Οι περισσότεροι ενώ εύκολα θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν σε ομάδες καλού επίπεδου, όταν συνειδητοποίησαν πως τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα απαιτούν συνέπεια, επαγγελματισμό και δεν έχουν σχέση με Disneyland και τουρισμό, αλλά ούτε προσφέρουν τις υπερπολυτελείς ανέσεις του ΝΒΑ, είτε διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις είτε επέστρεψαν στη μαμά-πατρίδα ανίκανοι να προσαρμοστούν (από τον B.J. Mullens του Πανιωνίου μέχρι τον DeJuan Blair της Κρίλια Σαμάρα). Τουλάχιστον προσπάθησαν…

Υπήρξε όμως κι άλλη μία μικρή ομάδα παιχτών, που πίστεψαν πως είναι πιο έξυπνοι από όλους τους υπόλοιπους. Σκεπτόμενοι πως η ανταπεργία δε θα λήξει και πως η Ευρώπη τους χάλαγε τα τουριστικά σχέδια για μπάσκετ, αποφάσισαν να υπογράψουν στη μυστηριώδη και παραδοσιακή Κίνα του Bruce Lee και του Κομφούκιου. Οι πρωτεργάτες της ομάδας αυτής είναι το τρίο των Denver Nuggets, Wilson Chandler, J.R. Smith και Kenyon Martin, κι ο Aaron Brooks των Suns. Φαινομενικά η απόφασή τους έδειχνε πετυχημένη. Είχαν σεβαστό μισθό όταν οι συνάδερφοί τους στην Αμερική δεν πληρώνονταν. Έπαιζαν μπάσκετ και προπονούνταν έστω και σε πολύ χαμηλό επίπεδο, όσο οι υπόλοιποι δεν είχαν καν πρόσβαση σε γήπεδο και λατρεύονταν σα Θεοί από τους Κινέζους.

(credit to Liosias)

Τα πράγματα όμως γρήγορα άλλαξαν. Το lockout λύθηκε “νωρίς” και οι τέσσερις καριερίστες του ΝΒΑ εγκλωβίστηκαν σε μία χώρα-τερατούργημα όπου τα πάντα απαγορεύονται και λογοκρίνονται σε ένα χάος μόλυνσης. Κι ενώ αρχικά περίμεναν να απολαύσουν τη ζωή τους σε ένα μέρος σαν κι αυτό:

Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι είχαν φυλακιστεί εδώ:

To χειρότερο στην όλη υπόθεση είναι πως είχαν το “θράσος” να υπογράψουν κλειστό μονοετές συμβόλαιο μέχρι το τέλος της κινεζικής σεζόν το Μάρτιο. Οι Κινέζοι σε τέτοια θέματα δεν αστειεύονται. Μία χώρα που έχει χτίσει 9000 χιλιόμετρα τοίχος για να προστατευθεί από επιθέσεις Μογγόλων κι άλλα τόσα χιλιόμετρα firewall για να μη μπαίνει κανείς στο Youtube και στο Twitter, είναι δυνατόν να σπάει μπασκετικά συμβόλαια μεσούσης της σεζόν; To CBA (Chinese Basketball Association), δεν είχε/έχει καμία πρόθεση να δώσει το περίφημο “letter of clearance” που απαιτεί η FIBA για να έχουν το δικαίωμα οι παίχτες να επιστρέψουν στο NBA. Κάτι που σίγουρα ούτε ο Βασιλακόπουλος δε θα μπορούσε να ξεπεράσει.

Αυτό δε μπόρεσαν να το χωνέψουν οι καλομαθημένοι Αμερικάνοι. Ο JR Smith άρχισε να προσποιείται τραυματισμούς, να “χάνει” προπονήσεις, και να μαλώνει με διαιτητές. Ενώ υποστήριζε πως είχε φοβερούς πόνους στα γόνατα, για να παραμείνει σπίτι (δηλαδή στην προεδρική σουίτα αξίας 820 € τη βραδιά), οπαδοί τον πετύχαιναν στο κέντρο της Σανγκάη για ψώνια.  Ο Kenyon Martin παρά την 3όροφη βίλα, τον σοφέρ και τις ατελείωτες ανέσεις, γκρίνιαζε μονίμως για το φαγητό. Κίνησε γη κι ουρανό αλλάζοντας τρεις σεφ μέχρι να βρει τον κατάλληλο που ήξερε να μαγειρεύει αμερικάνικα φαγητά.

Ο JR Smith, αφού δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει το twitter από το PC του, κατάφερε να επικοινωνήσει μέσω κινητού.

Οι Κινέζοι κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με “παιδάκια” αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Εξέδωσαν ανακοίνωση λέγοντας “μπορούν να παίζουν, να πληρώνονται και να επιστρέψουν στο ΝBA τον Μάρτιο ή μπορούν να μην παίζουν, να μην πληρώνονται και να επιστρέψουν στο NBA το Μάρτιο”. Όλοι τους επέλεξαν την πρώτη λύση, εκτός του Kenyon Martin. Δέχτηκε το buyout και γύρισε στην Αμερική αποτυχημένος χωρίς μπάσκετ και με κομμένο μισθό ανίκανος να παίξει μέχρι το Μάρτιο.

Προ ημερών λοιπόν, καθώς έκανα BASE jumping, σκεφτόμουν τους φυλακισμένους της Κίνας και την μυστικοπάθεια της χώρας αυτής να μη δημοσιοποιεί τίποτε δικό της στο εξωτερικό. Καλές οι ιστορίες με τα συμβόλαια αλλά πώς παίζουν αυτοί οι παίχτες; Τι μέσους όρους έχουν; Υπάρχουν highlights πουθενά στο ίντερνετ;

Έτσι με εντατικά μαθήματα κινέζικων κι ώρες αποκρυπτογράφησης, σας παρουσιάζουμε τα ηρωικά επιτεύγματα των φυλακισμένων της Κίνας.

J.R. Smith

Wilson Chandler

Aaron Brooks

Kenyon Martin

Bonus:

Stephon Marbury

Για την ιστορία, η ομάδα του Brooks (Guangdong Southern Tigers) είναι 1η στη βαθμολογία με τον Marbury (Beijing Ducks) να ακολουθεί. Η επίσημη λήξη του CBA είναι στις 30 Μαρτίου 2012. Οι Wilson Chandler και Aaron Brooks είναι restricted Free Agents ενώ οι J.R. Smith και Kenyon Martin θα επιστρέψουν απολύτως ελεύθεροι να υπογράψουν όπου επιθυμούν.

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/28/%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b1/feed/ 1 Genera| escape from china 2012-01-28_184028 JR Smith wilson chandler aaron brooks kenyon martin stephon marbury http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/07/loveforricky/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2012/01/07/loveforricky/#comments Sat, 07 Jan 2012 20:47:30 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2773 ]]> Ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Μπορεί να είμαστε στις απαρχές της φετινής σεζόν, αλλά η υπομονή έχει τα όρια της.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε στα μίντια πριν μερικά χρόνια, προβλήθηκε σαν Μεσσίας, ένα μείγμα Michael Jordan, Γκάντι και James Bond. Με κάθε χρόνο που περνούσε, οι προσδοκίες χαμήλωναν. Σε συνδυασμό με το υπερβολικό hype που τον είχε συνοδεύσει, ο αρχικός θαυμασμός μεταμορφωνόταν σε μίσος και απαξίωση. Με αποκορύφωμα τις μέρες του στη Βαρκελώνη, όπου έγινε ένας μέτριος play maker με καλή πάσα, θετική άμυνα και άθλιο σουτ, κάνοντας τους διθυράμβους των πρώτων ετών να ακούγονται ανέκδοτα. Όπως κι αν έχει, ο Ricky έκανε το μεγάλο υπερατλαντικό άλμα μόλις στα 21 του χρόνια, έχοντας ήδη πολύ πλούσια καριέρα συγκριτικά με συνομήλικα αμερικανάκια, και είναι πλέον στο χέρι του Buzzer Beater να αναλάβει την ιερή υποχρέωση της εκτίμησής του.

Όπως είχαμε αναφέρει πρόσφατα, το NBA έχει το χάρισμα της απελευθέρωσης. Λόγω της ταχύτητας, των ανοιχτών χώρων και του πολύ πιο ελεύθερου παιχνιδιού συγκριτικά με την Ευρώπη, ό,τι ταλέντο διαθέτει κάθε παίχτης, είναι δεδομένο πως θα ξεδιπλωθεί κι αντίστοιχα κάθε αδυναμία θα αποκαλυφθεί.

Πριν ασχοληθούμε με το Rubio, είναι πολύ σημαντικό να λάβουμε υπ’όψη μας πως τους Timberwolves φέτος κοουτσάρει ένας από τους καλύτερους προπονητές που πέρασαν από το ΝΒΑ, ο Rick Adelman. Βασικά του χαρακτηριστικά είναι η έμφαση στο να δίνει μεγάλη ελευθερία στους παίχτες του αφενός και αφετέρου να την πλαισιώνει σε ένα σύστημα με πολλές πάσες, κίνηση και επικοινωνία, δημιουργώντας πολύ όμορφο επιθετικό μπάσκετ. Οι 17 από τις 20 σεζόν στους πάγκους τελείωσαν με θετικό ρεκόρ νικών-ηττών (!). Η φετινή του επιλογή να αναλάβει τη χειρότερη ομάδα του NBA, ήταν μεγάλη έκπληξη για όλους και τα πρώτα θετικά σημάδια ήδη φαίνονται.

Στους 7 πρώτους αγώνες, οι Timberwolves έχουν αντιμετωπίσει τους  Thunder, Bucks, Heat, Mavericks, Spurs, Grizzlies και Cavs. Δηλαδή 5 από τις κορυφαίες ομάδες του ΝΒΑ, μία μέτρια και μία κακή. Αν και τα 6 ματς ήταν εντός έδρας (εκτός των Bucks), έχουν 2 νίκες (με Mavs και Spurs) και 5 ήττες, αλλά με θετική παρουσία και ενδείξεις ομαδικού μπάσκετ, συγκριτικά με την περσινή χαώδη σεζόν.

Οι μέσοι όροι του Rubio αυτή τη στιγμή είναι:

Η συνέχεια μετά το κλίκ…

Πάσα

Η πρώτη εντύπωση είναι πως ξέρει πάρα πολύ καλά να βρίσκει ελεύθερους συμπαίχτες και γενικά να οργανώνει το παιχνίδι της ομάδας του. Επτά ασίστ για έναν rookie είναι μεγάλο επίτευγμα. Για όποιον τον παρακολουθήσει, φαίνεται αμέσως πως έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση στις πάσες του. Δε φοβάται να δοκιμάσει κάτι ακραίο και σε πολλές από αυτές προκλητικά δεν κοιτάει καν. Κάτι που σημαίνει ότι έχει πάρει το πράσινο φως από τον Adelman σε αυτό το πεδίο. Στα παρακάτω highlights προσέξτε τα εκπληκτικά αντανακλαστικά του στο να βρίσκει συμπαίχτες με alley-oop: τον Derrick Williams (δύο φορές) και τον Anthony Randolph.

• Είναι ήδη 14ος σε ασίστ σε μόλις 28 λεπτά παιχνιδιού κατά μέσο όρο.
• Στην ίδια κατηγορία αλλά per 40 mins (δηλαδή προσαρμογή των στατιστικών αν έπαιζαν όλοι οι παίχτες 40 λεπτά) για να έχουμε πιο δίκαιη απεικόνιση, είναι 8ος στο ΝΒΑ.
• Σε Assist Rate είναι 5ος με 62,73. Δηλαδή… το 63% των κατοχών του καταλήγουν σε ασίστ!

Η αρνητική πλευρά σχετικά με τις πάσες του είναι ο μεγάλος αριθμός λαθών.  Με 3 λάθη σε μόλις 28 λεπτά βρίσκεται 1ος από όλα τα PG του NBA (που παίζουν πάνω από 25 λεπτά) με Turnover Rate 28. Δηλαδη, το 28% των κατοχών του, καταλήγουν σε λάθος. Αυτό δικαιολογείται αφενός από την απειρία του σε αυτό το επίπεδο, αλλά κι από το στυλ παιχνιδιού του Adelman που του επιτρέπει να ρισκάρει.

Ασίστ κάτω από τα πόδια του Nowitzki, όταν λίγο πριν ο Γερμανός τον είχε πετάξει κάτω χωρίς να τον δουν οι διαιτητές.

Σουτ

Ένα δεύτερο θετικό χαρακτηριστικό είναι η επιλογή των σουτ που παίρνει. Το αν είναι καλός σουτέρ ή όχι είναι δευτερεύον. Το σημαντικό είναι πως ο Rubio είναι άκρως συντηρητικός στο πότε και πως θα σουτάρει. Φαίνεται πως ξέρει πολύ καλά τα όρια του σε αυτόν τον τομέα. Αντίθετα με την άνεση του στο να πασάρει, φοβάται πολύ να πάρει ένα σουτ, εκτός αν νιώθει απολύτως σίγουρος. Αυτό είναι καλό γιατί δεν επιβαρύνει την ομάδα του με άσχημες επιλογές αλλά και κρατάει ιδιαίτερα ψηλό ποσοστό (52%), κάτι σπάνιο για guard.

Αναλυτικά, έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως από τα περίπου 7 σουτ που δοκιμάζει, τα 1,9 είναι εξ’επαφής, δηλαδή με layup σε αιφνιδιασμό ή σε σπάνιο drive και το ποσοστό σε αυτά είναι λογικά υψηλό (85%). Τα 1,7 είναι από το τρίποντο σε φάσεις που τον βρίσκουν οι συμπαίχτες του με πάσα αποκλειστικά μόνο. Σαν spot-up σουτέρ από την περιφέρεια είναι επίσης πολύ εύστοχος με 50%. Οι υπόλοιπες 3 προσπάθειες είναι από μέση απόσταση όπου και οι άμυνες συγκλίνουν. Το ποσοστό του Ισπανού από τα 3 μέτρα μέχρι το 3ποντο είναι μόνο 33%.

Με άλλα λόγια, η ανασφάλεια του στο σουτ (δεδομένων των πολύ χαμηλών ποσοστών στην Ευρώπη), τον έχει “μάθει” να σουτάρει μόνο όταν όταν οι προϋποθέσεις είναι ιδανικές. Χαρακτηριστικό είναι πως σκοράρει τους 4 από τους 9 πόντους μ.ο., στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης. Δηλαδή, όταν βρίσκει απροετοίμαστη άμυνα με μεγάλους χώρους (αιφνιδιασμό, drive σε τρύπα ή ελεύθερο τρίποντο). Αν δε τον καταφέρει αυτό, το μυαλό του είναι αποκλειστικά στην πάσα κι όχι στο τελείωμα.

Μόνο το 16% των κατοχών του, είναι σουτ. Το υπόλοιπο αναλώνεται σε ασίστ και λάθη. Θα κάνει σχεδόν το παν για να μην πάρει πάνω του την επίθεση.

Άμυνα

Μέχρι τώρα η άμυνα είναι ένα εντελώς διαφορετικός κόσμος για τον Rubio. Πριν περάσουμε στα στατιστικά, αρκεί μόνο να τον παρακολουθήσει κάποιος στην άλλη μεριά του γηπέδου. Δείχνει χαμένος, μπερδεύεται στα σκριν και στις συνεχείς αλλαγές και πολλές φορές χάνει τον αντίπαλο του σε back door. Αυτό βέβαια είναι κάτι που μαθαίνεται με τον καιρό, αλλά σίγουρα δεν τον βοηθάει η έλλειψη σωματικών προσόντων όπως ταχύτητα, αλτικότητα κτλ..

Πιο αναλυτικά, στα 14 λεπτά που βρέθηκε στο γήπεδο εναντίον του Westbrook, ο παίχτης των Thunder είχε 5/6 εύκολα τελειώματα μέσα στη ρακέτα και το “plus minus” +/- (δηλαδή η διαφορά των ομάδων σε πόντους) ήταν +7 για τους Thunder. Δηλαδή, τα 14 λεπτά που ο Rubio φύλαγε τον Westbrook, η Οκλαχόμα προηγήθηκε με 7 πόντους.

Σε παρόμοιο matchup με τον Brandon Jennings, ο παίχτης των Bucks είχε 16 πόντους στα 19 λεπτά που μοιράστηκε με τον Rubio. Οι 9 από τους 16 πόντους ήταν από βολές μετά από φάουλ που κέρδιζε ο Jennings σε διεισδύσεις λόγω των κενών που άφηνε ο Ισπανός.

Στον αγώνα εναντίον των Spurs, οι Wolves κέρδισαν 106-96. Πόσο ήταν το σκορ στα 9 λεπτά που έπαιξαν μαζί Rubio και Tony Parker; +3 για τους Spurs.

Αντίστοιχα στους υπόλοιπους αγώνες, τα περισσότερα PG τα οποία φύλαγε (Conley, Irving, Norris Cole), είχαν αρκετά καλύτερη επιθετική απόδοση με τον Rubio στο γήπεδο παρά στον πάγκο. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Kidd, που ούτως ή άλλως δε σκοράρει καθόλου πλέον.

Άλλη μία no-look πάσα..

Το δείγμα των επτά αγώνων είναι πολύ μικρό για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα. Αλλά οι ενδείξεις είναι σημαντικές. Ο Ricky Rubio δεν είναι bust αλλά ούτε και αστέρας. Είναι ένα πολύ συγκροτημένο επιθετικά PG που γνωρίζει καλά τα προσωπικά του προτερήματα και μειονεκτήματα. Δεν αποκλείεται τα επόμενα χρόνια να είναι από τους κορυφαίους σε ασίστ στο ΝΒΑ με πολλές θεαματικές πάσες. Δε θα γίνει ποτέ μεγάλος σκόρερ, αλλά οι πολύ ασφαλείς επιλογές του στα σουτ θα τον βοηθήσουν να έχει ένα συμπαθητικό μέσο όρο πόντων. Η μεγάλη του αδυναμία προς το παρόν είναι η άμυνα. Κυριολεκτικά βλέπει τα τρένα να περνούν. Δείχνει ανίκανος να φυλάξει τόσο σε man to man όσο και να καλύψει χώρους.

Συνολικά, η παρουσία του είναι θετική και το μέλλον του ευοίωνο. Με το χέρι στη Spalding, δηλώνω πως το Buzzer Beater επίσημα πλέον δε θα τον ξανακράξει (εκτός απροόπτου).

Πηγές στατιστικών:

• Hoopdata
• StatsCube
• 82games

Στα καλύτερα του χρόνια στους Sacramento Kings (1998-2006), έφτασε μέχρι και 2ος σκόρερ του ΝΒΑ με 24,2 ppg (2003). To 2002 βγήκε 16ος στην ψηφοφορία για MVP και 4ος δύο χρόνια μετά, πίσω μόνο από τους Duncan, Garnett και Jermaine O’Neal! Κάτι που οι Ray Allen και Reggie Miller δεν πλησίασαν ποτέ.

Για τους Kings κατέχει αμέτρητα ρεκόρ, όντας ο παίχτης με τα περισσότερα παιχνίδια για την ιστορία της ομάδας (518) και φυσικά με τα πιο πολλά τρίποντα (1070). Για τη χώρα μας είναι κάτι ξεχωριστό γιατί είναι ο πρώτος παίχτης που πάτησε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού κι αγαπήθηκε σαν Έλληνας.

Συνολικά για το NBA είναι:

• 4ος σε περισσότερα εύστοχα τρίποντα στην ιστορία (1760).
• 33ος σε ποσοστό τρίποντων στην ιστορία με 40%.
• 4ος σε ποσοστό ελεύθερων βολών στην ιστορία με 89,9%.
• 154ος σε συνολικούς πόντους στην ιστορία με 13647.
• 3 φορές All-Star.
• 2 φορές νικητής του διαγωνισμού τρίποντων.
• 1 φορά στην Αll-NBA 2nd team (2004).

Επειδή όμως σε τούτο το blog αρέσει η αλήθεια. Ας δούμε όλες τις πλευρές…

Ο Peja δεν είχε τη διάρκεια άλλων μεγάλων παιχτών. Ουσιαστικά από την τελευταία του χρονιά στο Sacramento,  η καριέρα του άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα μόλις από τα 28 του χρόνια. Το σώμα του δεν μπορούσε να τον κρατήσει σε υψηλό επίπεδο και λόγω πολλών μικροπροβλημάτων και κυρίως της μέσης του, άρχισε να γίνεται πιο αργός, να βλέπει τους αντιπάλους να περνούν σαν τρένα, και να καταλήγει ως ένας αγκυροβολημένος σουτέρ με ελάχιστη κίνηση.

Ήταν πάντα από τους “ευαίσθητους”. Όταν άλλοι παίχτες έσφιγγαν τα δόντια κι έπαιζαν με σοβαρούς τραυματισμούς, ο Peja προτιμούσε να ξεκουραστεί. Χαρακτηριστικά τη χρονιά 05-06, όσο ο συμπαίχτης του Βonzi Wells έπαιζε με σπασμένο καρπό, ο Peja αποφάσισε να μείνει εκτός για αρκετά παιχνίδια με στραμπουληγμένο δάχτυλο, προκαλώντας δυσφορία στην ομάδα και στους οπαδούς (λίγο μετά ανταλλάχτηκε).

Όταν η μπάλα έκαιγε, κυρίως στα playoff, δεν μπορούσε να την ακουμπήσει. Η απόδοση του στην post-season ήταν επανειλημμένα πεσμένη και στους κρισιμότερους αγώνες χανόταν. Κάθε οπαδός των Kings έχει να πει φυσικά τα καλύτερα λόγια, αφήνοντας ένα πικρό χαμόγελο στο τέλος. Αιτία πίσω από αυτό είναι το περίφημο τρίποντο που “δε θα ξεχαστεί και δε θα συγχωρεθεί ποτέ “όπως λένε στην πιάτσα στα blogs του Sacramento.

Στο 7ο παιχνίδι Lakers @ Κings το 2002 όπου θα κρινόταν ο πρωταθλητής της Δύσης, με το χρόνο στα περίπου 20 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και το σκορ 98-99 υπέρ του LA, όλη η άμυνα είχε επικεντρωθεί στον Mike Bibby. Το Sacramento τότε είχε το καλύτερο passing game στο NBA, κι ακόμα και στην τελευταία καυτή επίθεση, με μερικές γρήγορες πάσες στην περιφέρεια, οι Lakers έχασαν τη μπάλα και στα 12 δευτερόλεπτα ο Peja βρέθηκε μόνος στην αριστερή γωνία. Ολομόναχος για την ακρίβεια. Ο 3ος καλύτερος σουτέρ στην ιστορία του NBA, ήταν ολομόναχος σαν την καλαμιά στον κάμπο, με τον κοντινότερο αντίπαλο στα τουλάχιστον 3 μέτρα, το χρόνο όλο δικό του, έχοντας την μοναδική ευκαιρία να καθαρίσει το παιχνίδι. Και τι έκανε;

Click για δάκρυα στο 1:26:10

Τα χρόνια πέρασαν, κι ο Peja έπαιξε μισό χρόνο για τους Pacers, 4 χρόνια και κάτι ψιλά για τους Hornets, μόλις 2 αγώνες για τους Raptors και ακόμα μισή σεζόν για τους Mavericks. Οι πόντοι του σταδιακά έπεσαν σε μονοψήφιο αριθμό. Έγινε ένας μονοδιάστατος ρολίστας και ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, όταν τον έβλεπες στο παρκέ αναρωτιόσουν γιατί δεν αποσύρεται για να ξεκουραστεί, εμφανώς καταπονημένος κι αργός. Στους Mavericks την τελευταία και χειρότερη στατιστικά σεζόν, είχε μόλις 8 πόντους σε 20 λεπτά, με αρκετά DNP και ώρες στα τελευταία καθίσματα του πολύ βαθιού πάγκου των Mavs.

Μέχρι που έφτασε η μαγική στιγμή. Στους ημιτελικούς της Δύσης το 2011, βρήκε πάλι απέναντι τους Los Angeles Lakers. Παρά τα χρόνια του, τη φυσική κατάσταση και την κακή φόρμα, στη σειρά αυτή συνέβη κάτι εξωπραγματικό. Ο Peja κατά διαστήματα άρχισε να παίζει σαν 25άρης. Με αποκορύφωμα τον 4ο αγώνα, όταν κι ο Kobe δήλωσε θα γυρίσει τη σειρά από 0-3 σε 4-3.

Με 21 πόντους, 7/7 σουτ, 6/6 τρίποντα (!), 3 κλεψίματα και 2 ασίστ, συνέτριψε τους Lakers με 122-86, εξορκίζοντας τους δαίμονες του airball του 2002 τόσο για τον εαυτό του όσο και για πολλούς φίλους των Kings. Στη συνέχεια με τους Thunder και τους Heat, επέστρεψε στον γερασμένο εαυτό του σκοράροντας μόλις 2 πόντους στους 6 τελικούς. Λες και ήταν γραφτό να υπογράψει μισή σεζόν στους Mavericks μόνο για την εξιλέωση..

Ο Peja τελείωσε την καριέρα του πρωταθλητής. Όπως μοιραία έχασε την ευκαιρία το 2002, μοιραία την άρπαξε το 2011 ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Δε θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερη στιγμή απόσυρσης. Peja σε ευχαριστούμε, το #16 δε θα ξαναφορεθεί στο Sacramento.

Σε πρώτη ματιά, φαίνεται πως θυσίασαν πολλά. Αλλά με μία δεύτερη και πιο σκεπτική που συνοδεύεται με ένα “χμμ..” και το χέρι στο σαγόνι, φαίνεται αρκετά λογικό αν λάβουμε υπόψη μας πως ο Chris Paul είναι υποψήφιος για καλύτερος PG της δεκαετίας που διανύουμε και οι Clippers έχουν ήδη μεγάλα αποθέματα ταλέντου. Δηλαδή είχαν τη δυνατότητα να θυσιάσουν αρκετό υλικό και να παραμείνουν ανταγωνιστικοί με μεγάλες φιλοδοξίες.

Αν η ανταλλαγή είναι τελικώς αυτή που αναφέραμε, το ρόστερ των Clippers θα έχει αυτή τη μορφή:

Αυτή τη στιγμή κατέχουν το ρεκόρ Guinness σαν η μόνη ομάδα στην ιστορία με 4 γενιές άσσων: Bledsoe (22), Paul (26), Williams (29), Billups (35). Αν στη γραμμή με τους SG, δε βλέπετε κενό, κάτι έχουν τα μάτια σας. Θεωρείται δεδομένο πως θα κινηθούν άμεσα για απόκτηση shooting guard είτε ανταλλάσσοντας έναν εκ των τον Mo Williams και Eric Bledsoe ή υπογράφοντας κάποιον ελεύθερο. Ο Billups που πλέον δεν είναι χρήσιμος με τον Paul στην πόλη, μπορεί να γίνει waived (δηλαδή να αφεθεί ελεύθερος) αλλά δεν επιτρέπεται να ανταλλαχθεί ούτε να γυρίσει στους Knicks.

Στοιχηματικές ιστοσελίδες ήδη δίνουν συντελεστή 1,01 στους Clippers για τα περισσότερα alley-oop της σεζόν, με τον Paul να πασάρει και τους Griffin και Jordan να περνάνε το περισσότερο χρόνο στον εναέριο χώρο του παρκέ παρά προσγειωμένοι.

Οι New Orleans Sterns δε θα μπορούσαν να είναι πιο ικανοποιημένοι. Απέκτησαν νέο ηγέτη/σκόρερ στον Gordon, διπλασιάσαν τους καλούς ψηλούς τους (μεγάλη πολυτέλεια για το ΝΒΑ αυτό) με τον Kaman να κάνει παρέα στον Okafor, ο Aminu θα δώσει βάθος στον πάγκο και το καλοκαίρι του 2012 θα έχουν πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν ένα ακόμα μεγάλο αστέρι. Επιτέλους μπαίνουν σε διαδικασία αναδόμησης με τις καλύτερες προοπτικές. Δεν υπάρχει πιο αισιόδοξη εμπειρία στο ΝΒΑ από το να οδεύεις στον πάτο της βαθμολογίας με έναν ήδη καλό πυρήνα νέων παιχτών.

Οι υπόλοιπες θέσεις του ρόστερ και για τις δύο ομάδες θα καλυφθούν από όσους επιβιώσουν στο training camp τις επόμενες μέρες.

Για να οδηγηθούν οι δύο ομάδες σε αυτή τη συμφωνία, δεν επενέβη το ΝΒΑ. O GM της Νέας Ορλεάνης, Dell Demps, επί μέρες λειτουργούσε ανεξάρτητα. Μόνο αφού έγινε γνωστό πως η διαπραγμάτευση είχε φτάσει σε τελικό στάδιο, αντέδρασε το συμβούλιο των ιδιοκτητών σαν μία παρέα 10χρονων που ζήλεψαν το παιδί με τον πλούσιο μπαμπά (Lakers), επειδή ο Άγιος Βασίλης του έφερε για δώρο το καλύτερο παιχνίδι της αγοράς. Χωρίς πρόθεση για αστείο, αυτή είναι ουσιαστικά η αιτία της ακύρωσης. Αν οι Hornets δεν άνηκαν στο ΝΒΑ αλλά σε έναν συνήθη Εβραίο εφοπλιστή (όπως η πλειοψηφία των ομάδων άλλωστε), η ανταλλαγή θα ολοκληρωνόταν φυσιολογικά.

Το φιάσκο αυτό δε θα μπορούσε να λήξει τόσο νωρίς. Μέχρι να φύγει ο Chris Paul, ο Stern είναι παγιδευμένος. Από τη στιγμή που απέρριψε το πακέτο Lamar Odom, Kevin Martin, Luis Scola, Goran Dragic και draft pick, είναι αναγκασμένος να κάνει ανταλλαγή μόνο αν πάρει κάτι καλύτερο από τα παραπάνω, διαφορετικά θα φανεί ακόμα πιο γελοίος. Κάτι τέτοιο όμως είναι παρά πολύ δύσκολο. Από τους Clippers ζήτησε στην κυριολεξία οτιδήποτε είχε ανταλλάξιμη αξία, δηλαδή τους νεαρούς ταλαντούχους Eric Gordon, Eric Bledsoe, Al-Faruq Aminu, το λήγον συμβόλαιο του Chris Kaman που έχει πολλά να προσφέρει ακόμα αλλά και… το draft pick 1ου γύρου των Timberwolves το οποίο είναι στην κατοχή των Clippers από το 2005! Κι όλοι ξέρουμε ότι αυτό το pick θα είναι πολύ ψηλό…

Οι Clips εννοείται πως δε συμφώνησαν, με συνέπεια η διοίκηση του ΝΒΑ να παραμένει εκτεθειμένη, ο Chris Paul να είναι δεδομένο πως θα φύγει σύντομα με ..κάποιο.. άγνωστο προς το παρόν τρόπο, οι Hornets να μην έχουν καλύψει ακόμα ούτε το μισό τους ρόστερ (!) και η σεζόν να ξεκινάει σε 13 μέρες!

Για όποιον έχει υπομονή και γερό στομάχι… κι αναρωτιέται ακόμα πως έφτασε η κατάσταση σε αυτό το σημείο, ας κάνει ένα ακόμα κλικ για μία ιστορική αναδρομή.

Ο George Shinn ήταν ο πρώτος ιδιοκτήτης των Charlotte Hornets από την ίδρυσή τους το 1988. Ήταν ένας παραδοσιακός Αμερικάνος πουριτανός που με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να προβάλει τις “βαθιές” Χριστιανικές του αρχές. Από την κλασική επίσκεψη στην εκκλησία τις Κυριακές το πρωί για τα μάτια του κόσμου, μέχρι την υποχρέωση πριν από κάθε αγώνα να διαβάζεται μία προσευχή από τις οθόνες του σταδίου.

Ο Θεός ανταμείβει τους καλούς Χριστιανούς και το 1992 και 1993 του έφερε από το draft τους Larry Johnson και Alonzo Mourning, δημιουργώντας στην πόλη (κι όχι μόνο) ένα από τα πιο φανατικά και αφοσιωμένα κοινά στο ΝΒΑ. (Δε θα σας κρύψω ότι η πρώτη μου ΝΒΑ-αγορά ήταν ένα καπέλο των Hornets αρχές των 90s).

Ενώ σπατάλησε $84 εκατομμύρια δίνοντας στον Larry Johnson το μεγαλύτερο συμβόλαιο της εποχής (για 12 χρόνια παρακαλώ!), αρνήθηκε να κάνει κάτι παρόμοιο για τον Alonzo Mourning προκαλώντας τριβές. Οι φιλοδοξίες της ομάδας τότε έφταναν μέχρι την κούπα, αλλά οι πορείες τους κόβονταν νωρίς στα playoff. Μία οι τραυματισμοί και των δύο αστέρων και μία οι κόντρες μεταξύ τους, κατέληγαν σε μία γενικότερη αναστάτωση και γκρίνια, που σε συνδυασμό με την ανισόρροπη συμπεριφορά του Shinn, o κόσμος άρχισε να αγανακτεί.

Η διοίκηση πρώτα έστειλε τον Mourning στο Miami το 1995 και την επόμενη χρονιά τον LJ στους Knicks. Οι οπαδοί πότε δεν “χώνεψαν” πως οι δύο από τους καλύτερους παίχτες στο ΝΒΑ και σημαίες της ομάδας, εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο. Παρ’όλο που οι Hornets έμειναν σε σχετικά καλό επίπεδο, ο ενθουσιασμός της fanbase μειώθηκε και όλη η ένταση κατευθύνθηκε  εναντίον του ιδιοκτήτη George Shinn που πλέον δεν ενδιαφερόταν τόσο για την ομάδα και δίσταζε να ξοδέψει.

Προς το τέλος της δεκαετίας, η κατάσταση έφτασε σε ακραία επίπεδα. Ο Shinn κατηγορήθηκε για απαγωγή και βιασμό. Συγκεκριμένα προσφέρθηκε να συστήσει σε μια γυναίκα το δικηγόρο του, για μία υπόθεση που αφορούσε την κηδεμονία των παιδιών της. Στο δρόμο όμως, της “ρίχτηκε” και παρά την αντίδραση της την πήγε εξαναγκαστικά μέχρι το σπίτι του όπου κι έγινε ο βιασμός. Στη συνέχεια της έδωσε ειρωνικά $200 και της είπε “να το ξανακάνουμε“. Η γυναίκα του έκανε μήνυση με τη βοήθεια δύο ακόμα θυμάτων του ιδίου που δούλευαν για τους Hornets, εκ των οποίων η μία ήταν cheerleader. O Shinn φυσικά αθωώθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων, παρ’ότι δημόσια παραδέχτηκε πως κρατούσε εξωσυζυγικές σχέσεις. Λίγες μέρες μετά ο σύζυγος του θύματος αυτοκτόνησε. Οι πολίτες της Charlotte είχαν φτάσει πλέον σε επίπεδα αηδίας με τον Shinn, που ξεπερνούσε τα μπασκετικά όρια.

Η δίκη του έσπασε ρεκόρ τηλεθέασης δημιουργώντας ένα πολύ αρνητικό προφίλ. Έγινε ο απόκληρος της πόλης, κρυμμένος μόνιμα στο σπίτι του χωρίς να εμφανίζεται ποτέ δημόσια. Η προσέλευση στους αγώνες έπεσε στο ναδίρ, όχι τόσο από έλλειψη ενδιαφέροντος αλλά από αντίδραση προς το πρόσωπό του, συν ότι που δεν πούλαγε την ομάδα ούτε στον Michael Jordan που είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον. Ο ίδιος μην αντέχοντας άλλο τη ζωή στη Charlotte, το 2001 έκανε αίτηση για μετακίνηση της ομάδας στο Memphis, βασισμένος σε αστείους λόγους όπως ότι το στάδιο δεν έχει αρκετές lux σουίτες. Οι Grizzlies ως γνωστόν “έφαγαν” τη θέση κι o Shinn έμεινε φυλακισμένος σε μία πόλη που τον μισούσε, φοβούμενος ακόμα και να κυκλοφορήσει. Σαν κλασικός εγωκεντρικός εφοπλιστής με μηδενική ευαισθησία απέναντι σε εκατομμύρια κόσμο, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε αλλά απαίτησε από την πόλη καινούριο στάδιο χωρίς δικά του έξοδα. Το στάδιο φυσικά δε χτίστηκε αφού θα έπρεπε να μειωθούν οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων για χάρη ενός εφοπλιστή που δε θα έβαζε δολάριο.

Η πόλη της Charlotte που δεν ήθελε να χάσει τους Hornets, δεν τα παράτησε και προώθησε δεύτερο σχέδιο κατασκευής σταδίου χωρίς να επιβαρυνθούν οι δημότες αλλά με ένα όρο: Να παραιτηθεί ο George Shinn. Ποια ήταν η αντίδραση; Ο David Stern για πρώτη φορά επενέβη στο τσίρκο που είχε στήσει ο ιδιοκτήτης των Hornets και δε δέχτηκε τον όρο με δικαιολογία πως θα  εξαγρίωνε τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες! Το 2002 λοιπόν, η παράγκα του NBA βοήθησε τους  Hornets να μετακομίσουν στη Νέα Ορλεάνη λυτρώνοντας τον επιχειρηματία. Εντελώς ειρωνικά, το στάδιο χτίστηκε τελικώς το 2005 για τους Bobcats αποδεικνύοντας πως μόνο αυτός δεν ήταν ο λόγος μετακόμισης.

Οι απατεωνιές του Shinn δεν σταμάτησαν ούτε στη Νέα Ορλεάνη. Τα επόμενα χρόνια δέχτηκε δεκάδες μηνύσεις για ύποπτες πρακτικές στην επιχείρηση του γηπέδου. Συγκεκριμένα, συχνά αγόραζε μεγάλη ποσότητα εισιτηρίων ο ίδιος, με τη δικαιολογία πως θα δοθούν σε δωρεά. Στη συνέχεια τα ξαναπούλαγε σε πολύ πιο ακριβή τιμή για αγώνες μεγάλης ζήτησης. Με αυτό τον τρόπο έβγαζε κέρδος, αλλά και μετρούσε διπλά η προσέλευση στο γήπεδο. Αυτό είχε ως συνέπεια να καταγράφεται ένας μέσο όρος 14000 περίπου θεατών, ενώ με βάση τους υπαλλήλους του σταδίου δεν ξεπερνούσαν τις 9000. Άλλες μηνύσεις είχαν να κάνουν με μη-καταβολή μισθών υπαλλήλων της ομάδας.

Όλες αυτές οι δικές όπως συνηθίζεται διαρκούν χρόνια, με τις περισσότερες να καταλήγουν είτε σε κάποιο συμβιβασμό είτε σε αθώωση.

O Shinn πανηγυρίζει για κάποια αθώωσή του.

Τα οικονομικά της ομάδας άρχισαν να χειροτερεύουν. Ο τυφώνας Κατρίνα και η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης δε βοήθησε καθόλου την προβληματική κατάσταση και το 2005 ήρθε η 2η μεταφορά, για την Οκλαχόμα αυτή τη φορά. Έχοντας μία κακή ομάδα χωρίς οπαδούς στη Νέα Ορλεάνη, ξαφνικά βρέθηκε σε μία νέα πόλη με πεινασμένο κοινό που γέμιζε το γήπεδο παρά τη μέτρια ποιότητα του ρόστερ. Ο Shinn πάλι αδιαφόρησε για τους χιλιάδες φιλάθλους της Νέας Ορλεάνης και θέλησε να μονιμοποιήσει την μετακόμιση.

Ο Stern όμως που πλέον είχε απόλυτο έλεγχο πάνω του λόγω της χάρης που του έκανε με τη Charlotte το αρνήθηκε, αφού ήθελε να παραδώσει την πόλη στον Clay Bennett των Sonics (όπως κι έγινε μετά από 2 χρόνια για ένα ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο –   #Sonicsgate).

Μέσα σε όλο το δράμα, εμφανίστηκε το 2005 ο Chris Paul δίνοντας ελπίδες σε μία διαλυμένη διοικητικά ομάδα. Για 5 χρόνια έχοντας το ίσως καλύτερο PG του ΝΒΑ, μία υγιής διοίκηση θα μπορούσε να προσελκύσει μεγάλα αστέρια και να χτίσει αυτοκρατορία. Τι έκανε ο Shinn; Απολύτως τίποτα. Ο καλύτερος παίχτης που έφερε ήταν ο Peja Stojakovic στη δύση της καριέρας του με ένα τεράστιο συμβόλαιο δυσανάλογο της αξίας του.

Το 2010 αποφάσισε  να αποσυρθεί από το ΝΒΑ αφήνοντας πίσω του συντρίμμια κι ένα γεμάτο βιογραφικό. Διέλυσε το ρόστερ μίας από τις πιο ενθουσιώδεις νέες ομάδες του ΝΒΑ στις αρχές των 90s. Έγινε ο περίγελος της πόλης της Charlotte λόγω των σεξουαλικών σκανδάλων και της κακής διαχείρισης. Εκμεταλλεύτηκε τους Hornets μέσω οικονομικών παρανομιών, αγνοώντας πλήρως τη μπασκετική πλευρά. Και το 2010 κοντά στην προσωπική χρεοκοπία και πνιγμένος στα δάνεια, πούλησε μία ομάδα που δεν αγόραζε κανείς, στο ΝΒΑ και στον David Stern για $300 εκατομμύρια παρά τη πολύ μικρότερη αξία της.

Ο Stern έπαιξε το ρόλο του ήρωα που θυσίασε εκατομμύρια για να σώσει τους Hornets, αλλά προφανώς η πρόθεση ήταν διαφορετική. Πρωταρχικός σκοπός ήταν να έχει μεγαλύτερο έλεγχο στο πρωτάθλημα, να αυξήσει την αγοραστική αξία της ομάδας και στη συνέχεια να την πουλήσει σε καλύτερη τιμή. Χαρακτηριστικά είχε δηλώσει εξαρχής πως θα αφήσει “τους ανθρώπους του μπάσκετ” να διοικήσουν και αν συστήσουν κάποια ανταλλαγή ή απόκτηση παίχτη, το ΝΒΑ θα την εγκρίνει. *Γκουχγκουχ. (τυχαίος βήχας)

Όντως, όταν αποκτήθηκε ο Carl Landry για τον Marcus Thornton, η διαμαρτυρία του Mark Cuban πέρασε στο “ντούκου”. Ο ιδιοκτήτης των Mavs  ξύνισε που ο Landry είχε μισθό ελαφρά μεγαλύτερο του Thornton. Υποστήριξε πως δεν είναι δυνατόν οι Hornets να αυξάνουν τα έξοδα τους και να αναγκάζονται οι 29 ιδιοκτήτες να πληρώνουν για μια ομάδα που ουσιαστικά δεν ελέγχουν οι ίδιοι. Κανείς δεν έδωσε σημασία αφού η αξία των παιχτών ήταν μικρή και το ποσό δεν ξεπέρναγε τα μερικά χιλιάδες δολάρια.

Ένα χρόνο μετά, φτάνουμε στο αναμενόμενο. Ο Chris Paul ζητάει ανταλλαγή και ο General Manager τον ικανοποιεί. Το ΝΒΑ κι ο Stern χαμένοι στις αγοραπωλησίες, τους μισθούς και τις επενδύσεις, ξαφνικά συνειδητοποιούν πως υπάρχει και κάτι άλλο, το μπάσκετ. Το θυμούνται όμως αργά , ακυρώνουν την ανταλλαγή και το σκάνδαλο ξεσπά.

Κομισάριε,

Θα ήταν παρωδία να επιτρέψουμε στους Lakers να αποκτήσουν τον Chris Paul στην ανταλλαγή που συζητείται.

Η ανταλλαγή θα πρέπει να ψηφιστεί από τους 29 ιδιοκτήτες.

Τις επόμενες 3 σεζόν, αυτή η συμφωνία θα γλιτώσει από τους Lakers $20 εκατομμύρια  σε μισθούς και $21 εκατομμύρια σε φόρους πολυτελείας. Αυτά τα $21 εκατομμύρια πηγαίνουν στις ομάδες που δεν πληρώνουν φόρο και στο ταμείο των εσόδων που μοιραζόμαστε.

Δε μπορώ να θυμηθώ ποτέ μία ανταλλαγή στην οποία η μία ομάδα να πήρε τον καλύτερο παίχτη με διαφορά και να γλίτωσε και $40 εκατομμύρια στη διαδικασία. Κι όπως φαίνεται δε θα έχανε ούτε κάποια draft picks, κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αργότερα για να πάρει και τον Dwight Howard. (Επίσης θα έπαιρναν κι ένα μεγάλο trade exception που θα τους βοηθούσε να χτίσουν την ομάδα ή να πάρουν τον Howard). Όταν οι Lakers απέκτησαν τον Pau Gasol (η ανταλλαγή τότε θεωρήθηκε πολύ ανισόρροπη υπέρ τους), πήραν δεκάδες εκατομμύρια σαν έξτρα μισθούς και φόρο πολυτελείας και έχασαν αρκετά ταλέντα (όπως τον Marc Gasol που μπορεί να γίνει παίχτης για maximum συμβόλαιο).

Απλά δε μπορώ να δω πως μπορούμε να επιτρέψουμε σε αυτή την ανταλλαγή να συμβεί.

Ξέρω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιοκτητών νιώθει όπως εγώ.

Πότε θα αλλάξουμε τα ονόματα των υπόλοιπων 25 ομάδων σε Washington Generals;

Παρακαλώ συμβούλεψε μας…

Dan G.

Αν διερωτάστε τι ακριβώς είναι το παραπάνω γράμμα, η απάντηση είναι απλή. Είναι ουσιαστικά η ακύρωση της ανταλλαγής του Chris Paul στους Lakers. Με το που μαθεύτηκε η αρχική συμφωνία για την τιτάνια αυτή ανταλλαγή, ο γνωστός κακοήθης γκρινιάρης ιδιοκτήτης των Cavaliers Dan Gilbert, έσπευσε να την κακολογήσει στους συναδέρφους του και φυσικά να παραπονεθεί στον θείο Stern. O θείος με τη σειρά του, βλέποντας τα ανίψια του σε κατάσταση πανικού, την ακύρωσε περίπου δύο ώρες αφότου βγήκε στη φόρα.

Τι τους δίνει το δικαίωμα αυτό; Ο τελευταίος ιδιοκτήτης των Hornets, George Shinn, θέλησε να πουλήσει την ομάδα και να φύγει από το χώρο του μπάσκετ. Δεν έβρισκε αγοραστή και το ΝΒΑ σαν από μηχανής θεός την εξαγόρασε “προσωρινά” μέχρι να βρεθεί νέος ενδιαφερόμενος. Έτσι οι 29 ιδιοκτήτες του ΝΒΑ ουσιαστικά είναι ιδιοκτήτες και των Hornets. Βλέποντας λοιπόν τον καλύτερο παίχτη της ομάδας “τους” να πηγαίνει στους Lakers, αντέδρασαν. Το ερώτημα που γεννιέται τώρα είναι:  Πόσο δίκαιο είναι αυτό;

Νομότυπα, από τη στιγμή που οι 29 κύριοι πληρώνουν (έμμεσα) από την τσέπη τους τους μισθούς των παιχτών των Hornets, έχουν κάθε λόγο να εκφέρουν για τις κινήσεις της ομάδας. To γελοίο όμως στην υπόθεση είναι πως δεν όρισαν τους κανόνες επέμβασης εξαρχής, αλλά φτάσαμε στο σημείο να ολοκληρωθεί η συμφωνία μετά από πολλές ώρες και μέρες διαπραγμάτευσης και να θυμηθούν εκ των υστέρων πως έχουν λόγο. Με αυτό τον τρόπο η κίνηση της ακύρωσης είναι εντελώς φασιστική κι απαράδεκτη.

Αν αγνοήσουμε αυτό το ερασιτεχνικό και παιδαριώδες λάθος του ΝΒΑ που θύμισε ελληνική SuperLeague, υπάρχει ένα άκομα σημαντικό ερώτημα: Αυτή η ανταλλαγή αξίζει όντως veto;

Με δεδομένο πως δε ξέρουμε καν την τελική μορφή που θα έπαιρνε, οι απορίες είναι πολλές:

• Τόσο ο Paul όσο και ο Kobe είναι παίχτες που χρειάζονται τη μπάλα στα χέρια τους (άσχετα αν ο σκοπός είναι διαφορετικός). Πώς θα συμβιβάζονταν;
• Με Gasol και Odom εκτός LA, ποιος θα έπαιζε στη ρακέτα; O Bynum με τα πήλινα γόνατα;
• Μήπως ο Okafor θα ήταν μέρος της ανταλλαγής προς τους Lakers;
• Θα μπορούσε το LA να “χτυπήσει” Howard αμέσως μετά;
• Μαζί με τον Chris Paul θα έπαιρναν και trade exception ύψους $9 εκατομμυρίων;

Κανείς δε ξέρει τις απαντήσεις στα παραπάνω, αλλά ακόμα κι αν ήταν αρνητικές για τους Lakers, θα είχαν έστω τον Chris Paul.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων περιμένει δεκαετίες για έναν παίχτη επιπέδου MVP. Οι Lakers θα είχαν αυτή την τιμή χωρίς καν να μπουν σε διαδικασία rebuild. Δύο μόλις χρόνια μετά το τελευταίο τους πρωτάθλημα θα είχαν ήδη έναν ακρογωνιαίο λίθο για να χτίσουν νέα αυτοκρατορία άμεσα, χωρίς να περάσουν πέτρινα χρόνια εκτός playoff. Αυτό είναι ύψιστη πολυτέλεια αν αναλογιστεί κανείς πως με τους Kobe, Gasol, Odom ήδη στα 30πέρα, η πτώση τους θα είναι κάθετη τα επόμενα χρόνια.

Με απλά λόγια… Ναι. Αυτή η ανταλλαγή αξίζει ένα μεγαλοπρεπές veto.

Το αν θα ολοκληρωθεί ή όχι είναι άλλο θέμα που θα το μάθουμε παρέα τις επόμενες μέρες. Προς το παρόν απολαύστε τα highlights της καριέρας του Chris Paul με τους Lakers.

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/10/chrispaulveto/feed/ 6 Genera| chris-paul-trade http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/06/freeagentspart2/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/06/freeagentspart2/#comments Tue, 06 Dec 2011 16:11:53 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2691 ]]>

O κύριος Butler είναι με διαφορά ο καλύτερος παίχτης των φετινών Free Agents από κάθε άποψη. Δυστυχώς όμως έχασε παραπάνω από τη μισή περσινή χρονιά με τους πρωταθλητές λόγω εγχείρησης στο γόνατο. Στα 31 του και με σώμα καταπονημένο από συχνούς μικροτραυματισμούς τα τελευταία 6 χρόνια, δεν είναι και o πιο περιζήτητος παίχτης. Όποια ομάδα έχει  υψηλές βλέψεις και ήδη βασίζεται σε ένα δυνατό κορμό παιχτών, με τον Butler για 3άρι μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω. Κάτι που άλλωστε δοκίμασαν και οι Mavericks, άσχετα αν τελικώς δε τον χρειάστηκαν.

• Rodney Stuckey -  G – Detroit Pistons – 6’5 – 25 ετών - Restricted Free Agent
  

Είναι άσσος; Ή μήπως είναι δυάρι; Η αιώνια ερώτηση στο ΝΒΑ για παίχτες που ξέρουν να σκοράρουν (16 ppg) κι αφήνουν την πάσα σε 2η μοίρα. Ο Stuckey είναι ένας δυνατός combo guard (βρήκαμε τη λύση!) που ξέρει πως να διεισδύει και να κερδίζει φάουλ. Δεν είναι κακός play maker με 5 apg αλλά σίγουρα δεν είναι ο οργανωτής που θα ήθελε ένας παραδοσιακός coach. Δεν είναι τυχαίο κιόλας που ο Joe Dumars επέλεξε τον Brandon Knight (PG) στο φετινό draft. Αν οι Pistons δεν τον κρατήσουν, δε θα είναι το τέλος του κόσμου…

• Arron Afflalo – SG -  Denver Nuggets – 6’5 – 26 χρονών - Restricted Free Agent

Ο Afflalo είναι ένας παίχτης που θα ήθελε κάθε προπονητής. Έχει καθαρό μυαλό, ωριμότητα, δε ρισκάρει ποτέ, ξέρει πότε πρέπει να σουτάρει, κάνει ελάχιστα λάθη και παίζει πολύ καλή άμυνα. Έχει μεγάλη αυτογνωσία των ορίων του και παίζει συγκροτημένα. Παίρνει μόλις 9 σουτ ανά παιχνίδι με ποσοστό 49% και μάλιστα 42% στα τρίποντα. Είναι ο ιδανικός παίχτης-συμπλήρωμα σε μία ομάδα που έχει καλύψει τις επιθετικές τις ανάγκες και χρειάζεται έναν φιλότιμο παίχτη-εργαλείο. Με τη γελοιότητα των J.R. Smith, Wilson Chandler και Kenyon Martin να υπογράψουν στην Κίνα και τώρα να μη μπορούν να λύσουν το συμβόλαιό τους, η ανανέωση του Afflalo είναι ακόμα πιο σημαντική για τους Nuggets.

• Jason Richardson – SG – Orlando Magic – 6’6 – 30 ετών
  

Δώδεκα σεζόν έχει στα πόδια του ο J-Rich. Στις εννέα από αυτές η ευστοχία του άγγιξε το πολύ το 44%. Στις υπόλοιπες τρεις όμως εκτοξεύθηκε στο 48-49%. Ποια είναι η απάντηση σε αυτό;

Steve Nash.

Για κακή του τύχη όμως ο Richardson πέρυσι άφησε την Αριζόνα και μετακόμισε στο Orlando, με αποτέλεσμα να επανέρθει στα παλιά γνωστά κακά ποσοστά. Κάτι που δε θα τον βοηθήσει στο πιθανώς τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του. Στα 30 του, έχει ακόμα βενζίνη και αποτελεί ένα καλό επιθετικό όπλο. Μπορεί να έχει περάσει σχεδόν μία δεκαετία από τότε που έκανε ίσως το καλύτερο κάρφωμα της ιστορίας του διαγωνισμού, αλλά το ταλέντο του θα εκτιμηθεί. Μπορεί από τους Bulls που θέλουν να καλύψουν τη θέση του SG ή ακόμα κι από τους Mavs. Με ένα MLE (Mid-Level Exception) συμβόλαιο σε μία έμπειρη ομάδα βετεράνων, θα βοηθήσει σημαντικά.

• Samuel Dalembert – C – Sacramento Kings – 6’11 – 30 ετών

Ο Αϊτινός είναι από τα πιο αθλητικά 5άρια στη λίγκα. Παρά τα 30 του χρόνια, τρέχει σαν ελάφι, πηδάει σαν ελάφι (και για να συμπληρώσουμε το απόφθεγμα του Barkley) και σκέφτεται σαν ελάφι. Τα αμυντικά του προσόντα είναι κοντά στα επίπεδα του Tyson Chandler. Κόβει τα πάντα στον αέρα και είναι άριστος στα 1on1. Τα μειονεκτήματα του είναι πως θέλει τόσο πολύ να κάνει την τάπα που ξεχνάει την ομαδική άμυνα και την κάλυψη χώρων και πολλές φόρες αφήνει την ομάδα του εκτεθειμένη. Επιθετικά υπάρχουν στιγμές που νομίζει πως είναι Duncan και παίρνει αψυχολόγητες προσπάθειες με αυτοπεποίθηση, χωρίς αποτέλεσμα φυσικά. Το κακό με τον Slammy D. είναι πως έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Ήδη απέρριψε τους Miami Heat χωρίς να του έχουν κάνει πρόταση ακόμα… για το λόγο ότι δε μπορούν να του δώσουν πάνω από $5 εκατομμύρια ετησίως. Σύντομα θα καταλάβει πως δουλειά θα βρει μόνο αν ρίξει τις απαιτήσεις του ή αφού υπογράψουν πρώτα οι Chandler, Gasol, Nene.

• Kris Humphries – PF – New Jersey Nets – 6’9 – 26 ετών

Έγινε πιο γνωστός για το γάμο του με την Kim Kardashian παρά για τους περσινούς μέσους όρους double-double. O Kris ήταν ο 3ος καλύτερος ριμπάουντερ πέρυσι με αντίστοιχο rating 22,2! Δηλαδή το 22,2% των άστοχων σουτ του παιχνιδιού κατέληγε στα χέρια του. Πολλοί από τους 10 πόντους του προέρχονται από επιθετικά ριμπάουντ κι εύκολα τελειώματα. Είναι καλός και δυνατός αμυντικός αλλά οι αμφιβολίες παραμένουν. Μήπως η περσινή χρονιά ήταν μία όαση; Τι μισθό άραγε αξίζει ένας παίχτης που κατάφερε να αναδειχθεί από τους καλύτερους στα ριμπάουντ αλλά με συμπαίχτη στη ρακέτα τον αντίστοιχα χειρότερο σε αυτό τον τομέα, Brook Lopez;

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/06/freeagentspart2/feed/ 1 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/05/freeagents1/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/05/freeagents1/#comments Sun, 04 Dec 2011 21:28:48 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2666 ]]> Ο φετινός Δεκέμβρης θα αποτελέσει ένα σπριντ 100 μέτρων για το NBA. Ό,τι δεν έγινε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού λόγω lockout, θα πρέπει να συμπτυχθεί μέχρι τα Χριστούγεννα. Συν βέβαια να αφομοιωθούν οι πολλές νέες αλλαγές της καινούριας συλλογικής σύμβασης εργασίας (CBA), οι οποίες δεν είναι καν γνωστές! Οι εγκέφαλοι των General Managers και των λογιστών τους βρίσκονται σε υπερθέρμανση, προσπαθώντας τόσο να ενισχύσουν τις ομάδες τους, όσο και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα του salary cap.

Μέχρι τα Χριστούγεννα, θα μάθουμε ποιοι υπέρ-πληρωμένοι losers θα διωχθούν από την ομάδα τους χάρη στο νέο κανόνα αμνηστίας (πολύ καλή εξήγησή του μπορείτε να βρείτε στο the Weakside) όπως Gilbert Arenas, Rashard Lewis κ.α.. Θα ξεκινήσουν τα training camps όπου θα γνωρίσουν επιτέλους οι rookies τις ομάδες τους. Θα γίνουν μερικά pre-season ματς, κυρίως μεταξύ γειτονικών ομάδων για μην υπάρξει καθυστέρηση με ταξίδια. Φυσικά και θα γίνουν ανταλλαγές, με τεράστια ονόματα να έχουν ήδη πέσει στο τραπέζι (Dwight Howard, Chris Paul, Rajon Rondo). Και θα απολαύσουμε το παραδοσιακό ετήσιο σκλαβοπάζαρο των Free Agents, που φέτος δεν έχει τόσα λούσα όσο τα περσινά πανηγύρια με LeBron, Bosh, αλλά υπάρχουν παίχτες απαραίτητοι για κάθε ομάδα:

• Tyson Chandler – Dallas Mavericks -  7’1 – 29 ετών 

Ας μη γελιόμαστε. Δέκα χρόνια φαγούρας είχαν στα playoffs οι Mavericks και μάλιστα με τον Dirk νεότερο και καλύτερο. Πότε κατάφεραν να κερδίσουν την πολυπόθητη κούπα; Όταν επιτέλους βρήκαν ένα αξιόλογο center. Για μία δεκαετία η ρακέτα τους ήταν ένα τσίρκο. Πέρασαν κλόουν όπως ο 7’5 Shawn Bradley, o 7’6 Ρώσος Pavel Podkolzin, o τριποντάς LaFrentz, ο Σενεγαλέζος DeSagana Diop, οι κάτω-του-μετρίου Dampier και Haywood κι αρκετοί ακόμα που ποτέ δε στέριωσαν.

Στην επίθεση ο Chandler είναι όσο αμήχανος είναι κάποιος που θέλει να κάνει την ανάγκη του σε δημόσια τουαλέτα χωρίς χαρτί (αίσχος το Βuzzer Βeater!), όταν όμως έχει έναν πολύ καλό πασέρ δίπλα του (βλέπε Paul 2006-09 και Kidd πέρυσι) μπορεί να αγγίξει τους 10 ppg αρκεί τα καλάθια να είναι ταϊσμένα με το κουτάλι στο στόμα.

Τον 8ψήφιο μισθό όμως δε θα τον πάρει για τα παραπάνω αλλά για το ότι χωρίς υπερβολή, είναι ο καλύτερος αμυντικός center στο ΝΒΑ (χωρίς να μετράμε φυσικά το ρομπότ Dwight Howard). Στη δική του ρακέτα είναι κυρίαρχος σε κάθε επίπεδο. Δεν κάνει παράλογα φάουλ ούτε υποκύπτει σε εύκολα λάθη όπως πολλοί ψηλοί της θέσης του. Πλέον με το δαχτυλίδι του πρωταθλητή αλλά και θέση στο ρόστερ της Team USA, ο Chandler εκτός από την μπασκετική ικανότητα, έχει και το βιογραφικό για να “χτυπήσει” μεγάλο μισθό. Ήδη ακούγεται πως η πιθανότητα να επιστρέψει στους πρωταθλητές δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα νομίζαμε. Βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με Warriors, Rockets, Nets και αυτές οι ομάδες είναι σίγουρα μόνο η αρχή.

• Marc Gasol – Memphis Grizzlies – 7’1 – 26 ετών – Restricted Free Agent

O έτερος μουσάτος Gasol στα 26 του χρόνια μπαίνει στην καλύτερη ηλικία της καριέρας του διεκδικώντας σίγουρα ένα συμβόλαιο με πάνω από $10 εκατομμύρια το χρόνο. Σαν restricted Free Agent όμως, δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέξει όποια ομάδα θέλει. Αντίθετα θα πρέπει να περιμένει την κατάλληλη πρόταση και σε τελική ανάλυση θα είναι στο χέρι των Grizzlies αν θα την ισοφαρίσουν για να τον κρατήσουν ή αν θα τον αφήσουν να φύγει. Μπορεί να είναι μετριότατος ριμπάουντερ για το ύψος του αλλά παίζει άμυνα υψηλού επιπέδου, τόσο σε 1on1 (13ος σε blocks στο ΝΒΑ) όσο και ομαδικά σε αντιμετώπιση πικερό. Επιθετικά είναι αρκετά αποδοτικός με 12 ppg σε 32 λεπτά. Γενικά ο Gasol είναι ένας παίχτης που καμία ομάδα δε θα άφηνε ελεύθερο και είναι κοινό μυστικό πως ούτε το Memphis θα κάνει τέτοιο λάθος.

• Nene - Denver Nuggets – 6’11 – 29 ετών

Ο Nene είναι ο 3ος center της παρέας των Free Agents. Αν δεν ήταν μπασκετμπολίστας, θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο smackdown. Για καλή μας τύχη, το θηρίο αυτό μέχρι φέτος έπαιζε στους Nuggets και δε φαίνεται πιθανό να μείνει. Είναι σίγουρα ο  πιο κτηνώδης παίχτης από τους φετινή τάξη των Free Agents. Είναι δυνατότερος, γρηγορότερος από Chandler και Gasol και ακόμα πιο αποδοτικός επιθετικά. Κάθε χρόνο έχει από τα πιο ψηλά ποσοστά ευστοχίας και είναι ένας άνω του μετρίου ριμπάουντερ. Με την τεράστια δύναμη κι εκρηκτικότητα μπορεί να αναλάβει οποιοδήποτε σώμα στη ρακέτα. Επιθετικά είναι κίνδυνος-θάνατος όταν το παιχνίδι είναι ανοιχτό με χώρους. Οι μνηστήρες του είναι πολλοί και σίγουρα θα πληρωθεί καλά. Το παράδοξο κι ευχάριστο στην καριέρα του Nene είναι πως είχε σταματήσει για μήνες το μπάσκετ το 2008 λόγω καρκίνου. Μετά τη θεραπεία του, το σώμα του αναγεννήθηκε έχοντας κάνει 3 συνεχόμενες χρονιές με 14-8 με ελάχιστα χαμένα παιχνίδια λόγω τραυματισμών.

• David West – New Orleans Hornets – 30 ετών

Είναι από τους πλέον υποτιμημένους παίχτες στο ΝΒΑ τα τελευταία 6 χρόνια. Σταθερά παράγει γύρω στους 20 πόντους και 8 ριμπάουντ χωρίς να εμφανίζεται σε κανένα highlight ή να πουλάει τη μούρη του σε διαφημίσεις κι άλλα συναφή. Είναι κλασικός face-up παίχτης που ξέρει να ελίσσεται γύρω και μέσα από τη ρακέτα χρησιμοποιώντας κυρίως τεχνική και σουτ από μέση απόσταση παρά δύναμη και αλτικότητα. Το αρνητικό για αυτόν είναι πως μόλις πρόσφατα τελείωσε η θεραπεία του μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που τον κράτησε εκτός παρκέ για πολλούς μήνες. Παρ’όλα αυτά είναι αρκετές οι ομάδες που δε θα διστάσουν να του δώσουν ένα συμβόλαιο με απολαβές πάνω από $10 εκατομμύρια ετησίως.

• Marcus Thornton – Sacramento Kings – 24 ετών – Restricted Free Agent
  

To πρώτο μισό της περσινής σεζόν έπηζε στον πάγκο των Hornets, κυρίως λόγω κακών σχέσεων με τον προπονητή. Το Φεβρουάριο δόθηκε στους νεανικούς Sacramento Kings οι οποίοι του έδωσαν το δικαίωμα να παίξει ελεύθερα. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει ένα από τα καλύτερα επιθετικά όπλα του ΝΒΑ για την υπόλοιπη χρονιά με 21 ppg και 5 rpg. Για καλή του τύχη έδειξε τις επιθετικές του αρετές την κατάλληλη στιγμή. Τώρα είναι Restricted Free Agent, δηλαδή οι Kings έχουν το δικαίωμα να τον κρατήσουν ισοφαρίζοντας οποιαδήποτε άλλη πρόταση, που όπως φαίνεται δε θα είναι φτηνή.

• Thaddeus Young – Philadelphia 76ers – 23 ετών – Restricted Free Agent

23 ετών με 4 χρόνια εμπειρίας στο ΝΒΑ σε καλό επίπεδο είναι σημάδι λαμπρού μέλλοντος για τον Young. Επιτέλους πέρυσι βρέθηκε κάποιος (ο Doug Collins) να του πει πως πρέπει να σταματήσει να σουτάρει τρίποντα. Μείωσε τις προσπάθειες του από 2 ανά παιχνίδι σε μόλις 0,3 και τα ποσοστά του εκτοξεύθηκαν. Έγινε πιο αποδοτικός από ποτέ και ένας από τους καλύτερους 6ους παίχτες στο ΝΒΑ. Πέρυσι τελείωσε τη χρονιά με 13 ppg – 5 rpg σε μόλις 26 λεπτά.  Οι Sixers βρίσκονται σε μία περίεργη κατάσταση αυτή τη στιγμή. Δεν είναι σίγουροι αν θέλουν να κρατήσουν τον Iguodala σαν ηγέτη (κάτι που δεν είναι), δεν τους “βγήκε” ο Evan Turner σαν το νέο ταλέντο της δεκαετίας κι έχουν τον Young να περιμένει από τον πάγκο. Η νέα διοίκηση της ομάδας δεν έχει δείξει τι πολιτική θα ακολουθήσει, κι όλα προς το παρόν είναι στον αέρα.

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/12/05/freeagents1/feed/ 5 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/11/27/xmasrez/ http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/11/27/xmasrez/#comments Sat, 26 Nov 2011 22:58:52 +0000 Genera| http://thebuzzerbeater.wordpress.com/?p=2646 ]]>

Κάπως έτσι θα γιορταστούν φέτος τα Χριστούγεννα… αφού για τότε ορίστηκε η Ανάσταση του ΝΒΑ!

Δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθούμε (τουλάχιστον προς το παρόν), με το ποια πλευρά είναι η κερδισμένη σε αυτό το θέατρο που παίχτηκε το τελευταίο 5μηνο.  Δε μας απασχολεί πλέον αν οι παίχτες θα πληρώνονται μόνο με δωρεάν hot dog ή αν οι ιδιοκτήτες χρεοκόπησαν και βούλιαξαν τα καράβια τους. Δε θα αναφέρω καν (;) το πως ο Jordan ήταν ο πρωτεργάτης/προδότης που κράταγε ζωντανό το lockout τόσους μήνες, με την εγωιστική του συμπεριφορά σαν τα παλιά καλά χρόνια.

Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι ότι το ΝΒΑ επιστρέφει. Από τις 25 Δεκεμβρίου, ξεκινάει μία σεζόν 66 αγώνων (ή 66 βασανιστηρίων αν το όνομά σου ξεκινάει από R και είσαι από τη Βαρκελώνη).

Τέλος στα άδεια πρωινά χωρίς box scores! Tέλος στις νύχτες χωρίς NBA! Καλό Χειμώνα και Καλή NBA Χρονιά σε όλους κι όλες! To Buzzer Beater από εδώ και πέρα θα μπει και πάλι σε κανονική υπολειτουργία.

ΥΓ. Τα συλλυπητήρια μου στους παίχτες του Euroleague fantasy και στη Besiktas, ώρα να πάρουμε τους παίχτες μας πίσω

ΥΓ2. Κρατήστε τον Scalabrine.

Λέγεται πως αν εκραγούν πολλές πυρηνικές βόμβες σε μεγάλες πόλεις του πλανήτη όπου υπάρχει εύφλεκτο υλικό, οι τεράστιες ποσότητες καπνού που θα παραχθούν και θα γεμίσουν τη στρατόσφαιρα της Γης, θα μειώσουν αισθητά το ηλιακό φως, δημιουργώντας πάρα πολύ χαμηλές θερμοκρασίες για μήνες ή και για χρόνια…

Ένα τέτοιο γεγονός, θεωρητικά μπορεί να προκληθεί επίσης από τη σύγκρουση του πλανήτη με έναν κομήτη ή αστεροειδή, με την έκρηξη ενός super-ηφαιστείου αλλά και με το LOCKOUT του NBA.

Όπως θα καταλάβατε, ένα από τα παραπάνω έγινε πραγματικότητα. Η NBPA, το σωματείο των παιχτών καταψήφισε την τελευταία πρόταση των ιδιοκτητών, με συνέπεια οι διαπραγματεύσεις να κοπούν αφού καμία πλευρά δεν έχει την πρόθεση να υποχωρήσει περαιτέρω. Το σωματείο επίσημα πλέον δεν θα αντιπροσωπεύει τους παίχτες, με το δρόμο να ανοίγεται για μηνύσεις και ατελείωτες μέρες χωρίς NBA, που μας αφήνουν κάπως έτσι:

Όπως είπε κι ο Κομισάριος, μπαίνουμε στον Πυρηνικό Χειμώνα του NBA…

]]> http://thebuzzerbeater.wordpress.com/2011/11/15/nuclearwinter/feed/ 6 Genera| basketballsnowblog copy coldWinter2