
Για μένα καλύτερα θα είναι όποιος αναφέρεται σε αυτό να μη γράφει για κατάκτηση του τίτλου από τους Λέικερς αλλά για πιο αποτελεσματική προσπάθεια.

Μια παρατήρηση και μια διαφωνία. Δεν είναι, ούτε έγινε ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Και η παρατήρηση, που περισσότερο είναι food for the mind. Μήπως ξεχνάμε ότι, όταν μπαίνουν στην μέση τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η κάθε εταιρεία με τέτοια δύναμη κι επιρροή, θα έκανε τα πάντα για “να προστατέψει” το προϊόν της, την “βιτρίνα” της, την “φήμη” της;

Έπειτα, αν αναφέρεσαι στις περιπτώσεις στοιχημάτων για τον Jordan, έχω να σου πω ότι σαν αδίκημα ή παράπτωμα, δεν θα είχε καμία σημασία αν δεν επρόκειτο για τον Jordan. Σου θυμίζω όμως ότι ο βιασμός, είναι καταδικαστέος από κάθε υγειές και σκεπτόμενο μέλος της κοινωνίας μας. Στο κάτω κάτω, στην περίπτωση του Jordan, τα λεφτά είναι δικά του και τα διαχειρίζεται όπως θέλει. Δεν έβλαψε κανέναν συνάνθρωπό του. Ή μήπως κάνω λάθος;

Για τον Iverson έχεις άδικο, πιστεύω. Θυμάμαι σαν σήμερα το ‘98 που ήταν η δεύτερη χρονιά του, το ΝΒΑ να του επιβάλλει τεράστιες ποινές για το μακρύτερο σορτς του, την στιγμή που υπήρχαν παίχτες με πολύ πιο baggy ρούχα (βλέπε Old Fat Shaq κτλ) και (αν είναι ποτέ δυνατόν) γίνονταν θέμα, μέχρι και για το crossover του. Αν έχει δείξει κάποιο πρόσωπο ο Allen, τότε αυτό είναι του αγωνιστή που παρά το μικρό του ανάστημα, όσο αντέχει θα δέχεται χτυπήματα και θα ανταπεξέρχεται του πόνου.

Ο Bryant δεν είναι σίγουρα πλέον το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ. Υπάρχει ο Nash, το LePros, ο Mello, ο Duncan για αυτόν τον ρόλο. Εδώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήταν καν το αγαπημένο παιδί της ομάδας του, καθώς οι φίλαθλοι του LA δεν ξεχνούν πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ‘04 με το Detroit.

Αυτό όμως είναι κάτι που δεν ίσχυε για τα (αρκετά από τα) πρώτα χρόνια της καρριέρας του.

“Όταν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, τον διέγραψαν και “οι χορηγοί” του, γιατί το προφίλ του “καλού παιδιού” πάντοτε θα πουλάει. ”
Πιό ακριβώς είναι το πραγματικό του πρόσωπο ;
Σίγουρα δεν είναι χείροτερο από το πραγματικό πρόσωπο που έχει δείξει ο Τζόρνταν που κανονικά θα έπρεπε να είχε φύγει από το ΝΒΑ (ή έστω να του είχε επιβληθεί μία πολύ βαριά τιμωρία). Μήπως και εκεί έπαιξε ρόλο η φήμη ;

“Αν ήταν κανένας άλλος, πχ ο Iverson -που ούτως ή άλλως κάθεται στον λαιμό του Stern- δεν θα ξαναπλησίαζε την πορτοκαλί μπάλλα για επίσημους λόγους. Αυτός και την γλίτωσε και παίζει -δυστυχώς για τα μάτια μας.”
Και όμως και ο ΆΙβερσον έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και παίζει ακόμα μπάσκετ.

Ενδεικτικά δείτε πόσο δύσκολες προσπάθειες πήρε ο Kobe στους 81. http://youtube.com/watch?v=qRikrksH8es

Να συμφωνήσω επίσης με τον Afanasoula ότι ο Kobe είναι ένα κακομαθημένο καθίκι, αλλά και με τον MJ23LBJ23 στο άλλο link σχετικά με το ότι ο LeBron είναι καλύτερος απότι ο Jordan στα 23 του.

http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2007/11/26/lebronbetterthanjordan/

Όμως ειλικρινά, δεν μπορώ να συμφωνήσω. μεταξύ των δύο πρώτων όρων, μου φαίνεται πως απλώς παίζουμε με τις λέξεις (ή μάλλον με την σειρά των λέξεων). Για τον “καλύτερο παίκτη” απλώς δεν το συζητώ, το νόημα είναι ξεκάθαρο και απέχει πολύ από την κουβέντα.

Πάντως, τα σχόλιά μου, δεν αφορούν τόσο την σύγκριση των δύο παικτών, όσο γενικότερα την θέση που εκφράσατε πάνω στο μπάσκετ. Δεν καταλαβαίνω έννοιες όπως “το άθλημα ήταν διαφορετικό τότε” όταν η συζήτηση επικεντρώνεται στο ποιος ήταν κορυφαίος και που. Με άλλα λόγια, για να είσαι “Ο Κορυφαίος” πρέπει να ξεπεράσεις όλους τους υπόλοιπους, ασχέτως τεχνικής κατάρτισης, φιλοσοφίας και ύφους παιχνιδιού, εποχής κτλ κτλ. Με απόψεις σαν κι αυτές, δείχνετε να απαξιώνετε τεράστιους αθλητές, με πρώτο και καλύτερο τον Νίκο Γκάλη. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το μπάσκετ δεν ήταν υψηλού επιπέδου, δεν μειώνει την αξία αυτού του τεράστιου αθλητή. Ειδικά, όταν έχει αποδείξει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αυτή την αξία.

Στην περίπτωση τώρα του Jordan, ο άνθρωπος δεν ήταν απλώς “Ο Καλύτερος” από τους υπόλοιπους. Ήταν πολλά σκαλιά πάνω. Σε νοοτροπία, αποτέλεσμα, ικανότητες, ταλέντο, αντίληψη, προσόντα, εργατικότητα, φαντασία, εκτέλεση και κυρίως ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν όλοι οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν στο ξενοδοχείο, στους εκτός Σικάγο αγώνες, ο Jordan βρίσκονταν στην πισίνα του ξενοδοχείου κι έτρεχε στο νερό. Όταν είδε πως χρειάστηκε να αντεπεξέλθει στο ξύλο που με το τσουβάλι μάζευε από τους Pistons, ξεκίνησε βάρη κι έφτιαξε ένα από τα πιο καλοσμιλεμένα σώματα μπασκετμπολίστα. Όταν είδε πως δεν είχε την ταχύτητα που απαιτούνταν για να παίξει με διεισδύσεις και splits, δούλεψε το (ήδη πολύ καλό) σουτ του. Είναι ίσως ο μοναδικός αθλητής που προσάρμοζε τον τρόπο παιχνιδιού του ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε παιχνιδιού και πατούσε γκάζι όταν το παιχνίδι ήταν “on the line”. Όπως είχε πει και ο Don Nelson, “η ιδανική χρονιά για τον Jordan θα ήταν 82 αγώνες που θα κρίνονταν στον πόντο, στην τελευταία επίθεση”.

Παρακάτω, σας παραθέτω ένα απλό δείγμα μεγάλου σκόρερ και ρέκορντμαν. Δεν είναι ενδεικτικό ολόκληρης της καρριέρας του, αλλά σίγουρα δείχνει πως αυτός ο άνθρωπος, αν έβαζε κάτι στο μυαλό του, το πετύχενε. Άμοιρε Vince, εσύ το ξέρεις καλύτερα από όλους…

Σημείωση, για αποφυγή παρεξηγήσεων. Ο Jordan δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου παίκτης. Τον σέβομαι ως τον μεγαλύτερο αθλητή (ίσως γενικώς, σίγουρα του μπάσκετ) όμως η λατρεία μου ήταν, είναι και θα είναι ο Gary Payton.

ΥΓ. Δεν καταδέχομαι καν να σχολιάσω οτιδήποτε για το τσογλάνι που προωθήθηκε όσο κανείς, από εταιρείες όπως McDonald’s, Adidas κτλ κτλ και νόμιζε πως κατέκτησε τον κόσμο όλο. Όταν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, τον διέγραψαν και “οι χορηγοί” του, γιατί το προφίλ του “καλού παιδιού” πάντοτε θα πουλάει. Αν ήταν κανένας άλλος, πχ ο Iverson -που ούτως ή άλλως κάθεται στον λαιμό του Stern- δεν θα ξαναπλησίαζε την πορτοκαλί μπάλλα για επίσημους λόγους. Αυτός και την γλίτωσε και παίζει -δυστυχώς για τα μάτια μας.

Ζητώ συγγνώμη για το καυστικό, ίσως εμπαθές ύφος της τελευταίας παραγράφου. Απλώς, ό,τι κι αν κάνει, όσα κι αν (ποτέ) καταφέρει, δεν πρόκειται ποτέ να τον συμπαθήσω.