Skip to content

Dennis Rodman στο Hall of Fame

Αυγούστου 13, 2011

Με θράσος και χωρίς κανένα δισταγμό, σε μία ομιλία που ήταν περισσότερο μία κρίση ναρκισσισμού και υπεροψίας, κι όχι ένα μήνυμα ευγνωμοσύνης σε όσους τον βοήθησαν στην τεράστια καριέρα του, δε δίστασε να πει πως είναι ο καλύτερος. Δεν ασχολήθηκε με όσους τον υποστήριξαν, αλλά προτίμησε να το «παίξει» νταής σε άτομα με τα οποία είχε παλιές ξεχασμένες κόντρες. Όταν ασχολήθηκε με την οικογένεια του, δε τους ευχαρίστησε. Αντίθετα, στα παιδιά του είπε «δε θα ήθελα να είμαι στη θέση σας», εννοώντας πως κουβαλάνε όνομα που θα αδυνατίσουν να σηκώσουν, επιβεβαιώνοντας ακόμα μία φορά τον διογκωμένο εγωκεντρισμό του. Έτσι επιβεβαίωσε πως για να είσαι μεγάλος παίχτης, δε χρειάζεται να είσαι και «μεγάλος» άνθρωπος.

Ευτυχώς όμως, χτες δεν ήταν ο Michael Jordan που εισήχθη στο Hall of Fame, αλλά ο Dennis Rodman, και τα πράγματα ήταν άκρως αντίθετα. Έκλαψε με όλη του την καρδιά, μετανοώντας για όλο τον πόνο που έχει προκαλέσει στους γύρω του σαν πατέρας, σαν γιος αλλά και σαν παίχτης. Έδειξε πως πίσω από την φανταχτερή του προσωπικότητα, υπάρχει ένας απλός άνθρωπος που αποδέχεται τις πολλές του αδυναμίες. Αν δεν είχε το μπάσκετ και τους λίγους ανθρώπους που τον προστάτευσαν, θα ήταν «νεκρός ή έμπορος ναρκωτικών» όπως ανέφερε κι ο ίδιος. Ήταν ένας λόγος που θύμιζε περισσότερο προσωπική εξομολόγηση προς εξαγνισμό σε παπά, παρά ομιλία εισαγωγής στο Hall of Fame. Δεκατρία λεπτά που καλό είναι να ακούσει κάθε φίλαθλος του μπάσκετ, που έζησε την καριέρα Dennis Rodman .

Μη νομίζετε πως το Buzzer Beater ξεκίνησε αρχαιολογικά αφιερώματα στα μουσεία λόγω lockout, όπως οι επίσημοι φορείς ΝΒΑ νέων. Είναι μια εξαίρεση διότι το Σκουλήκι άλλωστε ήταν πάντα μπροστά από την εποχή του.

3 σχόλια leave one →
  1. yiannis23 permalink
    Αυγούστου 14, 2011 11:08

    Αν αυτά που έκανε ο Dennis στην άμυνα και τα rebounds τα έκανε στην επίθεση θα μιλάγαμε σήμερα για παίχτη κοντά στην τριάδα Bird, Magic, MJ. Αλλά αυτός διέπρεψε σε ένα κομμάτι του παιχνιδιού υποτιμημένο και όχι αρκετά παρατηρήσιμο από τον πολύ κόσμο. Ο Chuck Daily τον είχε σε τρομερή εκτίμηση, ο Phil Jackson ρίσκαρε την είσοδο του σε μια έτοιμη ομάδα (αν και μετά από 3 μέρες συνεύντευξης μαζί του ήξερε τι να περιμένει) και τα αποτελέσματα όλοι τα ξέρουμε. Πάντως αν διαβάσει κανείς το βιβλίο του «Bad as i wanna be» θα διαπιστώσει αρκετά στοιχεία εγωισμού και κακεντρέχειας για άλλους παίχτες. ‘Οπως και να χει είναι πέρα για πέρα δίκαιη η είσοδος του στο H.O.F.

  2. Αυγούστου 14, 2011 12:44

    Αιώνιος πιστός οπαδός του σκουλικιου! Τι ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ! με κεφαλαία!

  3. Kraour permalink
    Αυγούστου 16, 2011 16:52

    Από μένα respect όχι μόνο στο Σκουλήκι αλλά και στον Τζάκσον, που σαν γνήσιος εξερευνητής της ανθρώπινης ψυχής κατάλαβε πολύ γρήγορα πώς να χειριστεί τον Ρόντμαν. Με αυτό τον τρόπο τον βοήθησε να αναδείξει ακόμα περισσότερο το μοναδικό του ταλέντο

    (@@ ταλέντο δηλαδή, ο τύπος ήταν δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Περνούσε τις ώρες του βλέποντας ατέλειωτες ώρες βίντεο για να ανακαλύψει τις αδυναμίες ή τις συνήθειες των αντιπάλων του και έτσι να πάρει ακόμα περισσότερα ριμπάουντ, να παίξει ακόμα καλύτερη άμυνα).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: