San Antonio Spurs

Κάθε χρόνο τα ίδια λέμε και τίποτα δεν αλλάζει. Είναι απλά τα πράγματα. Είναι δυνατόν ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο να μην είναι Σέρβος (τουλάχιστον ο μισός), (με εξαίρεση τον Νοτιοκορεάτη πρωταθλητή φυσικά). Ο Gregg Popovich έχει χτίσει την ομαδικότητα των Spurs, τη συνοχή, τους αυτοματισμούς,  το κλίμα στα αποδυτήρια, την κουλτούρα εντός κι εκτός παρκέ στο  ύψιστο επίπεδο. Παρά τα τριανταπέρα χρόνια των Duncan, Manu και τον 30αρη Parker, οι Spurs και φέτος έδειξαν εξαιρετική σταθερότητα και διάρκεια. Εκεί που οι άλλες ομάδες έκαναν κοιλιές κι έβγαιναν εκτός φόρμας, είτε λόγω κούρασης είτε λόγω τραυματισμών, η μηχανή του San Antonio δούλευε άψογα με κάθε νέο παίχτη να προσαρμόζεται στο σύστημα σαν ταιριαστό κομμάτι ενός παζλ.

Κατά τη διάρκεια της σεζόν, είναι εύκολο να φανεί η πιο σταθερή ομάδα, αλλά στα εκρηκτικά playoff όπου λίγα λεπτά μπορούν να αποβούν μοιραία, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Κι εκεί ήταν που οι Spurs είχαν το μειονέκτημα λόγω ηλικίας. Πέρυσι αποκλείστηκαν εύκολα από τους νεανικούς Grizzlies, αλλά φέτος προς έκπληξη πολλών, δε το έβαλαν κάτω.

Η πρώτη κίνηση ματ ήταν η απόκτηση του rookie Kawhi Leonard (με ανταλλαγή του George Hill). Ο μικρός άμεσα έγινε βασικό κομμάτι του rotation τελειώνοντας τη σεζόν με 9 πόντους (με 49% παρακαλώ..), 5 ριμπάουντ και πρώτος σε κλεψίματα για τους Spurs (1,3) παρά τα μόλις 23 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο.

Η 2η σημαντική κίνηση στη μέση της σεζόν, ήταν οι υπογραφές των ελεύθερων βετεράνων Boris Diaw και Stephen Jackson. Και οι δύο όντας δημιουργικοί forwards με μπασκετική νοημοσύνη, ήταν θέμα χρόνου να προσαρμοστούν στην καλολαδωμένη μηχανή του San Antonio, που για να μη ξεχνιόμαστε, φέτος σουτάρει με το καλύτερο ποσοστό του NBA (47,8%), αφού οι παίχτες βρίσκονται με κλειστά μάτια.

Για να μη μακρηγορούμε, το αποτέλεσμα ως τώρα είναι το εξής: Ο Άη-Αντώνης απέκλεισε με sweep τόσο τους  Jazz όσο και τους Clippers και έχει να χάσει αγώνα σχεδόν 50 μέρες. Είναι αδύνατο να γίνει πρόβλεψη για τον τελικό της Δύσης εναντίον των Thunder, αλλά το γεγονός ότι βρίσκονται εδώ και σε τέτοια φόρμα, δείχνει το μεγαλείο τους.

Spurs, η ομάδα του Θεού (σε αντίθεση με τους Lakers)

Zombie SuperSonics

Οι Thunder ξεκίνησαν σαν μία άκρως συμπαθητική ομάδα λόγω της νεαρής ηλικίας και του λαμπρού αστεριού του Durant. Ενώ κανείς δε μπορεί να διαφωνήσει με το ατελείωτο ταλέντο τους, επίσης κανείς δεν τους έχει αγαπήσει τρελά. Η αιτία αυτού είναι παντελής έλλειψη ομαδικότητας. H φανταστική τους επιθετική παραγωγή (2οι στο NBA πίσω από τους Spurs, σε Offensive Efficiency με 107 πόντους ανά 100 κατοχές) βασίζεται αποκλειστικά σε ατομικές προσπάθειες των Durant, Westbrook, Harden. Χαρακτηριστικό είναι πως βρίσκονται με διαφορά τελευταίοι σε καλάθια που προέρχονται από ασίστ. Το rotation είναι επιδεικτικά χωρισμένο σε καθαρά επιθετικογενείς και αμυντικογενείς παίχτες: οι προαναφερθέντες από τη μία, και οι Ibaka, Perkins, Sefolosha από την άλλη, οι οποίοι σουτάρουν μόνο αν πάρουν πάσα σε περίπτωση που είναι ερημικά μόνοι. Η αδυναμία να φυλάξει κάποιος τον Durant (κυρίως), τους έχει φέρει ως τον τελικό της Δύσης.  Κι αν όχι φέτος, σύντομα θα τους δούμε και ψηλότερα.

Los Angeles Lakers

Από πέρυσι φαινόταν πως ο πυρήνας των Lakers είχε κουραστεί. Η φυγή του coach-απάτη Phil Jackson, δεν ήταν ιδιαίτερο πλήγμα όσο αυτή του Odom που τον έφαγαν τα reality show και οι κολόνιες (μην κάνετε κλικ χωρίς σακούλα παραδίπλα). Ο μισητός αλλά και τεράστιος Kobe, έκανε σεζόν 25χρονου στα 34 του, αλλά δεν ήταν αρκετός. O Bynum όσο βελτιώνεται εντός γηπέδου, τόσο χάνει τα μυαλά του και καβαλάει το καλάμι, ενώ ο Gasol δείχνει τα πρώτα στοιχεία γήρανσης. Άλλος παίχτης άξιος αναφοράς δεν υπάρχει πλέον στο ρόστερ, με τον Sessions να μην προσαρμόστηκε ποτέ και τον Artest να σκέφτεται ήδη την απόσυρση.

Είναι σχεδόν δεδομένο πως φέτος το καλοκαίρι θα γίνει το περίφημο blow-up, αλλά κανείς δε ξέρει την κατεύθυνση. Τα σενάρια είναι 3:

1. Ανταλλαγή των Bynum-Sessions για τον Dwight Howard.
2. Ανταλλαγή Gasol-Sessions για Deron Williams (με sign and trade).
3. Amnesty Kobe!

Όπως κι αν έχει, είναι γνωστό πως οι Lakers έχουν κάνει συμφωνία με τον Διάβολο εδώ και πολλά χρόνια. Για αυτό και έχουν προκριθεί τις  34 από τις τελευταίες 37 χρονιές στα playoff. Οι δουλοπρεπείς οπαδοί τους δε θα μείνουν πολλά χρόνια παραπονεμένοι.

Memphis Grizzlies

Οι συμπαθητικές αρκούδες έχουν συστήσει μία αθλητική και συνεκτική ομάδα που για 2η χρονιά έκανε καλή πορεία. Στη Δύση των ανερχόμενων Thunder και Clippers, και των κατερχόμενων Spurs και Lakers, ίσως υπάρχει μέλλον σε υψηλότερα σκαλιά ακόμα και για αυτούς. Αλλά κανείς δε μπορεί να τους δει σαν κάτι ιδιαίτερο, τουλάχιστον όσο ο Gay δεν εξελίσσεται σε superstar. Ήδη 4 γραμμές για αυτούς είναι αρκετές.

Los Abeles Clippers

Η ομάδα των Clippers χρειάζεται επειγόντως προπονητή. Παρακολουθώντας παίχτες σαν τον Chris Paul και τον Blake Griffin να χάνονται σε ένα ασύνδετο σύνολο είναι λυπηρό. Ειδικότερα για τον ginger Griffin που ξοδεύει τα καλύτερα χρόνια μπασκετικής εκπαίδευσης ψάχνοντας διαδρόμους για να πηδήξει για λόμπες, αντί να διδάσκεται κανονικό μπάσκετ (α ρε Popovich που θέλετε όλοι..).

Ο Chris Paul έκανε ότι μπορούσε να οργανώσει την ομάδα εντός γηπέδου, όσο ο Vinny del Negro στον πάγκο έφτιαχνε την χωρίστρα του, αλλά αυτό δε θα μπορούσε να τους φτάσει πέρα από τους Spurs. Στη συγκεκριμένη σειρά ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τους Clips να τα δίνουν “όλα”, και να πέφτουν στο τοίχος των Spurs που με βασικές μπασκετικές κινήσεις ομαδικότητας έλυναν κάθε παιχνίδι επιθετικά και αμυντικά.

Denver Nuggets

Κανείς δε στεναχωριέται στο Denver. Μαζί με τον Carmelo, έφυγε και το άγχος της ντε-και-καλά εμμονής “να πάρουμε πρωτάθλημα επειδή έχουμε superstar”. Το ταλέντο της ομάδας φτάνει στα βάθη του πάγκου, η μέση ηλικία είναι χαμηλή, είναι ήδη μέλη με συνδρομή στα playoff κι έχουν μερικά χρόνια ακόμα να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση με τα συμβόλαια και στο σε ποιους παίχτες θα βασιστούν για να χτίσουν  την ομάδα τους.

Dallas Mavericks

Άλλη μια προφητεία του Buzzer Beater εκπληρώθηκε, αφού οι Mavs έσκασαν σα φούσκα και η παρουσία τους στα playoff ήταν περισσότερο γραφική.

Ποιος από τους δύο έπαιζε φέτος;

To θετικό με το Dallas είναι φυσικά ο Mark Cuban. Όσο έχει το πάθος να υποστηρίζει την ομάδα οικονομικά, αφήνοντας τα έσοδα σε δεύτερη μοίρα, οι Mavs θα βρίσκουν τον τρόπο να πρωταγωνιστούν. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη χώσει τη μύτη του το καλοκαίρι, στις διαπραγματεύσεις για τον Deron Williams και τον Dwight Howard. Στο ρόστερ, υπάρχει άπλετο υλικό με ανταλλάξιμη αξία.

Utah Jazz

Η 8η θέση στα playoff είναι συνήθως κάτι σαν λαχνός που κερδίζει 7ήμερο ταξίδι στις Μπαχάμες. Η τυχερή ομάδα περνάει μία ωραία εβδομάδα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, βγάζει φωτογραφίες, κάνει μερικά μπανάκια και γυρνάει σπίτι της χαρούμενη.

Κάπως έτσι ήταν για τους Jazz, που στη μετά-Deron εποχή είναι θαύμα που ακόμα έχουν τη δυνατότητα να προκρίνονται στην post-season και μάλιστα έχοντας νεανικό κορμό πάνω στον οποίο μπορούν να χτίσουν κάτι ακόμα καλύτερο.

 Ο κυριότερος λόγος αύξησης του ενδιαφέροντος είναι ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί αφενός και αφετέρου βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο όπου γερασμένα μεγαθήρια τρίζουν τα δόντια τους για τελευταία φορά, ενώ  νέοι γίγαντες προσπαθούν να βάλουν τη σφραγίδα τους.

Chicago Bulls

Δε θα κρύψω πως χαιρέκακα έτριβα τα χέρια μου στο σκοτάδι, όταν διάβασα πως οι Bulls έχασαν για 6 με 9 μήνες τον παίχτη που μόλις με 1,7% πιθανότητα, ντράφταραν στο νο1 pick το 2008. Κάτι που φάνηκε ύποπτο εξαρχής, αλλά ποιος τολμάει να μιλήσει για συνομωσιολογία στην politically correct Αμερική; Πώς να γίνει συμπαθής αυτός ο αγέλαστος παίχτης που ξεπερνάει σε υπεροψία ακόμα και τους μετρ του είδους (Kobe, Wade). Δε ξεχνώ πως προσπαθούσε να κρατήσει το προφίλ του “μάγκα” ενώ στεκόταν αμήχανα όρθιος ωσάν χρυσαυγίτης σε ομιλία (αναπόφευκτη πολιτική σπόντα) στην παρουσίαση του All-Star game, όταν οι υπόλοιποι χόρευαν, ενώ αργότερα δήλωνε με ύφος πως “δεν ήταν το σωστό μέρος ή ώρα για χορό“. Η διαδικτυακή κοροϊδία δεν άργησε.

Μήπως να μιλήσουμε για τον Boozer; Τον αδίστακτο χρυσοθήρα, τον σιχαμερό φραγκοφονιά, που θα πούλαγε και τη ψυχή της μάνας του για ένα καλό συμβόλαιο. Γνωρίζετε ποια ήταν η δήλωση του (credit to MOULA) μετά τον πρόωρο ντροπιαστικό αποκλεισμό από τα αιλουροειδή (για να μην χρησιμοποιήσω τον υποτιμητικό όρο “γατάκια”) της Philadelphia;

“Πιστεύω έπαιξα καλά. Είχαμε  το καλύτερο ρεκόρ στη σεζόν, κερδίσαμε το division, πήραμε το 1ο seed, αυτό είναι το μόνο που μετράει, yo”. 

 Πλήρης αδιαφορία για την ομάδα αφού αυτός “έπαιξε καλά” και τι σημασία έχει αν το 1ο φαβορί αποκλείστηκε στους 16, αφού είχαν το καλύτερο ρεκόρ, yo; (Ναι, είπε και “yo”) .

 Πολλές καρδιές λοιπόν, γέμισαν με χαρά έστω και προσωρινά, τις δύσκολες αυτές μέρες, βλέποντας τους Bulls του Stern να φεύγουν νωρίς από το θεσμό. Οι αρκετοί εναπομείναντες -κολλημένοι στο πολυδιαφημισμένο ένδοξο παρελθόν της εποχής του Εμπορικότερου- οπαδοί πάντως, δε θα χρειαστεί να κλάψουν πολύ. Ο αγέλαστος κύριος Rose, θα τους ξαναφέρει του χρόνου στα playoff.

Miami Heat

Πολλοί φέτος πίστευαν πως η χρονιά θα ήταν πιο εύκολη λόγω των μειωμένων αγώνων (66 από 82), αλλά ισχύει το αντίθετο. Η  σύμπτυξη του προγράμματος κούρασε τους παίχτες πολύ περισσότερο, με συνέπεια να έχουμε μία πολύ συντηρητική σεζόν με αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς. To Miami το κατάλαβε νωρίς, και κράτησε χαμηλές ταχύτητες.  Κατά τη διάρκεια της σεζόν, αντί για Heat, θα μπορούσαν να λέγονται Pretty Warm. Με συνοπτικές διαδικασίες κέρδισαν το 2ο seed και λιγότερο συνοπτικά πέρασαν με 4-1 από το τσίρκο της Νέας Υόρκης. Είτε με τον Rose είτε χωρίς, αυτοί ήταν πάντα το φαβορί και θα παραμείνουν όσο οι 3 Avengers παίζουν παρέα, ακόμα κι αν δε σηκώσουν την κούπα ποτέ. Ο δρόμος εναντίον των Pacers δε θα είναι καθόλου εύκολος στο 2ο γύρο. Δεν αποκλείεται μάλιστα η Indiana να αποτελέσει δυνατότερο αντίπαλο από ότι οι Celtics στον τελικό της Ανατολής (σημείωση: η τελευταία πρόταση περιέχει τριπλή προφητεία). 

Indiana Pacers

Η πάντα αξιόμαχη Indiana, κατάφερε σιωπηλά να φτιάξει το πιο βαθύ ρόστερ στο ΝΒΑ. Καθόλου τυχαία πήρε με διαφορά το 3ο seed στην Ανατολή απέκλεισε με 4-1 τους Magic, αφού στο 1ο αγώνα τους χάρισε τη νίκη παίζοντας ίσως το χειρότερο παιχνίδι της χρόνιας. Οι Pacers έχουν 8 παίχτες που θα μπορούσαν να παίζουν βασικοί σε πολλές ομάδες (Collison, Hansbrough, Barbosa από τον πάγκο). Λίγα είναι τα μειονεκτήματά τους. Όταν ο 7’2” Roy Hibbert αποκτήσει post game, θα είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους centers στη λίγκα. Όταν ο Granger σταματήσει να πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση ενός 24χρόνου Grant Hill και μειώσει τα πολλά αψυχολόγητα iso, θα γίνει από τους πληρέστερους all-around SF.

Προς το παρόν έχουν την 1η καλή ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε αυτά τα playoff και είναι κρίμα που συναντούν τους Heat από το 2ο γύρο. Δε θα πέσουν εύκολα, κι αν ωριμάσουν απότομα, ποιος ξέρει;

Boston Celtics

Τα πράγματα είναι απλά. Είναι η τελευταία τους πορεία. Στα μέσα της σεζόν πλησιάζοντας το trade deadline, ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης και του rebuild, αλλά δε βρέθηκαν τα κατάλληλα ανταλλάγματα για τον Allen και τον Rondo. Αποφάσισαν να δώσουν άλλη μια ευκαιρία κι αυτό ακριβώς πετυχαίνουν. Πέρασαν από τους γνωστούς πελάτες της Atlanta και θα περάσουν κι από τους 76ers, αφού ο τραυματισμός του Rose άλλαξε όλες τις ισορροπίες. Δε θα πάρουν πρωτάθλημα και το ξέρουν και οι ίδιοι. Είναι βαρετό αλλά και ρομαντικό να τους παρακολουθεί κάποιος φέτος στα τελευταία τους βήματα.

Atlanta Hawks

Μια (σχεδόν) δεκαετία ανίας και προβλεψιμότητας. Τι να τα κάνεις τα blocks και τις πτήσεις του Josh Smith, τους ηρωισμούς του Joe Johnson, τα σουτάκια του συμπαθή Horford και τον μέτριο Marvin Williams που δεν εξελίχθηκε ποτέ; Όλοι ξέρουμε πως οι Hawks έχουν ημερομηνία λήξης τις πρώτες δύο εβδομάδες των playoff. Πιστοί στην παράδοση αποκλείστηκαν για 5η συνεχή φορά, και το καλοκαίρι προβλέπεται μακρύ και γεμάτο ανταλλαγές.

Orlando Magic

Μήπως κάποιος από εσάς απολύθηκε πρόσφατα; Αν ναι, δεν φταίει η κρίση ούτε οι πολιτικοί, αλλά ο Dwight Howard. Ο πάντα χαμογελαστός κι αστείος κλόουν του Orlando, αποδείχθηκε υποκριτής. Ένας απλά ύπουλος χειραγωγός που τόσα χρόνια δούλευε παρασκηνιακά κινώντας τα νήματα. Για όσους έχασαν τα επεισόδια του τελευταίου μήνα, η σαπουνόπερα του Orlando έχει ως εξής:

Ο coach Stan Van Gundy είπε στους δημοσιογράφους εν ώρα προπόνησης πως τον ενημέρωσαν από τη διοίκηση πως ο Howard τους ζήτησε να τον απολύσουν. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη δήλωση, εμφανίστηκε  ο Howard -ως συνήθως- χαμογελαστός, αγκαλιάζοντας τον προπονητή και λέγοντας  αστεία για τις κάμερες. Οι δημοσιογράφοι σαν γνήσιες σαύρες, τον ρώτησαν ζωντανά αν ισχύει ότι ζήτησε την απόλυση του Van Gundy, με τον παίχτη φυσικά να αρνείται, χωρίς να ξέρει ότι λίγα δευτερόλεπτα πριν το είχε επιβεβαιώσει ο προπονητής!  Ο VG νιώθοντας την αμηχανία, φεύγει από τη συνέντευξη διπλωματικά, αφήνοντας τον Howard περικυκλωμένο και εντελώς εκτεθειμένο.

Αν γινόταν δημοσκόπηση σίγουρα θα ψηφίζονταν ως η 2η ιστορικότερη στιγμή υποκρισίας και αμηχανίας μετά το φιλί του Ιούδα.

 Σα να μην έφτανε αυτό, λίγες μέρες μετά βγήκε στη φόρα η είδηση πως αυτός ήταν αυτός που είχε “διατάξει” την απόλυση και του προηγούμενου προπονητή Brian Hill.

Το σίριαλ δε τελείωσε εκεί. Η διοίκηση ενώ ήταν θετική στην απόλυση του Van Gundy, τώρα δε μπορούσε να προχωρήσει γιατί θα φαινόταν πως ο παίχτης κάνει ό,τι θέλει στα γραφεία. Από την άλλη ο Howard από ντροπή δε μπορούσε να παίζει για τον προπονητή που κάρφωσε πισώπλατα ενώ μπροστά του έκανε “αγαπούλες”, οπότε η λύση ήταν μία.

Ο παίχτης που έχει παίξει τους 579 από τους 584 αγώνες τα τελευταία 7 χρόνια και αρρωσταίνει λιγότερο κι από τον Hulk, ξαφνικά χρειάζεται επείγουσα εγχείρηση στη μέση, λίγες μέρες πριν τα playoff! Με αυτό το γελοίο πρόσχημα, οι Magic ανάγκασαν το υπόλοιπο ρόστερ να τελειώσει μία σεζόν σαν αγγαρεία, περιμένοντας το χρόνο να περάσει μέχρι να φύγει ο Howard με ανταλλαγή ή ο Van Gundy με απόλυση.

New York Knicks

 Η ομάδα της φανφάρας συνέχισε την παράδοση, μένοντας εκτός συνέχειας από τον 1ο κιόλας γύρο, χωρίς να προβάλει την ελάχιστη αντίσταση. Πρωταθλητές σε δράματα, ακροαματικότητα, κουτσομπολιά και πρωτοσέλιδα, κατάλαβαν καλά φέτος πως το μπάσκετ παίζεται στο παρκέ και όχι στα μίντια.

 Θυμάται κανείς τα πανηγύρια όταν ο Melo ανταλλάχθηκε στους Knicks; Ποιος πρόσεξε πως η ομάδα άδειασε για πάρτι του, κάνοντας τους Nuggets μία από τις πλέον ανερχόμενες ομάδες του ΝΒΑ; Ποιος θυμάται την “τεράστια” μεταγραφή του Amar’e και τις γιγαντοαφίσες σε όλη την πόλη, ξεχνώντας πως έχει κάνει δύο σοβαρές εγχειρήσεις στα γόνατα κι έφτασε πλέον τα 30; Πού είναι ο σωτήρας Κινέζος που με 5-10 καλούτσικα ματς και διαφήμιση που έφτασε στα όρια της εμπορευματοποίησης του Jordan, αύξησε τα έσοδα της εταιρείας του MSG σε εκατοντάδες εκατομμύρια;

Οι Knicks όχι μόνο δεν έχουν το ταλέντο για το κάτι παραπάνω, αλλά δεν έχουν ούτε την οικονομική ευλυγισία πλέον στο salary cap. Προτίμησαν τις κινήσεις εντυπωσιασμού από την ουσία. Αυτό βέβαια μικρή σημασία έχει για τη διοίκησή τους, αφού κάθε χρόνο εφευρίσκουν κάτι για να ανεβαίνουν οι πωλήσεις και τα νούμερα στα κανάλια. Έχουν τη μεγαλύτερη fan base στην Αμερική, τα πιο πιστά πρόβατα, και νομίζω πως λίγο-πολύ όλοι τους συμπαθούμε, όπως τον σαλτιμπάγκο του παλατιού.

Philadelphia 76ers

Οι Sixers έχουν να περάσουν σε 2ο γύρο playoff από την εποχή που είχαν ακόμα τον Iverson. Μιλάμε για μέρες που οι περισσότεροι είχαμε  dial-up modem και ο Μικρούτσικος έβγαινε ακόμα στην τηλεόραση. Χάρη στο τραυματισμό του Derrick Rose και τα τεραστεία ψυχικά αποθέματα του Carlos Boozer, το κατάφεραν και φέτος.

Αφού κάτι τέτοιο γίνεται μία φορά στα 10 χρόνια, έπρεπε να το γιορτάσουν δεόντως. Για αυτό και επισκέφθηκαν ομαδικά την VIP area της “Δαλιδάς“. Όχι δεν είναι η κοντινότερη εκκλησία του γηπέδου αλλά ένα μεγάλο στριπτιτζάδικο.

Κι όχι, δε τους υποτιμώ. Είναι μία άκρως συμπαθητική ομάδα χωρίς αστέρα αλλά με αρκετούς νέους και ταλαντούχους παίχτες. Μπορεί ο Spencer Hawes να είναι λιγότερο αλτικός κι αθλητικός από κάτι τέτοιο, αλλά το IQ  και οι κινήσεις του με πλάτη είναι σε επίπεδα λευκού Olajuwon (ναι ορμήξτε οι retro τώρα…). Μπορεί ο Iguodala να μην ξέρει να δένει τα κορδόνια του, αλλά η ένταση και το πάθος του σε άμυνα και επίθεση είναι απαράμιλλο. Ο Lou Williams δεν πρόκειται να δώσει πάσα ούτε στον εαυτό του με ταμπλό, αλλά χτες μόλις, βγήκε 2ος στην ψηφοφορία για καλύτερος 6ος παίχτης. Γενικότερα, δεν υπάρχει ομάδα που δε θα ήθελε παίχτες σαν τον Young και τον Jrue Holiday. Ακόμα και ο Evan Turner που αρχικά θεωρήθηκε bust, σταδιακά εξελίσσει το all-around ταλέντο του.

Οι Sixers σφύζουν από ζωή, και η σειρά εναντίον των γερό-Celtics θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα μάχη του Νέου εναντίον του Παλιού.

Οι κανόνες είναι απλοί και δε χρειάζεστε πάνω από μερικά λεπτά την εβδομάδα (εκτός αν έχετε στόχο τη 1η θέση και την αιώνια φήμη που ακολουθεί, οπότε λίγος παραπάνω χρόνος δε βλάπτει).

• Κάθε μέρα διαλέγετε ένα μόνο παίχτη.
• Οι βαθμοί του παίχτη σας είναι αποτέλεσμα του αθροίσματος των Πόντων + Ριμπάουντ + Ασίστ που σημειώνει τη μέρα που τον διαλέξατε.
• Ο λάκκος της φάβας: Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον κάθε παίχτη μόνο μία φορά. Αν δηλαδή διαλέξετε από τις πρώτες μέρες των playoff τους γίγαντες (LeBron, Durant, Kobe κ.ο.κ.), τις τελευταίες μέρες των τελικών θα σας έχει μείνει μόνο ο Haddadi κι ο Fesenko (ψαγμένο υπονοούμενο).
• Μπορείτε να επιλέξετε τους παίχτες μία εβδομάδα πριν, που σημαίνει ότι αν είσαι τεμπέλης, δεν χρειάζεται να “μπαίνεις” κάθε μέρα.
• Το αργότερο για κάθε επιλογή είναι 5 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα.
• Από την Πέμπτη 27 Απριλίου, θα μπορείτε να ξεκινήσετε με τις επιλογές σας.

Για τη συμμετοχή χρειάζεται να φτιάξετε ένα λογαριασμό και να κάνετε login εδώ.

Το όνομα της Λίγκας μας είναι Buzzer Beater League και μπορείτε να τη βρείτε με ένα απλό search. Είναι public και δε χρειάζεται κωδικός. Μοναδικός στόχος φέτος είναι να ξεπεράσουμε σε πόντους τον σιχαμερό Shaquille O’Neal που μας ανταγωνίζεται, όπως και τους Charles Barkley, Kenny Smith και Ernie Johnson.

Αν τώρα εσείς έχετε κάποια καλύτερη θεωρία για το πως γίνεται ένας Κινέζος να ξέρει μπάσκετ, παρακαλώ μοιραστείτε τη.

Το σίγουρο είναι πως από τις 4 Φεβρουαρίου που ξεκίνησε επίσημα η ξέφρενη πορεία του Jeremy Lin προς την κορυφή της στατιστικής κατηγορίας των λαθών σε όλο το ΝΒΑ  (5,7 σαν βασικός!), οι επενδυτές και ιδιοκτήτες των Knicks έχουν αβγατίσει την περιουσία τους. Οι μετοχές της Madison Square Garden Company έφτασαν στο υψηλότερο σημείο της ιστορίας τους με αύξηση 11% τον τελευταίο μήνα! H χρηματιστηριακή τους αξία αυξήθηκε κατά 227$ εκατομμύρια. Η τηλεθέαση των αγώνων των Knicks, αντίστοιχα αυξήθηκε κατά 70%. Η φανέλα του εκτός του ότι είναι πρώτη πλέον σε πωλήσεις στο ΝΒΑ, αύξησε την επισκεψιμότητα του online store κατά 4000%! Πάνω από 500000 likes έγιναν στη σελίδα των Knicks στο facebook και 35000 χρήστες του twitter έκαναν follow το λογαριασμό της ομάδας.

Όλα αυτά τα νούμερα σε συνδυασμό με την τερατώδη-εμετική προώθηση του υπερτιμημένου Ταϊβανό-Ισπανού (είπαμε αν έχετε άλλη θεωρία, εδώ είμαστε) από τα μίντια, τα επιχειρηματικά κέρδη αθροιστικά έφτασαν πάνω από 1$ δις, μοιρασμένο σε μερικές δεκάδες εφοπλιστών που έχουν στην ιδιοκτησία τους το MSG Company και τις λοιπές σχετικές θυγατρικές (Knicks, κανάλια κτλ.).

Όπως συνηθίζεται, το τσίρκο της Νέας Υόρκης κατάφερε ακόμα μία φορά να μας αποσπάσει την προσοχή από τα σημαντικότερα μπασκετικά γεγονότα:

• Την επιστροφή του Allan Houston στο ΝΒΑ μετά από 7 χρόνια παρακάλια και αποτυχημένα tryouts.
• Την αποκάλυψη πως επί χρόνια ο χειρότερος ιδιοκτήτης του ΝΒΑ, Donald Sterling, ζητούσε συμβουλές σχετικά με την ομάδα του (Clippers) από μία ιερόδουλη.
• To πως ο Allen Iverson χρεοκόπησε πριν καλά-καλά τελειώσει η καριέρα του, χάνοντας 154$ εκατομμύρια (κι ακόμα περισσότερα από διαφημίσεις), σε πολυτέλειες όπως τον προσωπικό hair-stylist που τον ακολουθούσε σε κάθε αγώνα, και σε κοσμήματα.
• Την καλύτερη ταμπέλα που έχει εμφανιστεί σε γήπεδο.
• Και φυσικά.. την κατρακύλα του Ricky Rubio. Από τα περίπου 55 PG που ανήκουν σταθερά σε rotation, ποιος έχει το 47ο χειρότερο ποσοστό με το απύθμενο 37,5%; Ποιος είναι ο παίχτης που όταν βρίσκεται στον πάγκο η ομάδα του έχει καλύτερα ποσοστά από κάθε απόσταση;

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/03/06/jeremylinez/feed/ 3 Genera| lin melo http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/02/04/topassornottopass/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/02/04/topassornottopass/#comments Sat, 04 Feb 2012 18:44:34 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2818 ]]> Αυτό ήταν πάντα το μεγάλο ερώτημα στο μπάσκετ; Να πασάρεις ή να σουτάρεις;

You Shall Not Pass!

Οι μεγάλοι σκόρερ στο μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που λειτουργούν με ατομικές ενέργειες και παίζουν συχνά isolation χωρίς βοήθειες, και στους εκτελεστές που ξέρουν να παίζουν καλά off the ball,  να παίρνουν σωστές θέσεις (positioning) και να εκμεταλλεύονται στο έπακρον τις πάσες των συμπαιχτών του.

Στην 1η κατηγορία ανήκουν παίχτες που σκοράρουν χωρίς να καταλογιστεί ασίστ σε συμπαίχτη τους. Έχουν από τα πιο χαμηλά ποσοστά σε assisted field goals (Ast%). Δεν περιμένουν κανέναν τους να τους φτιάξει τη φάση. Παίρνουν τη μπάλα και (προσπαθούν) να το τελειώσουν μόνοι τους. Κλασικά παραδείγματα είναι ο Derrick Rose, ο Carmelo Anthony, ο Russell Westbrook, o LeBron James κι αρκετοί ακόμα κυρίως scoring-first PGs όπως ο rookie Kyrie Irving, ο Tyreke Evans κ.α.. Το ποσοστό των assisted καλαθιών τους περιορίζεται στο 20% με 35%.

Η 2η κατηγορία έχει παίχτες που ξέρουν να ξεμαρκάρονται, να τοποθετούν σωστά το σώμα τους, έτοιμοι για εκτέλεση με την πρώτη καλή ευκαιρία είτε μιλάμε για low post σκοράρισμα είτε για σουτ. Εκμεταλλεύονται άψογα τις καλές πάσες των συμπαιχτών τους. Μερικοί από αυτούς είναι ο Blake Griffin, o Chris Bosh κι ο LaMarcus Aldridge, με πάνω από 65% Ast%. Δηλαδή σχεδόν 7 από τα 10 καλάθια τους είναι αποτέλεσμα μίας καλής ασίστ κι όχι ατομικής ενέργειας.

Τα δύο είδη επιθετικής αρετής είναι εξίσου χρήσιμα αλλά και επικίνδυνα. Σχετικά με την 1η κατηγορία, ποιος δε χρειάζεται έναν παίχτη να παίρνει την ομάδα πάνω του τις δύσκολες στιγμές όταν η μπάλα καίει; Τι να τον κάνεις όμως αν καταχράται τις κατοχές και διαλύει την ομαδικότητα;

Αναφορικά με τη 2η κατηγορία, είναι θαυμάσιο να έχεις ένα μεγάλο επιθετικό όπλο που ξέρει να λειτουργεί σε σύστημα, αλλά τι να τον κάνεις αν δεν υπάρχει ένας καλός πασέρ δίπλα του για να τον τροφοδοτήσει την κατάλληλη στιγμή όταν η άμυνα είναι σφιχτή;

Και φτάνουμε στο ερώτημα.. τι είναι πιο χρήσιμο για μία ομάδα;

Ο περίφημος μάγος του επιθετικού μπάσκετ Mike D’Antoni μεγαλούργησε 5 χρόνια στους Suns, κέρδισε το βραβείο του Coach of the Year το 2005 χάρη στο σύστημα “Seven Seconds or Less (SSOL)“, με 4 συνεχόμενες σεζόν με πάνω από 54 νίκες. Μόλις φέτος έγινε προφανές πως χωρίς play maker υψηλής ραπτικής, ένα τέτοιο σύστημα είναι πανηγύρι. Χωρίς Steve Nash και χωρίς Chauncey Billups, ο D’Antoni επέμεινε στις γρήγορες επιθέσεις χωρίς πολλές πάσες με αποτέλεσμα να είναι επώδυνο να παρακολουθήσεις αγώνα των Knicks.

Μέχρι πέρυσι, τα μισά καλάθια του Carmelo (σε Nuggets και Knicks), ήταν αποτέλεσμα ασίστ (συνήθως από τον Billups). Φέτος που οι Knicks δεν έχουν δείγμα play maker, ο Anthony είναι αναγκασμένος να παίζει με υπερβολικά πολλές ατομικές ενέργειες (27% Ast%), με αποτέλεσμα να έχει το χειρότερο ποσοστό στην καριέρα του με το απύθμενο 40%. Παρομοίως ο κάποτε παντοδύναμος στην ρακέτα Amar’e, έχει καταντήσει να παίρνει σε κάθε αγώνα 6 σουτ από μέση απόσταση, έχοντας γίνει ένας γραφικός mid range σουτέρ ωσάν τον Νίκο Οικονόμου. Η έλλειψη play maker, έχει αναδείξει την ανικανότητά του να σκοράρει κοντά στο στεφάνι. Χωρίς τον Nash να τον ταΐζει καρφώματα με το κουτάλι στο στόμα, φέτος έχει κι αυτός το χειρότερο ποσοστό στην καριέρα του με 44%.

Update: Πολύ καλή ανάλυση του προβληματικού πικερό των Knicks ελλείψει play maker, στο theWeakside.

Αντίστοιχα, από τις 11 ομάδες του ΝΒΑ που πετυχαίνουν τα λιγότερα καλάθια με ασίστ (δηλαδή βασίζονται κυρίως σε ατομικούς ηρωισμούς), οι 8 βρίσκονται βαθμολογικά εκτός playoff, οι 2 οριακά τα αγγίζουν και η μόνη που έχει καλό ρεκόρ είναι η Οκλαχόμα όντας η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα χάρη στην εξαιρετική επιθετική τριπλέτα Durant, Wesbrook, Harden.

Από τις 13 πρώτες ομάδες που οδηγούν την ίδια στατιστική κατηγορία με τα περισσότερα καλάθια προερχόμενα από ασίστ, οι 11 βρίσκονται σε τροχιά playoff, εκτός των Nets και των Raptors όπου οι Cal-Deron (καλό ε; ), μοιράζουν ασίστ αφειδώς.

Τρανό θετικό παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει καλό passing game και τα καλάθια να μπαίνουν κυρίως με ασίστ, είναι οι φετινοί Denver Nuggets. Ο πραγματικά ευφυής προπονητής τους George Karl, όχι απλά προσαρμόστηκε άψογα στην μετά-Carmelo εποχή, αλλά φαίνεται πλέον πως έπιασε τους Knicks “κότσο”.

Οι Nuggets είναι πρώτοι στο NBA σε ασίστ, 2οι σε Ast%, 2οι σε ποσοστό ευστοχίας, έχουν την καλύτερη επίθεση με 105 πόντους μέσο όρο κι έχουν τρελάνει τους πάντες βρισκόμενοι στη 2η θέση της Δύσης. Κι όλα αυτά χωρίς κανέναν superstar. Βγάλτε και το super, δεν έχουν καν star.

Πώς το κατάφεραν αυτό;

O πάντα εφευρετικός Karl είχε την ιδέα να παίζει δύο καθαρούς player maker ταυτόχρονα στο παρκέ. Κάτι που όχι μόνο δεν έχει δοκιμάσει κανείς για μεγάλα διαστήματα, αλλά ούτως ή άλλως καμία ομάδα δεν έχει παρόμοιο υλικό στο επίπεδο των Ty Lawson και Andre Miller.

Όπως λέει κι ο ίδιος το μπάσκετ πλέον έχει περάσει από την εποχή του όγκου, στην εποχή της ταχύτητας. Παίχτες προηγούμενων δεκαετιών, δεν είχαν την ικανότητα να λειτουργήσουν σε τέτοιους ρυθμούς. Για αυτό και σοφά, όσο περισσότερους γρήγορους δημιουργούς έχεις στο γήπεδο σήμερα, τόσο πιθανότερο είναι να κερδίσεις. Παρ΄ότι Lawson και Miller δε ξεκινούν βασικοί, οι πιο αποδοτικές 5άδες των Nuggets είναι αυτές που περιέχουν και τους δύο.

Φτάνουμε στο συμπέρασμα, πως οι εποχές των μοναχικών ηρώων έχουν τελειώσει. Το αυξημένο επίπεδο πλέον, κυρίως σε φυσικά προσόντα και ταχύτητα, δεν επιτρέπει σολίστες να οργώνουν το γήπεδο και αμυντικούς σε slow motion να τους ψάχνουν. Χωρίς γρήγορο και δημιουργικό passing game, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, εκτός αν η τύχη έχει δώσει στην ομάδα σου πολλά επιθετικά τέρατα σαν τους Heat ή τους Thunder.

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/02/04/topassornottopass/feed/ 11 Genera| gandalf http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/28/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b1/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/28/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b1/#comments Sat, 28 Jan 2012 18:19:49 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2769 ]]> Είναι γνωστό πως οι Αμερικάνοι είναι ο πιο εγωκεντρικός λαός του πλανήτη. Οποιαδήποτε χώρα εκτός συνόρων, στο μυαλό τους είναι κάτι σαν την Narnia. Η ανάγκη που δημιούργησε το lockout όμως, οδήγησε τη μεγάλη πλειοψηφία των παιχτών του NBA να έρθει σε επαφή με Ευρωπαϊκούς συλλόγους. Λίγοι από αυτούς με κότσια και σοβαρότητα, σοφά έκαναν το άλμα, έπαιξαν σε επαγγελματικό επίπεδο (με ηγέτη τον Deron Williams στο Τσογλάν Μαντρί), παρέμειναν σε φόρμα, γνώρισαν νέους πολιτισμούς και ωρίμασαν σαν παίχτες και σαν άνθρωποι.

Οι περισσότεροι ενώ εύκολα θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν σε ομάδες καλού επίπεδου, όταν συνειδητοποίησαν πως τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα απαιτούν συνέπεια, επαγγελματισμό και δεν έχουν σχέση με Disneyland και τουρισμό, αλλά ούτε προσφέρουν τις υπερπολυτελείς ανέσεις του ΝΒΑ, είτε διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις είτε επέστρεψαν στη μαμά-πατρίδα ανίκανοι να προσαρμοστούν (από τον B.J. Mullens του Πανιωνίου μέχρι τον DeJuan Blair της Κρίλια Σαμάρα). Τουλάχιστον προσπάθησαν…

Υπήρξε όμως κι άλλη μία μικρή ομάδα παιχτών, που πίστεψαν πως είναι πιο έξυπνοι από όλους τους υπόλοιπους. Σκεπτόμενοι πως η ανταπεργία δε θα λήξει και πως η Ευρώπη τους χάλαγε τα τουριστικά σχέδια για μπάσκετ, αποφάσισαν να υπογράψουν στη μυστηριώδη και παραδοσιακή Κίνα του Bruce Lee και του Κομφούκιου. Οι πρωτεργάτες της ομάδας αυτής είναι το τρίο των Denver Nuggets, Wilson Chandler, J.R. Smith και Kenyon Martin, κι ο Aaron Brooks των Suns. Φαινομενικά η απόφασή τους έδειχνε πετυχημένη. Είχαν σεβαστό μισθό όταν οι συνάδερφοί τους στην Αμερική δεν πληρώνονταν. Έπαιζαν μπάσκετ και προπονούνταν έστω και σε πολύ χαμηλό επίπεδο, όσο οι υπόλοιποι δεν είχαν καν πρόσβαση σε γήπεδο και λατρεύονταν σα Θεοί από τους Κινέζους.

(credit to Liosias)

Τα πράγματα όμως γρήγορα άλλαξαν. Το lockout λύθηκε “νωρίς” και οι τέσσερις καριερίστες του ΝΒΑ εγκλωβίστηκαν σε μία χώρα-τερατούργημα όπου τα πάντα απαγορεύονται και λογοκρίνονται σε ένα χάος μόλυνσης. Κι ενώ αρχικά περίμεναν να απολαύσουν τη ζωή τους σε ένα μέρος σαν κι αυτό:

Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι είχαν φυλακιστεί εδώ:

To χειρότερο στην όλη υπόθεση είναι πως είχαν το “θράσος” να υπογράψουν κλειστό μονοετές συμβόλαιο μέχρι το τέλος της κινεζικής σεζόν το Μάρτιο. Οι Κινέζοι σε τέτοια θέματα δεν αστειεύονται. Μία χώρα που έχει χτίσει 9000 χιλιόμετρα τοίχος για να προστατευθεί από επιθέσεις Μογγόλων κι άλλα τόσα χιλιόμετρα firewall για να μη μπαίνει κανείς στο Youtube και στο Twitter, είναι δυνατόν να σπάει μπασκετικά συμβόλαια μεσούσης της σεζόν; To CBA (Chinese Basketball Association), δεν είχε/έχει καμία πρόθεση να δώσει το περίφημο “letter of clearance” που απαιτεί η FIBA για να έχουν το δικαίωμα οι παίχτες να επιστρέψουν στο NBA. Κάτι που σίγουρα ούτε ο Βασιλακόπουλος δε θα μπορούσε να ξεπεράσει.

Αυτό δε μπόρεσαν να το χωνέψουν οι καλομαθημένοι Αμερικάνοι. Ο JR Smith άρχισε να προσποιείται τραυματισμούς, να “χάνει” προπονήσεις, και να μαλώνει με διαιτητές. Ενώ υποστήριζε πως είχε φοβερούς πόνους στα γόνατα, για να παραμείνει σπίτι (δηλαδή στην προεδρική σουίτα αξίας 820 € τη βραδιά), οπαδοί τον πετύχαιναν στο κέντρο της Σανγκάη για ψώνια.  Ο Kenyon Martin παρά την 3όροφη βίλα, τον σοφέρ και τις ατελείωτες ανέσεις, γκρίνιαζε μονίμως για το φαγητό. Κίνησε γη κι ουρανό αλλάζοντας τρεις σεφ μέχρι να βρει τον κατάλληλο που ήξερε να μαγειρεύει αμερικάνικα φαγητά.

Ο JR Smith, αφού δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει το twitter από το PC του, κατάφερε να επικοινωνήσει μέσω κινητού.

Οι Κινέζοι κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με “παιδάκια” αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Εξέδωσαν ανακοίνωση λέγοντας “μπορούν να παίζουν, να πληρώνονται και να επιστρέψουν στο ΝBA τον Μάρτιο ή μπορούν να μην παίζουν, να μην πληρώνονται και να επιστρέψουν στο NBA το Μάρτιο”. Όλοι τους επέλεξαν την πρώτη λύση, εκτός του Kenyon Martin. Δέχτηκε το buyout και γύρισε στην Αμερική αποτυχημένος χωρίς μπάσκετ και με κομμένο μισθό ανίκανος να παίξει μέχρι το Μάρτιο.

Προ ημερών λοιπόν, καθώς έκανα BASE jumping, σκεφτόμουν τους φυλακισμένους της Κίνας και την μυστικοπάθεια της χώρας αυτής να μη δημοσιοποιεί τίποτε δικό της στο εξωτερικό. Καλές οι ιστορίες με τα συμβόλαια αλλά πώς παίζουν αυτοί οι παίχτες; Τι μέσους όρους έχουν; Υπάρχουν highlights πουθενά στο ίντερνετ;

Έτσι με εντατικά μαθήματα κινέζικων κι ώρες αποκρυπτογράφησης, σας παρουσιάζουμε τα ηρωικά επιτεύγματα των φυλακισμένων της Κίνας.

J.R. Smith

Wilson Chandler

Aaron Brooks

Kenyon Martin

Bonus:

Stephon Marbury

Για την ιστορία, η ομάδα του Brooks (Guangdong Southern Tigers) είναι 1η στη βαθμολογία με τον Marbury (Beijing Ducks) να ακολουθεί. Η επίσημη λήξη του CBA είναι στις 30 Μαρτίου 2012. Οι Wilson Chandler και Aaron Brooks είναι restricted Free Agents ενώ οι J.R. Smith και Kenyon Martin θα επιστρέψουν απολύτως ελεύθεροι να υπογράψουν όπου επιθυμούν.

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/28/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b1/feed/ 2 Genera| escape from china 2012-01-28_184028 JR Smith wilson chandler aaron brooks kenyon martin stephon marbury http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/07/loveforricky/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/07/loveforricky/#comments Sat, 07 Jan 2012 20:47:30 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2773 ]]> Ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Μπορεί να είμαστε στις απαρχές της φετινής σεζόν, αλλά η υπομονή έχει τα όρια της.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε στα μίντια πριν μερικά χρόνια, προβλήθηκε σαν Μεσσίας, ένα μείγμα Michael Jordan, Γκάντι και James Bond. Με κάθε χρόνο που περνούσε, οι προσδοκίες χαμήλωναν. Σε συνδυασμό με το υπερβολικό hype που τον είχε συνοδεύσει, ο αρχικός θαυμασμός μεταμορφωνόταν σε μίσος και απαξίωση. Με αποκορύφωμα τις μέρες του στη Βαρκελώνη, όπου έγινε ένας μέτριος play maker με καλή πάσα, θετική άμυνα και άθλιο σουτ, κάνοντας τους διθυράμβους των πρώτων ετών να ακούγονται ανέκδοτα. Όπως κι αν έχει, ο Ricky έκανε το μεγάλο υπερατλαντικό άλμα μόλις στα 21 του χρόνια, έχοντας ήδη πολύ πλούσια καριέρα συγκριτικά με συνομήλικα αμερικανάκια, και είναι πλέον στο χέρι του Buzzer Beater να αναλάβει την ιερή υποχρέωση της εκτίμησής του.

Όπως είχαμε αναφέρει πρόσφατα, το NBA έχει το χάρισμα της απελευθέρωσης. Λόγω της ταχύτητας, των ανοιχτών χώρων και του πολύ πιο ελεύθερου παιχνιδιού συγκριτικά με την Ευρώπη, ό,τι ταλέντο διαθέτει κάθε παίχτης, είναι δεδομένο πως θα ξεδιπλωθεί κι αντίστοιχα κάθε αδυναμία θα αποκαλυφθεί.

Πριν ασχοληθούμε με το Rubio, είναι πολύ σημαντικό να λάβουμε υπ’όψη μας πως τους Timberwolves φέτος κοουτσάρει ένας από τους καλύτερους προπονητές που πέρασαν από το ΝΒΑ, ο Rick Adelman. Βασικά του χαρακτηριστικά είναι η έμφαση στο να δίνει μεγάλη ελευθερία στους παίχτες του αφενός και αφετέρου να την πλαισιώνει σε ένα σύστημα με πολλές πάσες, κίνηση και επικοινωνία, δημιουργώντας πολύ όμορφο επιθετικό μπάσκετ. Οι 17 από τις 20 σεζόν στους πάγκους τελείωσαν με θετικό ρεκόρ νικών-ηττών (!). Η φετινή του επιλογή να αναλάβει τη χειρότερη ομάδα του NBA, ήταν μεγάλη έκπληξη για όλους και τα πρώτα θετικά σημάδια ήδη φαίνονται.

Στους 7 πρώτους αγώνες, οι Timberwolves έχουν αντιμετωπίσει τους  Thunder, Bucks, Heat, Mavericks, Spurs, Grizzlies και Cavs. Δηλαδή 5 από τις κορυφαίες ομάδες του ΝΒΑ, μία μέτρια και μία κακή. Αν και τα 6 ματς ήταν εντός έδρας (εκτός των Bucks), έχουν 2 νίκες (με Mavs και Spurs) και 5 ήττες, αλλά με θετική παρουσία και ενδείξεις ομαδικού μπάσκετ, συγκριτικά με την περσινή χαώδη σεζόν.

Οι μέσοι όροι του Rubio αυτή τη στιγμή είναι:

Η συνέχεια μετά το κλίκ…

Πάσα

Η πρώτη εντύπωση είναι πως ξέρει πάρα πολύ καλά να βρίσκει ελεύθερους συμπαίχτες και γενικά να οργανώνει το παιχνίδι της ομάδας του. Επτά ασίστ για έναν rookie είναι μεγάλο επίτευγμα. Για όποιον τον παρακολουθήσει, φαίνεται αμέσως πως έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση στις πάσες του. Δε φοβάται να δοκιμάσει κάτι ακραίο και σε πολλές από αυτές προκλητικά δεν κοιτάει καν. Κάτι που σημαίνει ότι έχει πάρει το πράσινο φως από τον Adelman σε αυτό το πεδίο. Στα παρακάτω highlights προσέξτε τα εκπληκτικά αντανακλαστικά του στο να βρίσκει συμπαίχτες με alley-oop: τον Derrick Williams (δύο φορές) και τον Anthony Randolph.

• Είναι ήδη 14ος σε ασίστ σε μόλις 28 λεπτά παιχνιδιού κατά μέσο όρο.
• Στην ίδια κατηγορία αλλά per 40 mins (δηλαδή προσαρμογή των στατιστικών αν έπαιζαν όλοι οι παίχτες 40 λεπτά) για να έχουμε πιο δίκαιη απεικόνιση, είναι 8ος στο ΝΒΑ.
• Σε Assist Rate είναι 5ος με 62,73. Δηλαδή… το 63% των κατοχών του καταλήγουν σε ασίστ!

Η αρνητική πλευρά σχετικά με τις πάσες του είναι ο μεγάλος αριθμός λαθών.  Με 3 λάθη σε μόλις 28 λεπτά βρίσκεται 1ος από όλα τα PG του NBA (που παίζουν πάνω από 25 λεπτά) με Turnover Rate 28. Δηλαδη, το 28% των κατοχών του, καταλήγουν σε λάθος. Αυτό δικαιολογείται αφενός από την απειρία του σε αυτό το επίπεδο, αλλά κι από το στυλ παιχνιδιού του Adelman που του επιτρέπει να ρισκάρει.

Ασίστ κάτω από τα πόδια του Nowitzki, όταν λίγο πριν ο Γερμανός τον είχε πετάξει κάτω χωρίς να τον δουν οι διαιτητές.

Σουτ

Ένα δεύτερο θετικό χαρακτηριστικό είναι η επιλογή των σουτ που παίρνει. Το αν είναι καλός σουτέρ ή όχι είναι δευτερεύον. Το σημαντικό είναι πως ο Rubio είναι άκρως συντηρητικός στο πότε και πως θα σουτάρει. Φαίνεται πως ξέρει πολύ καλά τα όρια του σε αυτόν τον τομέα. Αντίθετα με την άνεση του στο να πασάρει, φοβάται πολύ να πάρει ένα σουτ, εκτός αν νιώθει απολύτως σίγουρος. Αυτό είναι καλό γιατί δεν επιβαρύνει την ομάδα του με άσχημες επιλογές αλλά και κρατάει ιδιαίτερα ψηλό ποσοστό (52%), κάτι σπάνιο για guard.

Αναλυτικά, έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως από τα περίπου 7 σουτ που δοκιμάζει, τα 1,9 είναι εξ’επαφής, δηλαδή με layup σε αιφνιδιασμό ή σε σπάνιο drive και το ποσοστό σε αυτά είναι λογικά υψηλό (85%). Τα 1,7 είναι από το τρίποντο σε φάσεις που τον βρίσκουν οι συμπαίχτες του με πάσα αποκλειστικά μόνο. Σαν spot-up σουτέρ από την περιφέρεια είναι επίσης πολύ εύστοχος με 50%. Οι υπόλοιπες 3 προσπάθειες είναι από μέση απόσταση όπου και οι άμυνες συγκλίνουν. Το ποσοστό του Ισπανού από τα 3 μέτρα μέχρι το 3ποντο είναι μόνο 33%.

Με άλλα λόγια, η ανασφάλεια του στο σουτ (δεδομένων των πολύ χαμηλών ποσοστών στην Ευρώπη), τον έχει “μάθει” να σουτάρει μόνο όταν όταν οι προϋποθέσεις είναι ιδανικές. Χαρακτηριστικό είναι πως σκοράρει τους 4 από τους 9 πόντους μ.ο., στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης. Δηλαδή, όταν βρίσκει απροετοίμαστη άμυνα με μεγάλους χώρους (αιφνιδιασμό, drive σε τρύπα ή ελεύθερο τρίποντο). Αν δε τον καταφέρει αυτό, το μυαλό του είναι αποκλειστικά στην πάσα κι όχι στο τελείωμα.

Μόνο το 16% των κατοχών του, είναι σουτ. Το υπόλοιπο αναλώνεται σε ασίστ και λάθη. Θα κάνει σχεδόν το παν για να μην πάρει πάνω του την επίθεση.

Άμυνα

Μέχρι τώρα η άμυνα είναι ένα εντελώς διαφορετικός κόσμος για τον Rubio. Πριν περάσουμε στα στατιστικά, αρκεί μόνο να τον παρακολουθήσει κάποιος στην άλλη μεριά του γηπέδου. Δείχνει χαμένος, μπερδεύεται στα σκριν και στις συνεχείς αλλαγές και πολλές φορές χάνει τον αντίπαλο του σε back door. Αυτό βέβαια είναι κάτι που μαθαίνεται με τον καιρό, αλλά σίγουρα δεν τον βοηθάει η έλλειψη σωματικών προσόντων όπως ταχύτητα, αλτικότητα κτλ..

Πιο αναλυτικά, στα 14 λεπτά που βρέθηκε στο γήπεδο εναντίον του Westbrook, ο παίχτης των Thunder είχε 5/6 εύκολα τελειώματα μέσα στη ρακέτα και το “plus minus” +/- (δηλαδή η διαφορά των ομάδων σε πόντους) ήταν +7 για τους Thunder. Δηλαδή, τα 14 λεπτά που ο Rubio φύλαγε τον Westbrook, η Οκλαχόμα προηγήθηκε με 7 πόντους.

Σε παρόμοιο matchup με τον Brandon Jennings, ο παίχτης των Bucks είχε 16 πόντους στα 19 λεπτά που μοιράστηκε με τον Rubio. Οι 9 από τους 16 πόντους ήταν από βολές μετά από φάουλ που κέρδιζε ο Jennings σε διεισδύσεις λόγω των κενών που άφηνε ο Ισπανός.

Στον αγώνα εναντίον των Spurs, οι Wolves κέρδισαν 106-96. Πόσο ήταν το σκορ στα 9 λεπτά που έπαιξαν μαζί Rubio και Tony Parker; +3 για τους Spurs.

Αντίστοιχα στους υπόλοιπους αγώνες, τα περισσότερα PG τα οποία φύλαγε (Conley, Irving, Norris Cole), είχαν αρκετά καλύτερη επιθετική απόδοση με τον Rubio στο γήπεδο παρά στον πάγκο. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Kidd, που ούτως ή άλλως δε σκοράρει καθόλου πλέον.

Άλλη μία no-look πάσα..

Το δείγμα των επτά αγώνων είναι πολύ μικρό για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα. Αλλά οι ενδείξεις είναι σημαντικές. Ο Ricky Rubio δεν είναι bust αλλά ούτε και αστέρας. Είναι ένα πολύ συγκροτημένο επιθετικά PG που γνωρίζει καλά τα προσωπικά του προτερήματα και μειονεκτήματα. Δεν αποκλείεται τα επόμενα χρόνια να είναι από τους κορυφαίους σε ασίστ στο ΝΒΑ με πολλές θεαματικές πάσες. Δε θα γίνει ποτέ μεγάλος σκόρερ, αλλά οι πολύ ασφαλείς επιλογές του στα σουτ θα τον βοηθήσουν να έχει ένα συμπαθητικό μέσο όρο πόντων. Η μεγάλη του αδυναμία προς το παρόν είναι η άμυνα. Κυριολεκτικά βλέπει τα τρένα να περνούν. Δείχνει ανίκανος να φυλάξει τόσο σε man to man όσο και να καλύψει χώρους.

Συνολικά, η παρουσία του είναι θετική και το μέλλον του ευοίωνο. Με το χέρι στη Spalding, δηλώνω πως το Buzzer Beater επίσημα πλέον δε θα τον ξανακράξει (εκτός απροόπτου).

Πηγές στατιστικών:

• Hoopdata
• StatsCube
• 82games

Στα καλύτερα του χρόνια στους Sacramento Kings (1998-2006), έφτασε μέχρι και 2ος σκόρερ του ΝΒΑ με 24,2 ppg (2003). To 2002 βγήκε 16ος στην ψηφοφορία για MVP και 4ος δύο χρόνια μετά, πίσω μόνο από τους Duncan, Garnett και Jermaine O’Neal! Κάτι που οι Ray Allen και Reggie Miller δεν πλησίασαν ποτέ.

Για τους Kings κατέχει αμέτρητα ρεκόρ, όντας ο παίχτης με τα περισσότερα παιχνίδια για την ιστορία της ομάδας (518) και φυσικά με τα πιο πολλά τρίποντα (1070). Για τη χώρα μας είναι κάτι ξεχωριστό γιατί είναι ο πρώτος παίχτης που πάτησε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού κι αγαπήθηκε σαν Έλληνας.

Συνολικά για το NBA είναι:

• 4ος σε περισσότερα εύστοχα τρίποντα στην ιστορία (1760).
• 33ος σε ποσοστό τρίποντων στην ιστορία με 40%.
• 4ος σε ποσοστό ελεύθερων βολών στην ιστορία με 89,9%.
• 154ος σε συνολικούς πόντους στην ιστορία με 13647.
• 3 φορές All-Star.
• 2 φορές νικητής του διαγωνισμού τρίποντων.
• 1 φορά στην Αll-NBA 2nd team (2004).

Επειδή όμως σε τούτο το blog αρέσει η αλήθεια. Ας δούμε όλες τις πλευρές…

Ο Peja δεν είχε τη διάρκεια άλλων μεγάλων παιχτών. Ουσιαστικά από την τελευταία του χρονιά στο Sacramento,  η καριέρα του άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα μόλις από τα 28 του χρόνια. Το σώμα του δεν μπορούσε να τον κρατήσει σε υψηλό επίπεδο και λόγω πολλών μικροπροβλημάτων και κυρίως της μέσης του, άρχισε να γίνεται πιο αργός, να βλέπει τους αντιπάλους να περνούν σαν τρένα, και να καταλήγει ως ένας αγκυροβολημένος σουτέρ με ελάχιστη κίνηση.

Ήταν πάντα από τους “ευαίσθητους”. Όταν άλλοι παίχτες έσφιγγαν τα δόντια κι έπαιζαν με σοβαρούς τραυματισμούς, ο Peja προτιμούσε να ξεκουραστεί. Χαρακτηριστικά τη χρονιά 05-06, όσο ο συμπαίχτης του Βonzi Wells έπαιζε με σπασμένο καρπό, ο Peja αποφάσισε να μείνει εκτός για αρκετά παιχνίδια με στραμπουληγμένο δάχτυλο, προκαλώντας δυσφορία στην ομάδα και στους οπαδούς (λίγο μετά ανταλλάχτηκε).

Όταν η μπάλα έκαιγε, κυρίως στα playoff, δεν μπορούσε να την ακουμπήσει. Η απόδοση του στην post-season ήταν επανειλημμένα πεσμένη και στους κρισιμότερους αγώνες χανόταν. Κάθε οπαδός των Kings έχει να πει φυσικά τα καλύτερα λόγια, αφήνοντας ένα πικρό χαμόγελο στο τέλος. Αιτία πίσω από αυτό είναι το περίφημο τρίποντο που “δε θα ξεχαστεί και δε θα συγχωρεθεί ποτέ “όπως λένε στην πιάτσα στα blogs του Sacramento.

Στο 7ο παιχνίδι Lakers @ Κings το 2002 όπου θα κρινόταν ο πρωταθλητής της Δύσης, με το χρόνο στα περίπου 20 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και το σκορ 98-99 υπέρ του LA, όλη η άμυνα είχε επικεντρωθεί στον Mike Bibby. Το Sacramento τότε είχε το καλύτερο passing game στο NBA, κι ακόμα και στην τελευταία καυτή επίθεση, με μερικές γρήγορες πάσες στην περιφέρεια, οι Lakers έχασαν τη μπάλα και στα 12 δευτερόλεπτα ο Peja βρέθηκε μόνος στην αριστερή γωνία. Ολομόναχος για την ακρίβεια. Ο 3ος καλύτερος σουτέρ στην ιστορία του NBA, ήταν ολομόναχος σαν την καλαμιά στον κάμπο, με τον κοντινότερο αντίπαλο στα τουλάχιστον 3 μέτρα, το χρόνο όλο δικό του, έχοντας την μοναδική ευκαιρία να καθαρίσει το παιχνίδι. Και τι έκανε;

Click για δάκρυα στο 1:26:10

Τα χρόνια πέρασαν, κι ο Peja έπαιξε μισό χρόνο για τους Pacers, 4 χρόνια και κάτι ψιλά για τους Hornets, μόλις 2 αγώνες για τους Raptors και ακόμα μισή σεζόν για τους Mavericks. Οι πόντοι του σταδιακά έπεσαν σε μονοψήφιο αριθμό. Έγινε ένας μονοδιάστατος ρολίστας και ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, όταν τον έβλεπες στο παρκέ αναρωτιόσουν γιατί δεν αποσύρεται για να ξεκουραστεί, εμφανώς καταπονημένος κι αργός. Στους Mavericks την τελευταία και χειρότερη στατιστικά σεζόν, είχε μόλις 8 πόντους σε 20 λεπτά, με αρκετά DNP και ώρες στα τελευταία καθίσματα του πολύ βαθιού πάγκου των Mavs.

Μέχρι που έφτασε η μαγική στιγμή. Στους ημιτελικούς της Δύσης το 2011, βρήκε πάλι απέναντι τους Los Angeles Lakers. Παρά τα χρόνια του, τη φυσική κατάσταση και την κακή φόρμα, στη σειρά αυτή συνέβη κάτι εξωπραγματικό. Ο Peja κατά διαστήματα άρχισε να παίζει σαν 25άρης. Με αποκορύφωμα τον 4ο αγώνα, όταν κι ο Kobe δήλωσε θα γυρίσει τη σειρά από 0-3 σε 4-3.

Με 21 πόντους, 7/7 σουτ, 6/6 τρίποντα (!), 3 κλεψίματα και 2 ασίστ, συνέτριψε τους Lakers με 122-86, εξορκίζοντας τους δαίμονες του airball του 2002 τόσο για τον εαυτό του όσο και για πολλούς φίλους των Kings. Στη συνέχεια με τους Thunder και τους Heat, επέστρεψε στον γερασμένο εαυτό του σκοράροντας μόλις 2 πόντους στους 6 τελικούς. Λες και ήταν γραφτό να υπογράψει μισή σεζόν στους Mavericks μόνο για την εξιλέωση..

Ο Peja τελείωσε την καριέρα του πρωταθλητής. Όπως μοιραία έχασε την ευκαιρία το 2002, μοιραία την άρπαξε το 2011 ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Δε θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερη στιγμή απόσυρσης. Peja σε ευχαριστούμε, το #16 δε θα ξαναφορεθεί στο Sacramento.

Σε πρώτη ματιά, φαίνεται πως θυσίασαν πολλά. Αλλά με μία δεύτερη και πιο σκεπτική που συνοδεύεται με ένα “χμμ..” και το χέρι στο σαγόνι, φαίνεται αρκετά λογικό αν λάβουμε υπόψη μας πως ο Chris Paul είναι υποψήφιος για καλύτερος PG της δεκαετίας που διανύουμε και οι Clippers έχουν ήδη μεγάλα αποθέματα ταλέντου. Δηλαδή είχαν τη δυνατότητα να θυσιάσουν αρκετό υλικό και να παραμείνουν ανταγωνιστικοί με μεγάλες φιλοδοξίες.

Αν η ανταλλαγή είναι τελικώς αυτή που αναφέραμε, το ρόστερ των Clippers θα έχει αυτή τη μορφή:

Αυτή τη στιγμή κατέχουν το ρεκόρ Guinness σαν η μόνη ομάδα στην ιστορία με 4 γενιές άσσων: Bledsoe (22), Paul (26), Williams (29), Billups (35). Αν στη γραμμή με τους SG, δε βλέπετε κενό, κάτι έχουν τα μάτια σας. Θεωρείται δεδομένο πως θα κινηθούν άμεσα για απόκτηση shooting guard είτε ανταλλάσσοντας έναν εκ των τον Mo Williams και Eric Bledsoe ή υπογράφοντας κάποιον ελεύθερο. Ο Billups που πλέον δεν είναι χρήσιμος με τον Paul στην πόλη, μπορεί να γίνει waived (δηλαδή να αφεθεί ελεύθερος) αλλά δεν επιτρέπεται να ανταλλαχθεί ούτε να γυρίσει στους Knicks.

Στοιχηματικές ιστοσελίδες ήδη δίνουν συντελεστή 1,01 στους Clippers για τα περισσότερα alley-oop της σεζόν, με τον Paul να πασάρει και τους Griffin και Jordan να περνάνε το περισσότερο χρόνο στον εναέριο χώρο του παρκέ παρά προσγειωμένοι.

Οι New Orleans Sterns δε θα μπορούσαν να είναι πιο ικανοποιημένοι. Απέκτησαν νέο ηγέτη/σκόρερ στον Gordon, διπλασιάσαν τους καλούς ψηλούς τους (μεγάλη πολυτέλεια για το ΝΒΑ αυτό) με τον Kaman να κάνει παρέα στον Okafor, ο Aminu θα δώσει βάθος στον πάγκο και το καλοκαίρι του 2012 θα έχουν πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν ένα ακόμα μεγάλο αστέρι. Επιτέλους μπαίνουν σε διαδικασία αναδόμησης με τις καλύτερες προοπτικές. Δεν υπάρχει πιο αισιόδοξη εμπειρία στο ΝΒΑ από το να οδεύεις στον πάτο της βαθμολογίας με έναν ήδη καλό πυρήνα νέων παιχτών.

Οι υπόλοιπες θέσεις του ρόστερ και για τις δύο ομάδες θα καλυφθούν από όσους επιβιώσουν στο training camp τις επόμενες μέρες.

Για να οδηγηθούν οι δύο ομάδες σε αυτή τη συμφωνία, δεν επενέβη το ΝΒΑ. O GM της Νέας Ορλεάνης, Dell Demps, επί μέρες λειτουργούσε ανεξάρτητα. Μόνο αφού έγινε γνωστό πως η διαπραγμάτευση είχε φτάσει σε τελικό στάδιο, αντέδρασε το συμβούλιο των ιδιοκτητών σαν μία παρέα 10χρονων που ζήλεψαν το παιδί με τον πλούσιο μπαμπά (Lakers), επειδή ο Άγιος Βασίλης του έφερε για δώρο το καλύτερο παιχνίδι της αγοράς. Χωρίς πρόθεση για αστείο, αυτή είναι ουσιαστικά η αιτία της ακύρωσης. Αν οι Hornets δεν άνηκαν στο ΝΒΑ αλλά σε έναν συνήθη Εβραίο εφοπλιστή (όπως η πλειοψηφία των ομάδων άλλωστε), η ανταλλαγή θα ολοκληρωνόταν φυσιολογικά.

Το φιάσκο αυτό δε θα μπορούσε να λήξει τόσο νωρίς. Μέχρι να φύγει ο Chris Paul, ο Stern είναι παγιδευμένος. Από τη στιγμή που απέρριψε το πακέτο Lamar Odom, Kevin Martin, Luis Scola, Goran Dragic και draft pick, είναι αναγκασμένος να κάνει ανταλλαγή μόνο αν πάρει κάτι καλύτερο από τα παραπάνω, διαφορετικά θα φανεί ακόμα πιο γελοίος. Κάτι τέτοιο όμως είναι παρά πολύ δύσκολο. Από τους Clippers ζήτησε στην κυριολεξία οτιδήποτε είχε ανταλλάξιμη αξία, δηλαδή τους νεαρούς ταλαντούχους Eric Gordon, Eric Bledsoe, Al-Faruq Aminu, το λήγον συμβόλαιο του Chris Kaman που έχει πολλά να προσφέρει ακόμα αλλά και… το draft pick 1ου γύρου των Timberwolves το οποίο είναι στην κατοχή των Clippers από το 2005! Κι όλοι ξέρουμε ότι αυτό το pick θα είναι πολύ ψηλό…

Οι Clips εννοείται πως δε συμφώνησαν, με συνέπεια η διοίκηση του ΝΒΑ να παραμένει εκτεθειμένη, ο Chris Paul να είναι δεδομένο πως θα φύγει σύντομα με ..κάποιο.. άγνωστο προς το παρόν τρόπο, οι Hornets να μην έχουν καλύψει ακόμα ούτε το μισό τους ρόστερ (!) και η σεζόν να ξεκινάει σε 13 μέρες!

Για όποιον έχει υπομονή και γερό στομάχι… κι αναρωτιέται ακόμα πως έφτασε η κατάσταση σε αυτό το σημείο, ας κάνει ένα ακόμα κλικ για μία ιστορική αναδρομή.

Ο George Shinn ήταν ο πρώτος ιδιοκτήτης των Charlotte Hornets από την ίδρυσή τους το 1988. Ήταν ένας παραδοσιακός Αμερικάνος πουριτανός που με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να προβάλει τις “βαθιές” Χριστιανικές του αρχές. Από την κλασική επίσκεψη στην εκκλησία τις Κυριακές το πρωί για τα μάτια του κόσμου, μέχρι την υποχρέωση πριν από κάθε αγώνα να διαβάζεται μία προσευχή από τις οθόνες του σταδίου.

Ο Θεός ανταμείβει τους καλούς Χριστιανούς και το 1992 και 1993 του έφερε από το draft τους Larry Johnson και Alonzo Mourning, δημιουργώντας στην πόλη (κι όχι μόνο) ένα από τα πιο φανατικά και αφοσιωμένα κοινά στο ΝΒΑ. (Δε θα σας κρύψω ότι η πρώτη μου ΝΒΑ-αγορά ήταν ένα καπέλο των Hornets αρχές των 90s).

Ενώ σπατάλησε $84 εκατομμύρια δίνοντας στον Larry Johnson το μεγαλύτερο συμβόλαιο της εποχής (για 12 χρόνια παρακαλώ!), αρνήθηκε να κάνει κάτι παρόμοιο για τον Alonzo Mourning προκαλώντας τριβές. Οι φιλοδοξίες της ομάδας τότε έφταναν μέχρι την κούπα, αλλά οι πορείες τους κόβονταν νωρίς στα playoff. Μία οι τραυματισμοί και των δύο αστέρων και μία οι κόντρες μεταξύ τους, κατέληγαν σε μία γενικότερη αναστάτωση και γκρίνια, που σε συνδυασμό με την ανισόρροπη συμπεριφορά του Shinn, o κόσμος άρχισε να αγανακτεί.

Η διοίκηση πρώτα έστειλε τον Mourning στο Miami το 1995 και την επόμενη χρονιά τον LJ στους Knicks. Οι οπαδοί πότε δεν “χώνεψαν” πως οι δύο από τους καλύτερους παίχτες στο ΝΒΑ και σημαίες της ομάδας, εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο. Παρ’όλο που οι Hornets έμειναν σε σχετικά καλό επίπεδο, ο ενθουσιασμός της fanbase μειώθηκε και όλη η ένταση κατευθύνθηκε  εναντίον του ιδιοκτήτη George Shinn που πλέον δεν ενδιαφερόταν τόσο για την ομάδα και δίσταζε να ξοδέψει.

Προς το τέλος της δεκαετίας, η κατάσταση έφτασε σε ακραία επίπεδα. Ο Shinn κατηγορήθηκε για απαγωγή και βιασμό. Συγκεκριμένα προσφέρθηκε να συστήσει σε μια γυναίκα το δικηγόρο του, για μία υπόθεση που αφορούσε την κηδεμονία των παιδιών της. Στο δρόμο όμως, της “ρίχτηκε” και παρά την αντίδραση της την πήγε εξαναγκαστικά μέχρι το σπίτι του όπου κι έγινε ο βιασμός. Στη συνέχεια της έδωσε ειρωνικά $200 και της είπε “να το ξανακάνουμε“. Η γυναίκα του έκανε μήνυση με τη βοήθεια δύο ακόμα θυμάτων του ιδίου που δούλευαν για τους Hornets, εκ των οποίων η μία ήταν cheerleader. O Shinn φυσικά αθωώθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων, παρ’ότι δημόσια παραδέχτηκε πως κρατούσε εξωσυζυγικές σχέσεις. Λίγες μέρες μετά ο σύζυγος του θύματος αυτοκτόνησε. Οι πολίτες της Charlotte είχαν φτάσει πλέον σε επίπεδα αηδίας με τον Shinn, που ξεπερνούσε τα μπασκετικά όρια.

Η δίκη του έσπασε ρεκόρ τηλεθέασης δημιουργώντας ένα πολύ αρνητικό προφίλ. Έγινε ο απόκληρος της πόλης, κρυμμένος μόνιμα στο σπίτι του χωρίς να εμφανίζεται ποτέ δημόσια. Η προσέλευση στους αγώνες έπεσε στο ναδίρ, όχι τόσο από έλλειψη ενδιαφέροντος αλλά από αντίδραση προς το πρόσωπό του, συν ότι που δεν πούλαγε την ομάδα ούτε στον Michael Jordan που είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον. Ο ίδιος μην αντέχοντας άλλο τη ζωή στη Charlotte, το 2001 έκανε αίτηση για μετακίνηση της ομάδας στο Memphis, βασισμένος σε αστείους λόγους όπως ότι το στάδιο δεν έχει αρκετές lux σουίτες. Οι Grizzlies ως γνωστόν “έφαγαν” τη θέση κι o Shinn έμεινε φυλακισμένος σε μία πόλη που τον μισούσε, φοβούμενος ακόμα και να κυκλοφορήσει. Σαν κλασικός εγωκεντρικός εφοπλιστής με μηδενική ευαισθησία απέναντι σε εκατομμύρια κόσμο, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε αλλά απαίτησε από την πόλη καινούριο στάδιο χωρίς δικά του έξοδα. Το στάδιο φυσικά δε χτίστηκε αφού θα έπρεπε να μειωθούν οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων για χάρη ενός εφοπλιστή που δε θα έβαζε δολάριο.

Η πόλη της Charlotte που δεν ήθελε να χάσει τους Hornets, δεν τα παράτησε και προώθησε δεύτερο σχέδιο κατασκευής σταδίου χωρίς να επιβαρυνθούν οι δημότες αλλά με ένα όρο: Να παραιτηθεί ο George Shinn. Ποια ήταν η αντίδραση; Ο David Stern για πρώτη φορά επενέβη στο τσίρκο που είχε στήσει ο ιδιοκτήτης των Hornets και δε δέχτηκε τον όρο με δικαιολογία πως θα  εξαγρίωνε τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες! Το 2002 λοιπόν, η παράγκα του NBA βοήθησε τους  Hornets να μετακομίσουν στη Νέα Ορλεάνη λυτρώνοντας τον επιχειρηματία. Εντελώς ειρωνικά, το στάδιο χτίστηκε τελικώς το 2005 για τους Bobcats αποδεικνύοντας πως μόνο αυτός δεν ήταν ο λόγος μετακόμισης.

Οι απατεωνιές του Shinn δεν σταμάτησαν ούτε στη Νέα Ορλεάνη. Τα επόμενα χρόνια δέχτηκε δεκάδες μηνύσεις για ύποπτες πρακτικές στην επιχείρηση του γηπέδου. Συγκεκριμένα, συχνά αγόραζε μεγάλη ποσότητα εισιτηρίων ο ίδιος, με τη δικαιολογία πως θα δοθούν σε δωρεά. Στη συνέχεια τα ξαναπούλαγε σε πολύ πιο ακριβή τιμή για αγώνες μεγάλης ζήτησης. Με αυτό τον τρόπο έβγαζε κέρδος, αλλά και μετρούσε διπλά η προσέλευση στο γήπεδο. Αυτό είχε ως συνέπεια να καταγράφεται ένας μέσο όρος 14000 περίπου θεατών, ενώ με βάση τους υπαλλήλους του σταδίου δεν ξεπερνούσαν τις 9000. Άλλες μηνύσεις είχαν να κάνουν με μη-καταβολή μισθών υπαλλήλων της ομάδας.

Όλες αυτές οι δικές όπως συνηθίζεται διαρκούν χρόνια, με τις περισσότερες να καταλήγουν είτε σε κάποιο συμβιβασμό είτε σε αθώωση.

O Shinn πανηγυρίζει για κάποια αθώωσή του.

Τα οικονομικά της ομάδας άρχισαν να χειροτερεύουν. Ο τυφώνας Κατρίνα και η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης δε βοήθησε καθόλου την προβληματική κατάσταση και το 2005 ήρθε η 2η μεταφορά, για την Οκλαχόμα αυτή τη φορά. Έχοντας μία κακή ομάδα χωρίς οπαδούς στη Νέα Ορλεάνη, ξαφνικά βρέθηκε σε μία νέα πόλη με πεινασμένο κοινό που γέμιζε το γήπεδο παρά τη μέτρια ποιότητα του ρόστερ. Ο Shinn πάλι αδιαφόρησε για τους χιλιάδες φιλάθλους της Νέας Ορλεάνης και θέλησε να μονιμοποιήσει την μετακόμιση.

Ο Stern όμως που πλέον είχε απόλυτο έλεγχο πάνω του λόγω της χάρης που του έκανε με τη Charlotte το αρνήθηκε, αφού ήθελε να παραδώσει την πόλη στον Clay Bennett των Sonics (όπως κι έγινε μετά από 2 χρόνια για ένα ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο –   #Sonicsgate).

Μέσα σε όλο το δράμα, εμφανίστηκε το 2005 ο Chris Paul δίνοντας ελπίδες σε μία διαλυμένη διοικητικά ομάδα. Για 5 χρόνια έχοντας το ίσως καλύτερο PG του ΝΒΑ, μία υγιής διοίκηση θα μπορούσε να προσελκύσει μεγάλα αστέρια και να χτίσει αυτοκρατορία. Τι έκανε ο Shinn; Απολύτως τίποτα. Ο καλύτερος παίχτης που έφερε ήταν ο Peja Stojakovic στη δύση της καριέρας του με ένα τεράστιο συμβόλαιο δυσανάλογο της αξίας του.

Το 2010 αποφάσισε  να αποσυρθεί από το ΝΒΑ αφήνοντας πίσω του συντρίμμια κι ένα γεμάτο βιογραφικό. Διέλυσε το ρόστερ μίας από τις πιο ενθουσιώδεις νέες ομάδες του ΝΒΑ στις αρχές των 90s. Έγινε ο περίγελος της πόλης της Charlotte λόγω των σεξουαλικών σκανδάλων και της κακής διαχείρισης. Εκμεταλλεύτηκε τους Hornets μέσω οικονομικών παρανομιών, αγνοώντας πλήρως τη μπασκετική πλευρά. Και το 2010 κοντά στην προσωπική χρεοκοπία και πνιγμένος στα δάνεια, πούλησε μία ομάδα που δεν αγόραζε κανείς, στο ΝΒΑ και στον David Stern για $300 εκατομμύρια παρά τη πολύ μικρότερη αξία της.

Ο Stern έπαιξε το ρόλο του ήρωα που θυσίασε εκατομμύρια για να σώσει τους Hornets, αλλά προφανώς η πρόθεση ήταν διαφορετική. Πρωταρχικός σκοπός ήταν να έχει μεγαλύτερο έλεγχο στο πρωτάθλημα, να αυξήσει την αγοραστική αξία της ομάδας και στη συνέχεια να την πουλήσει σε καλύτερη τιμή. Χαρακτηριστικά είχε δηλώσει εξαρχής πως θα αφήσει “τους ανθρώπους του μπάσκετ” να διοικήσουν και αν συστήσουν κάποια ανταλλαγή ή απόκτηση παίχτη, το ΝΒΑ θα την εγκρίνει. *Γκουχγκουχ. (τυχαίος βήχας)

Όντως, όταν αποκτήθηκε ο Carl Landry για τον Marcus Thornton, η διαμαρτυρία του Mark Cuban πέρασε στο “ντούκου”. Ο ιδιοκτήτης των Mavs  ξύνισε που ο Landry είχε μισθό ελαφρά μεγαλύτερο του Thornton. Υποστήριξε πως δεν είναι δυνατόν οι Hornets να αυξάνουν τα έξοδα τους και να αναγκάζονται οι 29 ιδιοκτήτες να πληρώνουν για μια ομάδα που ουσιαστικά δεν ελέγχουν οι ίδιοι. Κανείς δεν έδωσε σημασία αφού η αξία των παιχτών ήταν μικρή και το ποσό δεν ξεπέρναγε τα μερικά χιλιάδες δολάρια.

Ένα χρόνο μετά, φτάνουμε στο αναμενόμενο. Ο Chris Paul ζητάει ανταλλαγή και ο General Manager τον ικανοποιεί. Το ΝΒΑ κι ο Stern χαμένοι στις αγοραπωλησίες, τους μισθούς και τις επενδύσεις, ξαφνικά συνειδητοποιούν πως υπάρχει και κάτι άλλο, το μπάσκετ. Το θυμούνται όμως αργά , ακυρώνουν την ανταλλαγή και το σκάνδαλο ξεσπά.