Skip to content

Χριστουγεννικάτικα νέα…

Δεκέμβριος 24, 2007

Πολλά νέα έφερε ο Santa Clause στο ΝΒΑ…

  • Ο καλύτερος επιθετικά παίχτης στην ιστορία του NBA, έσπασε ακόμα ένα ρεκόρ. Ο Kobe έγινε ο νεότερος παίχτης που έφτασε τους 20000 πόντους. Το κατάφερε σε 29 χρόνια και 122 μέρες. Ξεπέρασε τον Wilt Chamberlain που δε θα έπρεπε καν να συμπεριλαμβάνεται στα ρεκόρ (29 χρόνια και 134 μέρες) και τον Jordan (29 χρόνια και 326 μέρες).
  • Δεν υπάρχει περίπτωση ο McGrady και o Yao να βγάλουν χρόνια υγιείς μαζί. Χτες κράτησαν τη παράδοση και τραυματίστηκαν στον ίδιο αγώνα!

yao-injury.jpg

Κόπηκε στο ξύρισμα, 3 μήνες έξω. 
  • Χριστουγεννιάτικα Buzzer Beaters!! Vince Carter vs Warriors, Andre Iguodala vs Grizzlies, Dwyane Wade vs Jazz!
  •  Rip rips Boston!
Advertisements
23 Σχόλια leave one →
  1. morfi permalink
    Δεκέμβριος 24, 2007 16:16

    «Ο καλύτερος επιθετικά παίχτης στην ιστορία του NBA, έσπασε ακόμα ένα ρεκόρ. Ο Kobe»

    «Ξεπέρασε τον Wilt Chamberlain που δε θα έπρεπε καν να συμπεριλαμβάνεται στα ρεκόρ»

    Ρε είσαι σοβαρός ; Θα ήθελα πολύ να ακούσω που τα βασίζεις αυτά που λες γιατί είναι τελείως άστοχα.

  2. Δεκέμβριος 24, 2007 17:54

    1) Mr.81 απλά ισχύει.

    2) To μπάσκετ την εποχή του Wilt δεν είναι καθόλου συγκρίσιμο με το παρόν είτε το δεις από πλευράς κανονισμών ή ποιότητας, τεχνικής κτλ. Τα ρεκόρ έχουν κάποια βάση όταν συγκρίνονται από το 1980 το νωρίτερο και μετά, που το μπάσκετ έγινε πιο επαγγελματικό.

    3) Όχι πολύ και ούτε αυτή η συζήτηση μάλλον έτσι πως την άρχισες 😛

  3. morfi permalink
    Δεκέμβριος 24, 2007 20:20

    1) Ένα στατιστικό από μόνο του δεν μου λέει τίποτα. Πως γίνετε να συγκρίνουμε τον Κόμπι την ώρα που π.χ. ο Τζόρνταν έχει 10 τίτλους πρώτου σκόρερ και ο Κόμπι μόνο 2 ; Όταν ο Τζόρνταν έχει φτάσει τους 3000 πόντους και ο Τσάμπερλεν τους 4000 ενώ ο Κόμπι δεν έχει ξεπεράσει αυτούς τους αριθμούς ;
    Μόνο το πρώτο επιχείρημα που παρέθεσα πιστεύω πως φτάνει.

    Α ναι, και ο Γουίλτ είναι ο Mr. 100 😛

    2) – Τεχνική : Την κάθε εποχή πρέπει να τη δεις με το μάτι της εποχής. Αν περιμένεις σε έναν αγώνα του 60 να δεις ένα μία crossover σαν του Άιβερσον τότε μάλλον θα απογοητευτείς. Η τεχνική όμως για μένα δεν παίζει ρόλο αφού έχει λίγη σχέση με το επίπεδο.

    – Επίπεδο : Το πρωτάθλημα ήταν άκρως ανταγωνιστικό (που στο τέλος νίκαγαν οι Σέλτικς 😛 ) και αφού ο Γουίλτ δεν έπαιζε μόνος του, δεν βρίσκω κάποιο λόγο να μην μετρήσω τα ρεκόρ του. Και μη μου πεις ΚΑΙ εσύ ότι δεν είχε άξιους αντιπάλους ή ότι ήταν 2,16 ενώ όλοι oi άλλοι κάτω από 2 μέτρα. Είναι τραγικό να ακούγονται αυτά από κάποιους που εννοείται ότι έχουν ψαχτεί πάνω σε ιστορικά θέματα του ΝΒΑ.

    – Κανονισμοί : Αυτό το επιχείρημα δεν μου λέει τίποτα. Ήταν οι κανονισμοί της εποχής και δεν μου λέει κάτι. Δεν βοηθούσαν τον παίκτη να φτάσει του 40 ή τους 50 πόντους. Τουλάχιστον όχι περισσότερο από ότι τώρα…

    ΥΓ Και μην ξεχνάμε ποιοί άλλαξαν τους κανονισμούς… 😉

    «Τα ρεκόρ έχουν κάποια βάση όταν συγκρίνονται από το 1980 το νωρίτερο και μετά, που το μπάσκετ έγινε πιο επαγγελματικό.»
    Διαφωνώ μέχρι εκεί που δεν πάει. Πριν το 80 δηλαδή δεν υπήρχε επίπεδο (ανώτερο ή κατώτερο δεν μου λέει κάτι) ;

    3) Αυτό το πρόβλημα έχω και στο basketforum. Ενώ φαίνεται ότι έχω όρεξη για καβγάδες συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση απλά θεωρώ πολύ ακραίες τις απόψεις σου* (και να φανταστείς ότι εγώ θεωρούμαι ακραίος).

    * όπως και για το ότι θεωρείς πως το ΝΒΑ είναι τώρα στη καλύτερη του φάση. Σου έχω γράψει στο φόρουμ πως είμαι από αυτούς που υποστηρίζω φανατικά πως το τωρινό ΝΒΑ έχει να ζηλέψει από εξαιρετικά ελάχιστα εώς τίποτα από το παλιό. Το ότι βρίσκεται όμως όμως στο ανώτερο του επίπεδο, το θεωρώ επίσης ακραίο αφού δεν βρίσκω το λόγο να είναι σε καλύτερη φάση από αυτή του 80 ή του 70.
    Και όλα αυτά αναφέρονται στο επίπεδο και στο μέλλον που έχει το ΝΒΑ. Και δεν αναφέρομαι καν στην υστεροφημία και την τιμή του ΝΒΑ αφού αυτά πια (όχι για εμάς φυσικά) είναι ένα με το πάτωμα και αν δεν κάνει κάτι η φετινή Team USA θα γίνει ακόμα χειρότερο.

  4. morfi permalink
    Δεκέμβριος 24, 2007 21:02

    Kαι κάτι ακόμα…

    Το «καλύτερος επιθετικά» από το «καλύτερος σκόρερ» για πολλούς διαφέρει (προσωπικά για μένα, ούτε κρύο ούτε ζέστη). Ο επιθετικός παίκτης δεν σκοράρει μόνο 30 πόντους.
    Αν την πάμε λοιπόν έτσι τη σύγκριση τότε γίνεται ακόμη πιο δύσκολο για τον Κόμπι. Δεν λέω ότι το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να σκοράρει αφού μπορεί να πασάρει και να φτιάχνει φάσεις για τους συμπαίκτες του αλλά και πάλι τα νούμερα των προαναφερθέντων (Γουίλτ, Τζόρνταν) ούτε καν τα ακουμπάει. Ο τζόρνταν έχει φτάσει να δίνει ασσίστ με το ρυθμό PG ενώ ο Γουίλτ είναι ο μόνος σέντερ στην ιστορία του ΝΒΑ που υπήρξε πρώτος σε ασσίστ !

    Άσε που ο Κόμπι είναι πιο άστοχος από τον Τζόρνταν (σε ευστοχία δεν τον συγκρίνω με τον Γουίλτ αφού είναι οι θέσεις τέτοιες που μου το απαγορεύουν).

  5. Δεκέμβριος 25, 2007 02:36

    Σεβαστή η άποψη σου αλλά διαφωνώ κάθετα σε όλα. Το σημερινό επίπεδο είναι ανώτερο σε κάθε τομέα, στα πάντα απλά. Δε χρειάζεται να τα αναφέρω γιατί είναι δεκάδες πράγματα. Κάθε σύγκριση με οτιδήποτε προ 20-25 ετών είναι εντελώς ανούσια, οπότε δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. O Jordan είναι συγκρίσιμος φυσικά με τον Kobe και πιθανότατα καλύτερος σαν overall παίχτης. Όταν μιλάμε για τον Wilt ;όμως είναι σα να συγκρίνουμε τον Schumacher με το πρωταθλητή ποδηλασίας το 1903.

    Πάντως όλο το ύφος του blog είναι λίγο κυνικό επίτηδες, οπότε μη ψαρώνεις με όσα γράφονται. Είναι λίγο υπερβολικά για να υπάρχει και χιούμορ καυστικό.

  6. Δεκέμβριος 28, 2007 19:53

    Αν βγάλουμε εκτός σύγκρισης τον Τσάμπερλέιν τότε μακράν ο καλύτερος επιθετικά παίκτης στην ιστορία ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν. Οι μέσοι όροι του ήταν άπιαστοι, ενώ οι μεμονωμένες επιδόσεις δεν μου λένε τόσα όσα η συνολική πορεία ενός παίκτη. Αν π.χ. ο Αιβερσον έβαζε 90 θα λέγαμε ότι είναι ο καλύτερος;
    Επίσης για το γεγονός ότι έγινε ο νεότερος παίκτης που έφτασε τους 20.000 πόντους ήθελα να μάθω πόσες χρονιές χρειάστηκε και πόσους αγώνες συγκριτικά με τον Μιχαλάκη. Γενικά πολύ ενδιαφέρον σάιτ για συγκρίσεις των 2 παικτών είναι το :
    http://www.kb24overrated.com/ και ειδικά το λινκ http://www.kb24overrated.com/season_by_season_performance_pt_i

    Τον Κόμπι τον συμπαθώ πάρα πολύ αλλά Λεμπρόν και Ουέιντ θα το σπάσουν για πλάκα το ρεκόρ του αν μείνουν υγιείς.

  7. Δεκέμβριος 29, 2007 01:59

    Για LeBron, Wade έχει δίκιο. Το 20000 άλλωστε είναι αρκετά συμβολικό αφού παίζει ρόλο και η ηλικία του παίχτη όταν μπήκε στο ΝΒΑ, το αν πήγε κολέγιο κτλ. Επιθετικά εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Kobe είναι καλύτερος από Jordan. Σε ευρηματικότητα δεν υπερτερεί κάποιος, ούτε σε clutch shooting, ούτε penetration. Σίγουρα όμως ο Kobe έχει πολύ μεγαλύτερο range. Και οι 81 πόντοι.. είναι 81 πόντοι.

    Αν ο Iverson λες έβαζε 90, θα λέγαμε ότι είναι ο καλύτερος; Τι νόημα έχει μια υπόθεση για κάτι που δεν έχει γίνει; ΑΝ έβαζε θα ήταν ένας καλύτερος επιθετικά Iverson και όχι ο σημερινός Iverson, άρα ναι ίσως να ήταν καλύτερος κι από Kobe/Jordan στη σφαίρα του φανταστικού. Δε το έκανε όμως ούτε αυτός ούτε ο Jordan. O Kobe το έκανε.

    Και για να μη ξεχνιόμαστε, μιλάμε για επιθετικές ικανότητες. Συνολικά δε θεωρώ τον Kobe καλύτερο του Jordan. Όπως επίσης δεν έχω εξιδανικεύσει και τον Jordan σα Θεό του μπασκετικού σύμπαντος, όπως έχουν κάνει τόσα χρόνια τα ΜΜΕ για να πουλήσουν.

  8. Δεκέμβριος 29, 2007 12:29

    Σαν τεχνική κατάρτιση πιστεύω κάλλιστα ότι ο Κόμπε είναι ανώτερος του Μιχάλη , τουλάχιστον όσον αφορά στις ιτεχνικές κανότητες με πρόσωπο στο καλάθι. Από εκεί και πέρα διαφωνώ ακράδαντα μαζί σου όσον αφορά την διείσδυση των 2, όπου ο Τζόρνταν είναι στο 100 και ο Κόμπε στο 60 πλέον, αφού τώρα πια δεν έχει την απαραίτητη δύναμη να τελειώσει με διεισδύσεις τις φάσεις αλλά κοιτάζει πρωταρχικά το σουτ. Γενικά έχει πέσει αθλητικά έπειτα από το θέμα του βιασμού όπου εκεί με το πρόγραμμα των 6ωρών, 6 ημερών την εβδομάδα (έτσι γράφανε τα μίντια τουλάχιστον) είχε δυναμώσει επικίνδυνα και οι επιδόσεις του προσέγγιζαν αυτές του Μιχαλάκη.

    Ο Κόμπε των τίτλων και άμυνα έπαιζε και διεισδύσεις έκανε. Ο μετέπειτα Κόμπι είναι κακέκτυπο. Οι 81 σε ένα παιχνίδι δεν μου λένε τόσα πολλά όσο η συνολική διάρκεια ενός παίκτη. Στα λινκ που ανέφερε απεικονίζεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο η διαφορά…

    Επίσης μην ξεχνάμε ότι ο Τζόρνταν αποσύρθηκε για πρώτη φορά πάνω στο πικ του και πάνω εκεί που έδειξε σε όλους ότι είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του αθλήματος.

    Τα ΜΜΕ πάντα προβάλλουν τα αστέρια για να πουλήσουν. Με την ίδια λογική και ο Κόμπε είχε προβληθεί στην αρχή υπερβολικά…

    Θέλω να σου πώ το εξής αναφορικά με τους 2 μεγάλους: αν έλεγες και στους δύο ότι θέλω να σουτάρετε σε κάθε παιχνίδι χωρίς διείσδυση και χωρίς ποστάρισμα. Εκεί πιστεύω ότι ο Κόμπε θα ήταν πιο αποτελεσματικός. Όταν όμως μπουν και τα αθλητικά προσόντα στη μέση τότε συγγνώμη αλλά ο Κόμπε των τελευταίων ετών δεν…..

  9. Δεκέμβριος 29, 2007 12:37

    Ο Κόμπε πάντως ανεβαίνει και πίστεψέ με General είμαι από εκείνους που τον γουστάρουν περισσότερο από κάθε άλλον παίκτη του ΝΒΑ αρκεί να καταφέρει να βγάλει όλο το μπάσκετ που έχει μέσα του και θα ήθελα να τον δω να οδηγεί μόνος του το «μισητό»Λ.Α. στους τίτλους. Το Λ.Α. λόγω Κόμπε μου έχει γίνει συμπαθητικό.

    Χθες σε 30 λεπτά 31 πόντους με τη Γιούτα…Περιμένω πάντως από τον Κόμπε ένα παρατεταμένο αγωνιστικό ξέσπασμα τα επόμενα χρόνια και όχι το μονοδιάστατο κεκέκτυπό του, βάσει δυνατοτήτων πάντα, που παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια. Ο Κόμπε των τίτλων ήταν όντως μορφή. Κάτι αντίστοιχο σε πιο βελτιωμένη έκδοση θέλω να ξαναδώ.

  10. Δεκέμβριος 29, 2007 16:03

    Έχεις δίκιο σχετικά με τη τεχνική κατάρτιση αλλά δε καταλαβαίνω που ακριβώς βασίζεις το ότι ο Kobe έπεσε μετά τις κατηγορίες βιασμού, γιατί το ακριβώς αντίθετο διαπιστώνω τόσα χρόνια. Αν εξαιρέσεις την αμέσως επόμενη χρονιά που δεν είχε προσαρμοστεί, από το 2005 και μετά είναι καλύτερος από ποτέ. Το σκάνδαλο είχε γίνει το 2003. Μετά από αυτό ο Kobe:

    – Πήρε 2 συνεχόμενους τίτλους πρώτου σκόρερ στο ΝΒΑ με 35 και 31 ppg (2006, 2007).
    – 3 φορές στην All-Defensive team (2 φορές πριν).
    – 2 φορές στην All-NBA team.
    – 2006 και 2007 ήταν πρώτος σε βολές (made και attempted). Κάτι που δείχνει ότι κέρδισε ακόμα περισσότερα foul από διεισδύσεις.
    – 2005 και 2006 κατάφερε μόνος του να πάει τους Lakers στα playoff με εντελώς άδεια ομάδα με εξαίρεση τον Odom και φέτος τους έχει 4ους στη δύση μόλις 1.5 παιχνίδια από τη κορυφή.

    Αυτό που ουσιαστικά άλλαξε και τον έκανε καλύτερο είναι ότι έφυγε ο Shaq και μπορεί πλέον να λειτουργεί αυτόνομα χωρίς να καθυστερούν όλες οι επιθέσεις δίνοντας τη μπάλα στον O’Neal για post up. Έγινε πραγματικός ηγέτης, έπεσαν οι ευθύνες πάνω του και ξεδίπλωσε το ταλέντο. Χωρίς Shaq βέβαια δε μπόρεσε να πάρει κούπα, αφού η διοίκηση δε βοήθησε καθόλου.

    Η διαφορά του με τον Jordan δεν είναι τόσο τεχνικής αφού ο Kobe φαίνεται καλύτερος. Είναι μάλλον θέμα προσωπικότητας και μυαλού. O Kobe παραείναι άστατος για να γίνει τόσο μεγάλος παίχτης. Και στο μπάσκετ αυτό είναι το σημαντικότερο.

  11. Δεκέμβριος 29, 2007 16:30

    Η χρονιά του βιασμού τον έκοψε πάρα πολύ κατά τη γνώμη και γι αυτό περιμένω να κάνει τώρα την έκρηξή του όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον.

    Όποτε έχω δει τον Κόμπε να παίζει τα τελευταία τρία χρόνια, η άμυνα του ήταν με τα μάτια. Λες να είδα λάθος παιχνίδια; Επι Σακίλ έπαιζε σκυλίσια άμυνα. Ειδικά σε ένα παιχνίδι κόντρα στον Ουέιντ προσπαθούσε να τον πιέσει από το κέντρο και γέλαγα με αυτά που έβλεπα. Εσύ όντως θεωρείς ότι παίζει άμυνα τα τελευταία χρόνια ο Κόμπε; Μπορεί να έχω λάθος δείγμα. Επίσης ο Τεξ Ουίντερ είχε αναφερθεί στο ότι ο Μιχάλης είχε περισσότερη διάθεση στην άμυνα και ήταν καλύτερος αμυντικός εκμεταλλευόμενος και τα μακριά του χέρια (πηγή Basketweek, όχι ακριβής απόδοση αλλά το νόημα ήταν αυτό)

    Για τις διεισδύσεις των 2 δεν δέχομαι κουβέντα. Ο Μιχάλης όποτε έκανε διείσδυση τελειώνε τη φάση χάρη στις πτήσεις του. Ο Κόμπι το έχει γυρίσει στο σουτ κυρίως. Σε ότι παιχνίδι τον έχω δει όλο με σουτ σκοράρει και γενικά δεν μπορεί να περάσει με την άνεση του Μιχάλη τους προσωπικούς αντιπάλους . Υπάρχει διαφορά στα αθλητικά προσόντα εμφανής ακόμη.

    Το ρόστερ των Μπουλς θεωρείς ότι ήταν πολύ καλύτερο από των Λέικερς όπου ο Κόμπε ούτε μέχρι τα ημιτελικά δεν μπορεί να οδηγήσει το ΛΑ; (Φαντάζομαι ότι το ναι σου θα είναι εκκωφαντικό).

    Επίσης ο δείκτης efficiency λέει πολλά για την σύγκριση των 2. Υπενθυμίζω: σου μιλάει ένας Κομπικός!

  12. Δεκέμβριος 29, 2007 16:43

    Παιδιά τους 40.000 πόντους θα τους σπάσει ο Λεμπρον;
    Πόσους λέτε να βάλει στην καριέρα του ο Κόμπε; Και ο Κόμπε με ζόρι προλαβαίνει να φτάσει τους 40.000;

  13. morfi permalink
    Δεκέμβριος 30, 2007 14:30

    Το έγραψα και πιο πάνω πως θεωρώ τραγική αυτή τη σύγκριση. Πως γίνεται να συγκρίνουμε ένα παίκτη που έχει δέκα τίτλους πρώτου σκόρερ με έναν που έχει μόνο δύο ;
    Οι 81 πόντοι είναι ένα κριτήριο αλλά σύμφωνα με αυτό τότε θα πρέπει να θεωρήσω και τον Τόνι Ντελκ μεγάλο σκόρερ ιδίως όταν το ρεκόρ καριέρας του έχει έρθει με ένα σούπερ ποσοστό ευστοχίας.

    «Το ρόστερ των Μπουλς θεωρείς ότι ήταν πολύ καλύτερο από των Λέικερς όπου ο Κόμπε ούτε μέχρι τα ημιτελικά δεν μπορεί να οδηγήσει το ΛΑ; (Φαντάζομαι ότι το ναι σου θα είναι εκκωφαντικό).»
    Εννοείται και το ρόστερ των Μπουλς είναι κλάσεις ανώτερο. Ακόμη και αυτό της πρώτης τριετίας (που το ρόστερ της είναι χειρότερο από της δεύτερης) είναι δέκα φορές καλύτερο και ας έχει μηδαμινό πάγκο (άλλωστε οι τωρινοί Λέικερς έχουν μηδαμινό ρόστερ).

    Οι Λέικερς αυτή τη στιγμή έχουν το χειρότερο ρόστερ της ιστορίας τους. Ομάδες όπως αυτή του 58, του 75 ή του 95, παρ’όλο που ήταν αποτυχημένες είχαν ένα σχετικά καλό κορμό παικτών, σαφώς καλύτερο από τον τωρινό.

  14. Δεκέμβριος 30, 2007 23:00

    Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε κάποια πράγματα σε σειρά. Σαφώς, η αρχική θέση (αιρετική :-p) που εκφράστηκε ήταν «ο καλύτερος επιθετικά παίκτης» κι όχι ο καλύτερος επιθετικός ή ο καλύτερος παίκτης.

    Όμως ειλικρινά, δεν μπορώ να συμφωνήσω. μεταξύ των δύο πρώτων όρων, μου φαίνεται πως απλώς παίζουμε με τις λέξεις (ή μάλλον με την σειρά των λέξεων). Για τον «καλύτερο παίκτη» απλώς δεν το συζητώ, το νόημα είναι ξεκάθαρο και απέχει πολύ από την κουβέντα.

    Πάντως, τα σχόλιά μου, δεν αφορούν τόσο την σύγκριση των δύο παικτών, όσο γενικότερα την θέση που εκφράσατε πάνω στο μπάσκετ. Δεν καταλαβαίνω έννοιες όπως «το άθλημα ήταν διαφορετικό τότε» όταν η συζήτηση επικεντρώνεται στο ποιος ήταν κορυφαίος και που. Με άλλα λόγια, για να είσαι «Ο Κορυφαίος» πρέπει να ξεπεράσεις όλους τους υπόλοιπους, ασχέτως τεχνικής κατάρτισης, φιλοσοφίας και ύφους παιχνιδιού, εποχής κτλ κτλ. Με απόψεις σαν κι αυτές, δείχνετε να απαξιώνετε τεράστιους αθλητές, με πρώτο και καλύτερο τον Νίκο Γκάλη. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το μπάσκετ δεν ήταν υψηλού επιπέδου, δεν μειώνει την αξία αυτού του τεράστιου αθλητή. Ειδικά, όταν έχει αποδείξει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αυτή την αξία.

    Στην περίπτωση τώρα του Jordan, ο άνθρωπος δεν ήταν απλώς «Ο Καλύτερος» από τους υπόλοιπους. Ήταν πολλά σκαλιά πάνω. Σε νοοτροπία, αποτέλεσμα, ικανότητες, ταλέντο, αντίληψη, προσόντα, εργατικότητα, φαντασία, εκτέλεση και κυρίως ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.

    Όταν όλοι οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν στο ξενοδοχείο, στους εκτός Σικάγο αγώνες, ο Jordan βρίσκονταν στην πισίνα του ξενοδοχείου κι έτρεχε στο νερό. Όταν είδε πως χρειάστηκε να αντεπεξέλθει στο ξύλο που με το τσουβάλι μάζευε από τους Pistons, ξεκίνησε βάρη κι έφτιαξε ένα από τα πιο καλοσμιλεμένα σώματα μπασκετμπολίστα. Όταν είδε πως δεν είχε την ταχύτητα που απαιτούνταν για να παίξει με διεισδύσεις και splits, δούλεψε το (ήδη πολύ καλό) σουτ του. Είναι ίσως ο μοναδικός αθλητής που προσάρμοζε τον τρόπο παιχνιδιού του ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε παιχνιδιού και πατούσε γκάζι όταν το παιχνίδι ήταν «on the line». Όπως είχε πει και ο Don Nelson, «η ιδανική χρονιά για τον Jordan θα ήταν 82 αγώνες που θα κρίνονταν στον πόντο, στην τελευταία επίθεση».

    Παρακάτω, σας παραθέτω ένα απλό δείγμα μεγάλου σκόρερ και ρέκορντμαν. Δεν είναι ενδεικτικό ολόκληρης της καρριέρας του, αλλά σίγουρα δείχνει πως αυτός ο άνθρωπος, αν έβαζε κάτι στο μυαλό του, το πετύχενε. Άμοιρε Vince, εσύ το ξέρεις καλύτερα από όλους…

    Σημείωση, για αποφυγή παρεξηγήσεων. Ο Jordan δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μου παίκτης. Τον σέβομαι ως τον μεγαλύτερο αθλητή (ίσως γενικώς, σίγουρα του μπάσκετ) όμως η λατρεία μου ήταν, είναι και θα είναι ο Gary Payton.

    ΥΓ. Δεν καταδέχομαι καν να σχολιάσω οτιδήποτε για το τσογλάνι που προωθήθηκε όσο κανείς, από εταιρείες όπως McDonald’s, Adidas κτλ κτλ και νόμιζε πως κατέκτησε τον κόσμο όλο. Όταν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, τον διέγραψαν και «οι χορηγοί» του, γιατί το προφίλ του «καλού παιδιού» πάντοτε θα πουλάει. Αν ήταν κανένας άλλος, πχ ο Iverson -που ούτως ή άλλως κάθεται στον λαιμό του Stern- δεν θα ξαναπλησίαζε την πορτοκαλί μπάλλα για επίσημους λόγους. Αυτός και την γλίτωσε και παίζει -δυστυχώς για τα μάτια μας.

    Ζητώ συγγνώμη για το καυστικό, ίσως εμπαθές ύφος της τελευταίας παραγράφου. Απλώς, ό,τι κι αν κάνει, όσα κι αν (ποτέ) καταφέρει, δεν πρόκειται ποτέ να τον συμπαθήσω.

  15. Δεκέμβριος 30, 2007 23:27

    Είδα τους 51 του Jordan στα 39 του και πρέπει να πω ότι άμυνα τον έπαιζαν μόνο με τα μάτια. Πιθανόν λόγω ονόματος. Δεν έχει βέβαια κανένα νόημα η σύγκριση των δύο για πολλούς λόγους, άσχετα αν πιστεύω πολύ περισσότερο στις ικανότητες του Kobe.

    Ενδεικτικά δείτε πόσο δύσκολες προσπάθειες πήρε ο Kobe στους 81. http://youtube.com/watch?v=qRikrksH8es

    Να συμφωνήσω επίσης με τον Afanasoula ότι ο Kobe είναι ένα κακομαθημένο καθίκι, αλλά και με τον MJ23LBJ23 στο άλλο link σχετικά με το ότι ο LeBron είναι καλύτερος απότι ο Jordan στα 23 του.

    https://thebuzzerbeater.wordpress.com/2007/11/26/lebronbetterthanjordan/

  16. morfi permalink
    Δεκέμβριος 31, 2007 14:33

    » ΥΓ. Δεν καταδέχομαι καν να σχολιάσω οτιδήποτε για το τσογλάνι που προωθήθηκε όσο κανείς, από εταιρείες όπως McDonald’s, Adidas κτλ κτλ και νόμιζε πως κατέκτησε τον κόσμο όλο. »
    Η αξία του Κόμπι δεν έχει να κάνει με την Adidad ή τα McDonalds. Δεν έγινε λόγω αυτών ο καλύτερος παίκτης στο κόσμο. Οι λόγοι είναι σαφώς αγωνιστικοί. Κανείς δεν αναγνωρίστηκε ως (τόσο) μεγάλος παίκτη λόγω των χορηγών ή της διαφήμησης.

    «Όταν έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, τον διέγραψαν και “οι χορηγοί” του, γιατί το προφίλ του “καλού παιδιού” πάντοτε θα πουλάει. »
    Πιό ακριβώς είναι το πραγματικό του πρόσωπο ;
    Σίγουρα δεν είναι χείροτερο από το πραγματικό πρόσωπο που έχει δείξει ο Τζόρνταν που κανονικά θα έπρεπε να είχε φύγει από το ΝΒΑ (ή έστω να του είχε επιβληθεί μία πολύ βαριά τιμωρία). Μήπως και εκεί έπαιξε ρόλο η φήμη ;

    «Αν ήταν κανένας άλλος, πχ ο Iverson -που ούτως ή άλλως κάθεται στον λαιμό του Stern- δεν θα ξαναπλησίαζε την πορτοκαλί μπάλλα για επίσημους λόγους. Αυτός και την γλίτωσε και παίζει -δυστυχώς για τα μάτια μας.»
    Και όμως και ο ΆΙβερσον έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και παίζει ακόμα μπάσκετ.

  17. morfi permalink
    Δεκέμβριος 31, 2007 17:33

    Και κάτι ακόμα…
    Ο Κόμπι μόνο το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ δεν είναι και αυτό φάνηκε πέρσι. Τιμωρήθηκε λέει επειδή απλώνει τους αγκώνες του, την ώρα που Σπερς και Λεμπρόν έδιναν ρεσιτάλ.
    Ο Κόμπι ποτέ δεν ήταν το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ. Τον περιμένουν όλοι στη γωνία περιμένοντας να κάνει το παραμικρό, την ώρα που άλλοι κι’άλλοι χτυπάνε στο ψαχνό ή πάνε με το παραμικρό στη γραμμή των βολών.

  18. Ιανουαρίου 2, 2008 10:30

    «Η αξία του Κόμπι δεν έχει να κάνει με την Adidad ή τα McDonalds. Δεν έγινε λόγω αυτών ο καλύτερος παίκτης στο κόσμο. Οι λόγοι είναι σαφώς αγωνιστικοί. Κανείς δεν αναγνωρίστηκε ως (τόσο) μεγάλος παίκτη λόγω των χορηγών ή της διαφήμησης.»

    Μια παρατήρηση και μια διαφωνία. Δεν είναι, ούτε έγινε ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Και η παρατήρηση, που περισσότερο είναι food for the mind. Μήπως ξεχνάμε ότι, όταν μπαίνουν στην μέση τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η κάθε εταιρεία με τέτοια δύναμη κι επιρροή, θα έκανε τα πάντα για «να προστατέψει» το προϊόν της, την «βιτρίνα» της, την «φήμη» της;

    Έπειτα, αν αναφέρεσαι στις περιπτώσεις στοιχημάτων για τον Jordan, έχω να σου πω ότι σαν αδίκημα ή παράπτωμα, δεν θα είχε καμία σημασία αν δεν επρόκειτο για τον Jordan. Σου θυμίζω όμως ότι ο βιασμός, είναι καταδικαστέος από κάθε υγειές και σκεπτόμενο μέλος της κοινωνίας μας. Στο κάτω κάτω, στην περίπτωση του Jordan, τα λεφτά είναι δικά του και τα διαχειρίζεται όπως θέλει. Δεν έβλαψε κανέναν συνάνθρωπό του. Ή μήπως κάνω λάθος;

    Για τον Iverson έχεις άδικο, πιστεύω. Θυμάμαι σαν σήμερα το ’98 που ήταν η δεύτερη χρονιά του, το ΝΒΑ να του επιβάλλει τεράστιες ποινές για το μακρύτερο σορτς του, την στιγμή που υπήρχαν παίχτες με πολύ πιο baggy ρούχα (βλέπε Old Fat Shaq κτλ) και (αν είναι ποτέ δυνατόν) γίνονταν θέμα, μέχρι και για το crossover του. Αν έχει δείξει κάποιο πρόσωπο ο Allen, τότε αυτό είναι του αγωνιστή που παρά το μικρό του ανάστημα, όσο αντέχει θα δέχεται χτυπήματα και θα ανταπεξέρχεται του πόνου.

    Ο Bryant δεν είναι σίγουρα πλέον το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ. Υπάρχει ο Nash, το LePros, ο Mello, ο Duncan για αυτόν τον ρόλο. Εδώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήταν καν το αγαπημένο παιδί της ομάδας του, καθώς οι φίλαθλοι του LA δεν ξεχνούν πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ’04 με το Detroit.

    Αυτό όμως είναι κάτι που δεν ίσχυε για τα (αρκετά από τα) πρώτα χρόνια της καρριέρας του.

  19. morfi permalink
    Ιανουαρίου 2, 2008 15:51

    «Δεν είναι, ούτε έγινε ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. »
    Kαλά, αυτό είναι προσωπική άποψη οπότε το αφήνω. 🙂

    «Και η παρατήρηση, που περισσότερο είναι food for the mind. Μήπως ξεχνάμε ότι, όταν μπαίνουν στην μέση τόσο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η κάθε εταιρεία με τέτοια δύναμη κι επιρροή, θα έκανε τα πάντα για “να προστατέψει” το προϊόν της, την “βιτρίνα” της, την “φήμη” της;»
    Δεν διαφωνώ με αυτά που λες αλλά δεν βλέπω ο Κόμπι να έχει μεγαλύτερη διαφήμιση από τον Λεμπρόν ή τον Γουέιντ. Ο Κόμπι ότι έχει καταφέρει εντός και εκτός (εννοώ στο να ξαναφτιάξει την εικόνα του) γηπέδου το έκανε με την αγωνιστική του αξία. Δεν τον έκαναν οι εταιρείες τον καλύτερο σκόρερ στον κόσμο, ούτε έβαλαν το χειρότερο ρόστερ στην ιστορία των Λέικερς στα playoff (κάτι που οφείλεται στον Κόμπι φυσικά).

    «Έπειτα, αν αναφέρεσαι στις περιπτώσεις στοιχημάτων για τον Jordan, έχω να σου πω ότι σαν αδίκημα ή παράπτωμα, δεν θα είχε καμία σημασία αν δεν επρόκειτο για τον Jordan.»
    Ναι, σε αυτά τα παραπτώματα αναφέρομαι με τη διαφορά ότι δεν ήταν απλά «στοιχήματα» αλλά «παράνομα στοιχήματα».
    Και όμως έχει σημασία ακόμη και για τον Τζόρνταν. Παίκτης του ΝΒΑ δεν ήταν ; Τα παράνομα στοιχήματα απαγορεύονται ρητώς και οι ποινές είναι αυστηρές.

    «Στο κάτω κάτω, στην περίπτωση του Jordan, τα λεφτά είναι δικά του και τα διαχειρίζεται όπως θέλει. Δεν έβλαψε κανέναν συνάνθρωπό του. Ή μήπως κάνω λάθος;»
    Βεβαίως δεν έβλαψε κανέναν, αλλά παραβίασε έναν αυστηρό κανονισμό του ΝΒΑ και όχι μόνο τη γλύτωσε αλλά οι περισσότεροι το ξέχασαν.

    (από μία γωνία του θέματος μπορείς να πεις ότι έβλαψε αφού ήταν το απόλυτο είδωλο και η μεγαλύτερη διαφήμιση του ΝΒΑ)

    (πρόσφατα διάβασα για φήμες που λένε πως η πρώτη του αποχώρηση το 1993 ήταν η σιωπηλή τιμωρία του ΝΒΑ για τα παραπάνω. Στην τελική, ποιός ξέρει…)

    «Σου θυμίζω όμως ότι ο βιασμός, είναι καταδικαστέος από κάθε υγειές και σκεπτόμενο μέλος της κοινωνίας μας.»
    Ναι, μόνο που ο Κόμπι δεν την βίασε. 😉 Λεφτά ήθελε η γκόμενα. Και μη μου πεις ότι το έκανε, γιατί όλα τα στοιχεία οδηγούν αλλού.

    «Για τον Iverson έχεις άδικο, πιστεύω. Θυμάμαι σαν σήμερα το ‘98 που ήταν η δεύτερη χρονιά του, το ΝΒΑ να του επιβάλλει τεράστιες ποινές για το μακρύτερο σορτς του, την στιγμή που υπήρχαν παίχτες με πολύ πιο baggy ρούχα (βλέπε Old Fat Shaq κτλ) και (αν είναι ποτέ δυνατόν) γίνονταν θέμα, μέχρι και για το crossover του. Αν έχει δείξει κάποιο πρόσωπο ο Allen, τότε αυτό είναι του αγωνιστή που παρά το μικρό του ανάστημα, όσο αντέχει θα δέχεται χτυπήματα και θα ανταπεξέρχεται του πόνου.»
    Το πας τελείως αλλού το θέμα. Αναφέρθηκες σε ένα εξωαγωνιστικό παράπτωμα του Κόμπι και το παρομοίασες με το αληθινό του πρόσωπο. Το ίδιο έκανα και εγώ για τον Άιβερσον. Αν είναι δυνατόν ένας παίκτης που είναι είδωλο για εκατυμμύρια ανθρώπους (και για μένα φυσικά) να πετάει τη γυναίκα του γυμνή εξώ από το σπίτι και να την απειλεί με καραμπίνα (δεν θυμάμαι το λόγο που το έκανε). Εντάξει, για το αν ήταν γυμνή ή όχι μπορεί να κάνω λάθος, πάντως το περιστατικό είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις (σιγά μην δεν έπαιρνε) και ο Άιβερσον αντιμετώπιζε πολυετείς ποινές φυλάκισης.

    Αφού εσύ θεώρησες τον «βιάσμο» του Κόμπι σαν το αληθινό του πρόσωπο, πεσ’μου ένα λόγο γιατί να μην θεωρήσω και εγώ αυτό, το αληθινό πρόσωπο του Άιβερσον ; Και δεν αναφέρομαι καν σε άλλες παραβάσεις (παράνομη οπλοφορία κτλ).

    Και ξέρεις κάτι ; Και σαν χαρακτήρας ακόμα, ο Κόμπι είναι κλάσεις καλύτερος του «είμαι πολύ καλός για να μη σας ρίξω ούτε μία ματιά» Άιβερσον. Αν είναι δυνατόν να πάνε παιδάκια να του ζητήσουν αυτόγραφα (παιδάκια !) και αυτός να τους λέει «I’m a superstar» και να μην τους δίνει.

    Είδες ; Τελικά η εικόνα του Άιβερσον δεν είναι μόνο αυτή του μαχητή. 😉

    «Ο Bryant δεν είναι σίγουρα πλέον το αγαπημένο παιδί του ΝΒΑ. Υπάρχει ο Nash, το LePros, ο Mello, ο Duncan για αυτόν τον ρόλο. Εδώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν ήταν καν το αγαπημένο παιδί της ομάδας του, καθώς οι φίλαθλοι του LA δεν ξεχνούν πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ‘04 με το Detroit.»
    Απλά αναφέρω πως για κάποιο διάστημα ούτε ο Μάτζικ Τζόνσον ήταν το αγαπημένο παιδί στο LA αφού λόγω αυτού και του εγωισμού του έφυγε ο Γουέστχεντ.

    «το LePros»
    Ε ναι, τι εννοείται ότι πρέπει να πιστέψω όταν ο Κόμπι τιμωρείται για κάτι που υποθέτουν ότι πάει να κάνει ενώ ο ΛεΜπρόν το κάνει στα ίσα και περνάει στο ντούκου ;

    Μια παρατήρηση μόνο αν και είναι άλλη συζήτηση :
    «πως ο εγωισμός του και οι κόντρες με τον χοντρό, στέρησαν από την ομάδα -ενδεχομένως- τον τίτλο, στους τελικούς του ‘04 με το Detroit.»
    Οι Πίστονς είναι μεγάλη ομάδα, οπότε ήταν είχαν χημεία οι Λέικερς είτε όχι θα ήταν δύσκολη η κατάκτηση του τίτλου.
    Για μένα καλύτερα θα είναι όποιος αναφέρεται σε αυτό να μη γράφει για κατάκτηση του τίτλου από τους Λέικερς αλλά για πιο αποτελεσματική προσπάθεια. 😉

  20. Ιανουαρίου 2, 2008 17:19

    Γενικώς πάντως, δεν βλέπω να διαφωνούμε. Τώρα, σε λεπτόμέρειες, ίσως απλώς να αποκλίνουμε λιγάκι.

    Δεν ήθελα να αναφερθώ στα γεγονότα οπλοφορίας του Iverson, διότι θα μπαίναμε σε μια κοινωνιολογική κουβέντα και θα έμοιαζε γραφική από ένα σημείο και μέτα. Γιατί θα υπήρχαν αναφορές όπως, «είναι παιδί του γκέτο, έτσι έχει μεγαλώσει, αυτή ήταν η ζωή του πριν το μπάσκετ» και όλα τα σχετικά. Που, ναι μεν είναι υπαρκτά και ισχύουν, δεν αφορούν όμως μια αμιγώς μπασκετική συζήτηση, σωστά;

    Όσο για τον James, πραγμτικά δεν τον συμπαθώ, ούτε τον τρόπο παιχνιδιού του κι όταν βλέπω σύσωμο το τμήμα marketing του ΝΒΑ να πέφτει επάνω του, καταλαβαίνω πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για έναν άνθρωπο σύμβολο και εικόνα σε αυτό το πρωτάθλημα. Το παλικάρι, δεν πρόκειται να πλησιάσει ούτε τον Bryant αν με ρωτήσετε. Για τον Jordan, ίσως, αν δεν του πέσει η κουβέρτα και ξυπνήσει.

    Ας μην ξεχνάμε ότι το αν θα πάρεις πρωτάθλημα ή όχι, είναι κάτι εντελώς ανάλογο και σχετικό με το επίπεδο του ανταγωνισμού. Και οι Rockets έκαναν repeat το ’94 και το ’95 και οι Spurs το πήραν το ’99 με την μισή χρονιά λόγω του lockout. Αυτό δεν λέει τίποτα, για την αξία του παίχτη. Κι ο Jud Bueschler ηταν προταθλητής με το Chicago του ’96, που κατ’ εμέ ήταν η πληρέστερη και καλύτερα ομάδα μπάσκετ ως σήμερα. Χαίρομαι πραγματικά που πρόλαβα να τους δω και να τους κρίνω ζωντανά.

  21. MJ23LBJ23 permalink
    Φεβρουαρίου 9, 2008 21:46

    Βρε ο Λεμπρον θα τον ξεπερασει τον Τζορνταν διοτι εχει τα προσωντα και την σωματοδωμη αλλα και απηστευτη μπασκετικη αντιληψη.Απο τον Κομπυ ειναι ηδη καλυτερος.Αλλωστε και στα μεταξυ τους τον εχει του χεριου του.

  22. Φεβρουαρίου 10, 2008 02:38

    Στο τελευταίο παιχνίδι που έπαιξαν αντίπαλοι πάντως δεν νομίζω ότι συνολικά ήταν καλύτερος ο Λεμπρον. Έκανε και ο Κόμπε απίστευτο παιχνίδι. Εννοείται ότι είναι φαινόμενο ο Λεμπρον και αν συνεχίσει έτσι μπορεί να ξεπεράσει το Μιχαλάκη, αρκεί όμως να πάρει και 6 πρωταθληματάκια στα 13 περίπου χρόνια που μπορεί να παίζει ακόμη μπάσκετ.

    Σε αριθμούς φρονώ ότι θα τον περάσει εκτός αν έχουμε απρόοπτα γεγονότα. Γενικά αν συνεχίσει έτσι θα σπάσει άπειρα ρεκόρ.

    Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι στην ηλικία του είχε καλύτερο χειρισμό από τον Μιχαλάκη, καλύτερο σουτ, καλύτερη ασιστ. Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν και τίποτα στην τελική αν δεν καταφέρει στο παρκέ και πολλά άλλα πράγματα που κατάφερε ο Τζόρνταν στα χρόνια που αγωνίστηκε. Μην ξεχνάμε ότι αν δεν διέκοπτε το μπάσκετ ο Τζόρνταν πάνω στο τοπ της καριέρας του τότε θα έκανε και αυτός ακόμη περισσότερα πράγματα από τα απίθανα που κατάφερε.

Trackbacks

  1. Μπασκετική εξαφάνιση!! « GALOBASKET

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: