Skip to content

You Shall Not Pass!

Φεβρουαρίου 4, 2012

Αυτό ήταν πάντα το μεγάλο ερώτημα στο μπάσκετ; Να πασάρεις ή να σουτάρεις;

You Shall Not Pass!

Οι μεγάλοι σκόρερ στο μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που λειτουργούν με ατομικές ενέργειες και παίζουν συχνά isolation χωρίς βοήθειες, και στους εκτελεστές που ξέρουν να παίζουν καλά off the ball,  να παίρνουν σωστές θέσεις (positioning) και να εκμεταλλεύονται στο έπακρον τις πάσες των συμπαιχτών του.

Στην 1η κατηγορία ανήκουν παίχτες που σκοράρουν χωρίς να καταλογιστεί ασίστ σε συμπαίχτη τους. Έχουν από τα πιο χαμηλά ποσοστά σε assisted field goals (Ast%). Δεν περιμένουν κανέναν τους να τους φτιάξει τη φάση. Παίρνουν τη μπάλα και (προσπαθούν) να το τελειώσουν μόνοι τους. Κλασικά παραδείγματα είναι ο Derrick Rose, ο Carmelo Anthony, ο Russell Westbrook, o LeBron James κι αρκετοί ακόμα κυρίως scoring-first PGs όπως ο rookie Kyrie Irving, ο Tyreke Evans κ.α.. Το ποσοστό των assisted καλαθιών τους περιορίζεται στο 20% με 35%.

Η 2η κατηγορία έχει παίχτες που ξέρουν να ξεμαρκάρονται, να τοποθετούν σωστά το σώμα τους, έτοιμοι για εκτέλεση με την πρώτη καλή ευκαιρία είτε μιλάμε για low post σκοράρισμα είτε για σουτ. Εκμεταλλεύονται άψογα τις καλές πάσες των συμπαιχτών τους. Μερικοί από αυτούς είναι ο Blake Griffin, o Chris Bosh κι ο LaMarcus Aldridge, με πάνω από 65% Ast%. Δηλαδή σχεδόν 7 από τα 10 καλάθια τους είναι αποτέλεσμα μίας καλής ασίστ κι όχι ατομικής ενέργειας.

Τα δύο είδη επιθετικής αρετής είναι εξίσου χρήσιμα αλλά και επικίνδυνα. Σχετικά με την 1η κατηγορία, ποιος δε χρειάζεται έναν παίχτη να παίρνει την ομάδα πάνω του τις δύσκολες στιγμές όταν η μπάλα καίει; Τι να τον κάνεις όμως αν καταχράται τις κατοχές και διαλύει την ομαδικότητα;

Αναφορικά με τη 2η κατηγορία, είναι θαυμάσιο να έχεις ένα μεγάλο επιθετικό όπλο που ξέρει να λειτουργεί σε σύστημα, αλλά τι να τον κάνεις αν δεν υπάρχει ένας καλός πασέρ δίπλα του για να τον τροφοδοτήσει την κατάλληλη στιγμή όταν η άμυνα είναι σφιχτή;

Και φτάνουμε στο ερώτημα.. τι είναι πιο χρήσιμο για μία ομάδα;

Ο περίφημος μάγος του επιθετικού μπάσκετ Mike D’Antoni μεγαλούργησε 5 χρόνια στους Suns, κέρδισε το βραβείο του Coach of the Year το 2005 χάρη στο σύστημα «Seven Seconds or Less (SSOL)«, με 4 συνεχόμενες σεζόν με πάνω από 54 νίκες. Μόλις φέτος έγινε προφανές πως χωρίς play maker υψηλής ραπτικής, ένα τέτοιο σύστημα είναι πανηγύρι. Χωρίς Steve Nash και χωρίς Chauncey Billups, ο D’Antoni επέμεινε στις γρήγορες επιθέσεις χωρίς πολλές πάσες με αποτέλεσμα να είναι επώδυνο να παρακολουθήσεις αγώνα των Knicks.

Μέχρι πέρυσι, τα μισά καλάθια του Carmelo (σε Nuggets και Knicks), ήταν αποτέλεσμα ασίστ (συνήθως από τον Billups). Φέτος που οι Knicks δεν έχουν δείγμα play maker, ο Anthony είναι αναγκασμένος να παίζει με υπερβολικά πολλές ατομικές ενέργειες (27% Ast%), με αποτέλεσμα να έχει το χειρότερο ποσοστό στην καριέρα του με το απύθμενο 40%. Παρομοίως ο κάποτε παντοδύναμος στην ρακέτα Amar’e, έχει καταντήσει να παίρνει σε κάθε αγώνα 6 σουτ από μέση απόσταση, έχοντας γίνει ένας γραφικός mid range σουτέρ ωσάν τον Νίκο Οικονόμου. Η έλλειψη play maker, έχει αναδείξει την ανικανότητά του να σκοράρει κοντά στο στεφάνι. Χωρίς τον Nash να τον ταΐζει καρφώματα με το κουτάλι στο στόμα, φέτος έχει κι αυτός το χειρότερο ποσοστό στην καριέρα του με 44%.

Update: Πολύ καλή ανάλυση του προβληματικού πικερό των Knicks ελλείψει play maker, στο theWeakside.

Αντίστοιχα, από τις 11 ομάδες του ΝΒΑ που πετυχαίνουν τα λιγότερα καλάθια με ασίστ (δηλαδή βασίζονται κυρίως σε ατομικούς ηρωισμούς), οι 8 βρίσκονται βαθμολογικά εκτός playoff, οι 2 οριακά τα αγγίζουν και η μόνη που έχει καλό ρεκόρ είναι η Οκλαχόμα όντας η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα χάρη στην εξαιρετική επιθετική τριπλέτα Durant, Wesbrook, Harden.

Από τις 13 πρώτες ομάδες που οδηγούν την ίδια στατιστική κατηγορία με τα περισσότερα καλάθια προερχόμενα από ασίστ, οι 11 βρίσκονται σε τροχιά playoff, εκτός των Nets και των Raptors όπου οι Cal-Deron (καλό ε; :P), μοιράζουν ασίστ αφειδώς.

Τρανό θετικό παράδειγμα του πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει καλό passing game και τα καλάθια να μπαίνουν κυρίως με ασίστ, είναι οι φετινοί Denver Nuggets. Ο πραγματικά ευφυής προπονητής τους George Karl, όχι απλά προσαρμόστηκε άψογα στην μετά-Carmelo εποχή, αλλά φαίνεται πλέον πως έπιασε τους Knicks «κότσο».

Οι Nuggets είναι πρώτοι στο NBA σε ασίστ, 2οι σε Ast%, 2οι σε ποσοστό ευστοχίας, έχουν την καλύτερη επίθεση με 105 πόντους μέσο όρο κι έχουν τρελάνει τους πάντες βρισκόμενοι στη 2η θέση της Δύσης. Κι όλα αυτά χωρίς κανέναν superstar. Βγάλτε και το super, δεν έχουν καν star.

Πώς το κατάφεραν αυτό;

O πάντα εφευρετικός Karl είχε την ιδέα να παίζει δύο καθαρούς player maker ταυτόχρονα στο παρκέ. Κάτι που όχι μόνο δεν έχει δοκιμάσει κανείς για μεγάλα διαστήματα, αλλά ούτως ή άλλως καμία ομάδα δεν έχει παρόμοιο υλικό στο επίπεδο των Ty Lawson και Andre Miller.

Όπως λέει κι ο ίδιος το μπάσκετ πλέον έχει περάσει από την εποχή του όγκου, στην εποχή της ταχύτητας. Παίχτες προηγούμενων δεκαετιών, δεν είχαν την ικανότητα να λειτουργήσουν σε τέτοιους ρυθμούς. Για αυτό και σοφά, όσο περισσότερους γρήγορους δημιουργούς έχεις στο γήπεδο σήμερα, τόσο πιθανότερο είναι να κερδίσεις. Παρ΄ότι Lawson και Miller δε ξεκινούν βασικοί, οι πιο αποδοτικές 5άδες των Nuggets είναι αυτές που περιέχουν και τους δύο.

Φτάνουμε στο συμπέρασμα, πως οι εποχές των μοναχικών ηρώων έχουν τελειώσει. Το αυξημένο επίπεδο πλέον, κυρίως σε φυσικά προσόντα και ταχύτητα, δεν επιτρέπει σολίστες να οργώνουν το γήπεδο και αμυντικούς σε slow motion να τους ψάχνουν. Χωρίς γρήγορο και δημιουργικό passing game, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, εκτός αν η τύχη έχει δώσει στην ομάδα σου πολλά επιθετικά τέρατα σαν τους Heat ή τους Thunder.

11 σχόλια leave one →
  1. Φεβρουαρίου 5, 2012 02:30

    Οι εποχές των μοναχικών ηρώων έχουν περάσει λόγω μόδας/συστημάτων ή μήπως πολύ απλά δεν υπάρχουν πλέον τέτοιοι;

    • Φεβρουαρίου 6, 2012 15:00

      Δεν υπάρχουν επειδή έχει ανέβει το επίπεδο και είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις πλέον. Η υπάρξη παιχτών που παίρνουν παιχίδια ολομόναχοι όπως στο παρελθόν, είναι ένδειξη χαμηλού ανταγωνισμού.

      • Φεβρουαρίου 6, 2012 15:54

        Ένδειξη χαμηλού ανταγωνισμού; Η δήλωση δεν είναι ακριβής. Στην εποχή του Τζόρνταν δεν υπήρχε ανταγωνισμός; Όλοι προσπαθούσαν να γίνουν καλύτεροι για να κερδίσουν τους Μπουλς. Το ίδιο και με τον Γκάλη, είτε με τον Άρη είτε με την Εθνική. Τέλος, πού ακριβώς έχει ανέβει το επίπεδο;

      • Φεβρουαρίου 6, 2012 21:16

        Έχεις δίκιο στο ότι ο όρος «ανταγωνισμός» δεν είναι σωστός. Ανταγωνισμός μπορεί να υπάρχει και σε χαμηλότερα επίπεδα. Εννοούσα πως πλέον η ποιότητα του μπάσκετ είναι ανώτερη, για αυτό και είναι δύσκολο να επιβιώσουν μοναχικοί ήρωες. Το επίπεδο έχει ανέβει σε κάθε τομέα ανεξαιρέτως, από την ταχύτητα όπου η διαφορά είναι τεράστια, μέχρι την τεχνική του μέσου παίχτη. Όπως και σε όλα τα αθλήματα του πλανήτη άλλωστε. Είναι απλά η εξέλιξη του ανθρώπινου DNA αν θες να το δεις πιο απλά.

        Στα 90s έγινε η τεράστια έκρηξη της εμπορευματοποίησης του NBA χάρη στον μεγάλο Jordan. Δημιουργήθηκε το star system, έγινε η παγκοσμιοποίηση του μπάσκετ, και οι αστέρες της τότε εποχής εξιδανικεύτηκαν σαν θεοί. Για αυτό ακόμα και σήμερα πολλοί έχουν εμμονή για τον «παλιό καλό καιρό». Κι όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά και σε όλα τα αθλήματα που η τεχνική δεν είναι εύκολα μετρήσιμη (αντίθετα πχ. με τα ρεκόρ του στίβου).

  2. Nickanast permalink
    Φεβρουαρίου 6, 2012 12:57

    Πολυ καλο άρθρο Στρατηγε. Πολύς κόσμος λέει οτι το πραγματικό πρόβλημα των Νικς ειναι η έλλειψη ενός ασσου ποιοτικού. Προσπαθούν να σβήσουν το δόγμα οτι κάθε καλη ομάδα πρεπει να έχει τουλάχιστον έναν κοντο κι ένα ψηλο σταρ. Και ιδού τα αποτελέσματα. Επίσης αποδεικνύεται πόσο λάθος έκανε η Νέα Υόρκη που πήρε τον Τσαντλερ δίνοντας του και τόσα λεφτά. Καλύτερα να είχε πάρει έναν κοντο έτοιμο να προσφέρει και όχι τον Βαρωνο τραυματία. Τελικα ο μυστακιοφόρος κοουτς θα την πληρώσει ενω με σωστές μεταγραφες θα μπορούσε να έχει την πιο θεαματική ομάδα του πρωταθλήματος. Τελικα μηδέν είς το πηλίκον.
    Θα μπορούσαν να είχαν δώσει όλους όσους αντάλλαξαν (πλην Φελτον) για καλα ντραφτ πικς και να υπογράψει ελεύθερο τον Αντονι. Τώρα πληρώνετε κύριε Ντ´Αντονι

  3. Φεβρουαρίου 6, 2012 15:27

    Δεν αποφασίζει μόνος του ο D’Antoni. Βασικά σε θέματα cap, trades και λοιπά οι προπονητές δεν παίρνουν αποφάσεις, εκτός και αν πρόκειται για τα μεγάλα ονόματα της λίγκας, που έχουν την απόλυτη εμπιστοσύνη των «από πάνω».
    Ο Chandler αποκτήθηκε στη λογική της αμυντικής ενίσχυσης και γι’αυτό το λόγο αμνηστεύθηκε ο Billups. Τα χρήματα ήταν υπερβολικά, αλλά σαν κίνηση ήταν πολύ καλή. Οι ψηλοί άλλωστε πληρώνονται ακριβά.

    • Φεβρουαρίου 6, 2012 15:30

      Ναι ο κύριος λόγος πέφτει στον GM. Εξακολουθώ να πιστεύω πάντως πως ο Ιταλοαμερικάνος είναι υπερεκτιμημένος, και την καριέρα του την έφτιαξε ο Nash. Για να μην πούμε για το πόσους παίχτες έχει καταστρέψει και αμυντικά.

      • Φεβρουαρίου 6, 2012 15:40

        Σίγουρα ο Nash βοήθησε τα μέγιστα την καριέρα του. Η φιλοσοφία του Mike δεν γίνεται να μεταφερθεί στη Νέα Υόρκη, δεν λείπει μόνο ο Nash αλλά και πολλά άλλα (πχ spot up shooters). Δεν πιστεύω ότι μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό, θα στηρίζεται στα iso του Melo, στα P&R με τον Chandler και στα τρίποντα του Βαρώνου.

  4. talentstosouthbeach permalink
    Φεβρουαρίου 7, 2012 13:18

    Η ποιότητα του μπάσκετ σαφώς και είναι κατώτερη.Μην λέμε και ότι θέλουμε τώρα.Εκτός και αν νομίζει κανένας ότι υπάρχουν ψηλοί σαν τον Καρίμ,SG σαν τον Τζόρνταν,πλέι μέικερς σαν τον Τζόνσον και τον Στόκτον,τεσάρια σαν τον Μαλόουν.

    Και για να μην το πάμε τόσο πίσω γιατί η σύγκριση είναι τελείως απογοητευτική ας πάμε λίγα χρόνια πίσω και ας μας πεί κανείς αν υπάρχουν παίχτες όπως ο Σακίλ,ο Γκαρνέτ,ο Νάς,ο Ρέι Άλεν,ο Μπράιαντ,ο Ντάνκαν,ο Άιβερσον και τόσοι άλλοι..Ναι ξέρω οι μισοί παίζουν ακόμη αλλά εννοώ αυτούς τους παίχτες στα καλά τους.

    Δυστυχώς όσα κερδίζουμε από τα νέα μέσα τις εποχής(γυμναστική πρόοδος,φάρμακα,ιατρική κτλ) τα έχει ξεφτυλίσει όλα το χρήμα.Πλέον τα παλικαράκια ενώ έχουν ταλέντο μόλις κάνουν ένα μεγάλο συμβόλαιο το μόνο που τους νοιάζει είναι πόσες διαφημίσεις θα κάνουν και πόσες ταινίες χωρίς να κοιτάνε πως να εξελιχτούν και να γίνουν καλύτεροι.Είναι λυπηρό αλλά είναι η αλήθεια.

    Παρόλα αυτά υπάρχουν και φωτεινά σημάδια στον ορίζοντα για καλύτερες μέρες.Παίχτες όπως ο Κέβιν Ντουράντ,ο Ντέρικ Ρόουζ,η νέα φουρνιά της Ιντιάνα μας κάνουν όλους να ευελπιστούμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

  5. demosthenes permalink
    Φεβρουαρίου 12, 2012 03:05

    στρατηγε μου η πλακα ποια ειναι?
    εσυ στο περσινο review για τους warriors, οχι μονο αναφερθηκες στον Lin αλλα εκθείασες και την μαχητικοτητα του, πλεον ολοι αναφερονται σε αυτον
    εστω και με καθυστέρηση ενος ετους καποιοι δικαιώθηκαν ευγε!!

  6. Ο Λύκος της Στέππας permalink
    Φεβρουαρίου 12, 2012 21:02

    Χενεράλ: για ρίξε μια ματιά στον πίνακα, νομίζω βγαίνει αρκετό «ζουμί».

    Όπως το συνοψίζει κάποιος Μάτζικ Τζόνσον (ουφ, αυτή η ρετρομανία που έχουν μερικοί, τσ τσ) «this guy is for real.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: