Skip to content

Fantasy NBA – Deus & Amadeus Leagues

Αύγουστος 31, 2012

 

Κάθε γνήσιος Fantasy Manager ανυπομονεί να τελειώσει το καλοκαίρι και να ξεκινήσει η σεζόν του ΝΒΑ. Για αυτό και σας εύχομαι ολόκαρδα Καλό Χειμώνα!

Χαιρετώ όλους τους περσινούς συμμετέχοντες των Deus και Amadeus Leagues του Buzzer Beater! Σήμερα ενεργοποιήθηκαν και τα πρωταθλήματα. Παρακαλούνται όλοι οι managers να αφήσουν μήνυμα στο message board της Λίγκας που άνηκαν πέρυσι, για να επιβεβαιώσουν τη συμμετοχή τους για φέτος. Η διορία για την επιβεβαίωση της συμμετοχής είναι το τέλος Σεπτεμβρίου. Για συζήτηση περί της ημέρας κι ώρας των Draft, καθώς και για οποιοδήποτε άλλο θέμα, αφήστε μήνυμα στο αντίστοιχο thread της Λίγκας.

Για πιθανές νέες συμμετοχές για την Amadeus League, θα υπάρξει ενημέρωση τις επόμενες εβδομάδες. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να αφήσει μήνυμα από τώρα, είτε εδώ είτε με email στο NBAgreece@yahoo.gr είτε στο twitter @BuzzerBeater_GR.

 

Deus League

Amadeus League

Advertisements

Ολυμπιακοί Αγώνες και γιαούρτια

Ιουλίου 30, 2012

Περίπου 3000 άνθρωποι εργάζονται για κάθε ομάδα ΝΒΑ (άμεσα ή έμμεσα), από τη γραμματέα του προέδρου μέχρι τον σεκιουριτά του γηπέδου. Σε αυτούς μπορούμε να προσθέσουμε εκατοντάδες ακόμα που δουλεύουν περιφερειακά της αρένας, από τον μουστακαλή που πουλάει «βρώμικα» μέχρι τους υπαλλήλους των εμπορικών μαγαζιών στους γύρω δρόμους. Όλοι τους βασίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα έσοδά τους στα 41+ εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας τους, και στους οπαδούς που θα κατακλύσουν την περιοχή τις game-nights. Μιλάμε δηλαδή για περίπου 100 χιλιάδες ανθρώπους με «θνητά» εισοδήματα, που έμειναν απλήρωτοι κατά τη διάρκεια του lockout, όσο παίχτες και εφοπλιστές αποφάσιζαν πως θα μοιραστούν τα δισεκατομμύρια.

Θα αναρωτιέστε γιατί ξεκινάει το post με τέτοια κομμουνιστική εισαγωγή; Πάλι lockout έχουμε ή είναι η επέτειος θανάτου του Τσε; Τίποτα από τα δύο… απλά δεν αντέχω άλλο να βλέπω τον Αλή-Μπαμπά (David Stern) και τους 30 κλέφτες (ιδιοκτήτες ομάδων), να προσπαθούν με κάθε τρόπο να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Θα μου πείτε, «είναι λογικό διότι επιχειρηματίες είναι οι άνθρωποι, μήπως θες να σου δώσουν και τσάμπα εισιτήριο διαρκείας;». Δεν διαφωνώ με τη λογική της αύξησης του κέρδους, αλλά με την απελπιστική και γλοιώδη υπερπροσπάθεια να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι, αγνοώντας ακόμα και τη δική τους αξιοπρέπεια.

Στο ημίχρονο του 3ου τελικού, ο David Stern έδωσε μία «στημένη» συνέντευξη, με σκοπό να προετοιμάσει τον κόσμο για μελλοντικές κινήσεις του NBA. Δήλωσε μεταξύ άλλων, πως σκέφτεται σοβαρά τη θέσπιση ηλικιακού ορίου στην αμερικάνικη Ολυμπιακή ομάδα, αντίστοιχο με αυτό του ποδοσφαίρου (Under-23). Ένα μεγάλο ταλέντο του είναι να θέτει δικτατορικούς κανόνες για την προώθηση των δικών του συμφερόντων, παρουσιάζοντάς τους σαν σωτηρία για παίχτες και φιλάθλους. Έτσι, σαν δικαιολογία χρησιμοποίησε την κούραση και την πίεση των παιχτών και το πόσο θα ήθελε να τους ανακουφίσει από αυτό το βάρος. Με περίσσια υπεροψία πρόσθεσε πως πριν 20 χρόνια με την Dream Team «δείξαμε το μπάσκετ στον κόσμο, αφού μας κάλεσαν, παρότι εμείς και η Ρωσία ψηφίσαμε ‘κατά’. Αλλά είπαμε ας γίνει αυτό που θέλετε!». Τώρα η «διδασκαλία» ολοκληρώθηκε, οπότε ας ξεκουράσουμε τους παίχτες.

Με άλλα λόγια, το 1992 ο κόσμος παρακάλεσε τους Αμερικάνους να διδάξουν μπάσκετ, κι αυτοί λόγω μεγαλοψυχίας δέχτηκαν να μας κάνουν τη χάρη παρ’ότι δεν ήθελαν. Η αλήθεια -μεταξύ μας- είναι ότι αυτό ισχύει. Αλλά όταν μιλάμε για ένα αρχαίο θεσμό που εδώ και 118 χρόνια είναι η μεγαλύτερη αθλητική γιορτή στον πλανήτη, δε μπορείς να μας το «παίζεις» υπεράνω και αλαζόνας κύριε Stern. Δηλαδή ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜ*ΣΟΥ!

Το χειρότερο σε αυτή την υπόθεση είναι πως ο πραγματικός λόγος πίσω από το όριο ηλικίας, δεν είναι φυσικά η υγεία των παιχτών, αλλά το φούσκωμα της τσέπης της συμμορίας των 30+1. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων του ΝΒΑ, δεν καταδέχονται οι παίχτες τους να παίζουν για έναν «άλλο θεσμό» (τους Ολυμπιακούς Αγώνες), χωρίς να έχουν οι ίδιοι κανένα κέρδος. Για αυτό και ξεκίνησαν συζητήσεις για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης που θα έχει σαν οργανωτές τόσο τη FIBA όσο και το NBA, έτσι ώστε οι Αμερικάνοι εφοπλιστές να είναι ευχαριστημένοι.

Ο συνήθης φαφλατάς Marc Cuban των Mavericks το «πήγε» ακόμα μακρύτερα: «Είναι η επιτομή της ηλιθιότητας να αφήνουμε άλλες εταιρείες να μας εκμεταλλεύονται και να κερδίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια. Γιατί να συνεργαστούμε με άλλους (FIBA), όταν μπορούμε να κάνουμε δικό μας τουρνουά; Αν γίνει σωστά, μπορεί να γίνει όπως το Μουντιάλ. Δε θέλουμε να συνεργαστούμε, θέλουμε να εξουσιάσουμε«.

Ο Kobe Bryant είναι από τους λίγους αθλητές που έχει συνειδητοποιήσει το μεγαλείο των Ολυμπιακών αγώνων. Το 2008 παραδέχτηκε πως «είναι το σημαντικότερο γεγονός στο οποίο έχω λάβει μέρος». Στο άκουσμα των σχεδίων του Stern ήταν ξεκάθαρος: «Είναι ηλίθια ιδέα. Πρέπει να είναι επιλογή του παίχτη». O Chris Paul επίσης δήλωσε πως είναι η «σημαντικότερη εμπειρία της ζωής μου».

Κάτι τέτοιο είναι υποβιβασμός του αθλήματος, περιορισμός στην επιθυμία των παιχτών να χρησιμοποιήσουν το μπασκετικό τους ταλέντο και τον πατριωτισμό τους, και πάνω από όλα, εκβιασμός απέναντι στο παγκόσμιο μπάσκετ.

Οι βλέψεις για εμβάθυνση τσέπης δε σταμάτησαν στην Ολυμπιάδα, αλλά και σε κάτι που ήταν υπό συζήτηση τα τελευταία χρόνια και προ ημερών επισημοποιήθηκε. Οι φανέλες των ομάδων του NBA από τη σεζόν 2013-14, θα αποκτήσουν μία πινελιά κιτς και ασχήμιας. Δηλαδή θα επιτραπούν οι διαφημίσεις. H κίνηση θα αυξήσει την πρόσοδο κατά 100$ εκατομμύρια.

Ήδη ξεκίνησαν τα πρώτα σενάρια, με το Buzzer Beater να έχει έγκυρες εσωτερικές πηγές για τον σπόνσορα της νέας φανέλας των Lakers.

Ο ταλαίπωρος MVP

Ιουλίου 21, 2012

Ο σχολιασμός για τους φετινούς τελικούς του ΝΒΑ, έχει την ίδια χρησιμότητα με ένα παγωτό χωρίς σοκολάτα. Απολύτως καμία. Κι αυτό γιατί έλαβε χώρα το προφανές.

Η ομαδικότητα των Miami Heat είναι κάτι σαν τον Bigfoot, το τέρας του Λοχ Νες ή το μυαλό του Javale McGee, δηλαδή δεν υπάρχει. Περισσότερες πάσες και στοιχειώδη συστήματα παίζονται στο μπασκετάκι της γειτονιάς σας παρά στο μισό γήπεδο που επιτίθεται το Miami. Για αυτό βέβαια δε μπορεί να κατηγορηθεί ούτε ο ανύπαρκτος coach Spoelstra ούτε τα αμέτρητα isolations που τρέχουν οι LeBron κι ο Wade αυτοβούλως. Το φαινόμενο αυτό έχει τη ρίζα του στη γενικότερη αμερικάνικη ατομικιστική νοοτροπία, που υπάρχει σε κάθε τομέα της κοινωνίας τους, αλλά αυτό είναι θέμα για πιο ποιοτικά blogs. Το «δια ταύτα» είναι πως οι Heat, κατάφεραν να ανακηρυχθούν πρωταθλητές σχετικά εύκολα, χωρίς να χρησιμοποιήσουν στο ελάχιστο, το τεράστιο δυναμικό της ομαδικότητας. Κάτι που είναι τρομακτικό αφενός, διότι βασίστηκαν μόνο στο ανυπέρβλητο ταλέντο των τριών και στην θέληση τους για τη νίκη, και λυπηρό αφετέρου γιατί μας στερούν την δυνατότητα να δούμε ακόμα πιο ωραίο μπάσκετ.

Πραγματικός MVP των τελικών δεν ήταν άλλος από τον Mike Miller. Όχι επειδή έβαλε 7 τρίποντα και 23 πόντους στον τελευταίο αγώνα (μόλις δεύτερη φορά πάνω από 20 πόντους τα τελευταία δύο χρόνια), αλλά επειδή επιβίωσε. Ήταν επώδυνο να τον παρακολουθεί κάποιος, να προσπαθεί να τρέξει από τη μία πλευρά του γηπέδου στην άλλη, να μάχεται να βγει από τα σκριν (πάντα καθυστερημένα) λες και πάλευε με μυθικά τέρατα, να πέφτει για να κερδίσει επιθετικό φάουλ σε κάθε επίθεση που τύχαινε ο προσωπικός του αντίπαλος να διεισδύει (μιας και δε μπορούσε να παίξει άμυνα αλλιώς), να κάνει βαθύ κάθισμα για να ξεκουραστεί σε κάθε ευκαιρία διακοπής (βολές κτλ) και να είναι ξαπλωμένος με ένα μασέρ από πάνω του σε κάθε δεύτερο ημίχρονο που το σώμα του είχε ήδη κλατάρει.

ΥΓ. Το Buzzer Beater υπόσχεται ότι θα καταβάλει προσπάθεια σε MikeMillerια επίπεδα, να γράφει πιο συχνά. Ευχαριστώ.

NBA Playoffs 2012 – Western Conference

Μαΐου 25, 2012

San Antonio Spurs

Κάθε χρόνο τα ίδια λέμε και τίποτα δεν αλλάζει. Είναι απλά τα πράγματα. Είναι δυνατόν ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο να μην είναι Σέρβος (τουλάχιστον ο μισός), (με εξαίρεση τον Νοτιοκορεάτη πρωταθλητή φυσικά). Ο Gregg Popovich έχει χτίσει την ομαδικότητα των Spurs, τη συνοχή, τους αυτοματισμούς,  το κλίμα στα αποδυτήρια, την κουλτούρα εντός κι εκτός παρκέ στο  ύψιστο επίπεδο. Παρά τα τριανταπέρα χρόνια των Duncan, Manu και τον 30αρη Parker, οι Spurs και φέτος έδειξαν εξαιρετική σταθερότητα και διάρκεια. Εκεί που οι άλλες ομάδες έκαναν κοιλιές κι έβγαιναν εκτός φόρμας, είτε λόγω κούρασης είτε λόγω τραυματισμών, η μηχανή του San Antonio δούλευε άψογα με κάθε νέο παίχτη να προσαρμόζεται στο σύστημα σαν ταιριαστό κομμάτι ενός παζλ.

Κατά τη διάρκεια της σεζόν, είναι εύκολο να φανεί η πιο σταθερή ομάδα, αλλά στα εκρηκτικά playoff όπου λίγα λεπτά μπορούν να αποβούν μοιραία, οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Κι εκεί ήταν που οι Spurs είχαν το μειονέκτημα λόγω ηλικίας. Πέρυσι αποκλείστηκαν εύκολα από τους νεανικούς Grizzlies, αλλά φέτος προς έκπληξη πολλών, δε το έβαλαν κάτω.

Η πρώτη κίνηση ματ ήταν η απόκτηση του rookie Kawhi Leonard (με ανταλλαγή του George Hill). Ο μικρός άμεσα έγινε βασικό κομμάτι του rotation τελειώνοντας τη σεζόν με 9 πόντους (με 49% παρακαλώ..), 5 ριμπάουντ και πρώτος σε κλεψίματα για τους Spurs (1,3) παρά τα μόλις 23 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο.

Η 2η σημαντική κίνηση στη μέση της σεζόν, ήταν οι υπογραφές των ελεύθερων βετεράνων Boris Diaw και Stephen Jackson. Και οι δύο όντας δημιουργικοί forwards με μπασκετική νοημοσύνη, ήταν θέμα χρόνου να προσαρμοστούν στην καλολαδωμένη μηχανή του San Antonio, που για να μη ξεχνιόμαστε, φέτος σουτάρει με το καλύτερο ποσοστό του NBA (47,8%), αφού οι παίχτες βρίσκονται με κλειστά μάτια.

Για να μη μακρηγορούμε, το αποτέλεσμα ως τώρα είναι το εξής: Ο Άη-Αντώνης απέκλεισε με sweep τόσο τους  Jazz όσο και τους Clippers και έχει να χάσει αγώνα σχεδόν 50 μέρες. Είναι αδύνατο να γίνει πρόβλεψη για τον τελικό της Δύσης εναντίον των Thunder, αλλά το γεγονός ότι βρίσκονται εδώ και σε τέτοια φόρμα, δείχνει το μεγαλείο τους.

Spurs, η ομάδα του Θεού (σε αντίθεση με τους Lakers)

Zombie SuperSonics

Οι Thunder ξεκίνησαν σαν μία άκρως συμπαθητική ομάδα λόγω της νεαρής ηλικίας και του λαμπρού αστεριού του Durant. Ενώ κανείς δε μπορεί να διαφωνήσει με το ατελείωτο ταλέντο τους, επίσης κανείς δεν τους έχει αγαπήσει τρελά. Η αιτία αυτού είναι παντελής έλλειψη ομαδικότητας. H φανταστική τους επιθετική παραγωγή (2οι στο NBA πίσω από τους Spurs, σε Offensive Efficiency με 107 πόντους ανά 100 κατοχές) βασίζεται αποκλειστικά σε ατομικές προσπάθειες των Durant, Westbrook, Harden. Χαρακτηριστικό είναι πως βρίσκονται με διαφορά τελευταίοι σε καλάθια που προέρχονται από ασίστ. Το rotation είναι επιδεικτικά χωρισμένο σε καθαρά επιθετικογενείς και αμυντικογενείς παίχτες: οι προαναφερθέντες από τη μία, και οι Ibaka, Perkins, Sefolosha από την άλλη, οι οποίοι σουτάρουν μόνο αν πάρουν πάσα σε περίπτωση που είναι ερημικά μόνοι. Η αδυναμία να φυλάξει κάποιος τον Durant (κυρίως), τους έχει φέρει ως τον τελικό της Δύσης.  Κι αν όχι φέτος, σύντομα θα τους δούμε και ψηλότερα.

Los Angeles Lakers

Από πέρυσι φαινόταν πως ο πυρήνας των Lakers είχε κουραστεί. Η φυγή του coach-απάτη Phil Jackson, δεν ήταν ιδιαίτερο πλήγμα όσο αυτή του Odom που τον έφαγαν τα reality show και οι κολόνιες (μην κάνετε κλικ χωρίς σακούλα παραδίπλα). Ο μισητός αλλά και τεράστιος Kobe, έκανε σεζόν 25χρονου στα 34 του, αλλά δεν ήταν αρκετός. O Bynum όσο βελτιώνεται εντός γηπέδου, τόσο χάνει τα μυαλά του και καβαλάει το καλάμι, ενώ ο Gasol δείχνει τα πρώτα στοιχεία γήρανσης. Άλλος παίχτης άξιος αναφοράς δεν υπάρχει πλέον στο ρόστερ, με τον Sessions να μην προσαρμόστηκε ποτέ και τον Artest να σκέφτεται ήδη την απόσυρση.

Είναι σχεδόν δεδομένο πως φέτος το καλοκαίρι θα γίνει το περίφημο blow-up, αλλά κανείς δε ξέρει την κατεύθυνση. Τα σενάρια είναι 3:

  1. Ανταλλαγή των Bynum-Sessions για τον Dwight Howard.
  2. Ανταλλαγή Gasol-Sessions για Deron Williams (με sign and trade).
  3. Amnesty Kobe!

Όπως κι αν έχει, είναι γνωστό πως οι Lakers έχουν κάνει συμφωνία με τον Διάβολο εδώ και πολλά χρόνια. Για αυτό και έχουν προκριθεί τις  34 από τις τελευταίες 37 χρονιές στα playoff. Οι δουλοπρεπείς οπαδοί τους δε θα μείνουν πολλά χρόνια παραπονεμένοι.

Memphis Grizzlies

Οι συμπαθητικές αρκούδες έχουν συστήσει μία αθλητική και συνεκτική ομάδα που για 2η χρονιά έκανε καλή πορεία. Στη Δύση των ανερχόμενων Thunder και Clippers, και των κατερχόμενων Spurs και Lakers, ίσως υπάρχει μέλλον σε υψηλότερα σκαλιά ακόμα και για αυτούς. Αλλά κανείς δε μπορεί να τους δει σαν κάτι ιδιαίτερο, τουλάχιστον όσο ο Gay δεν εξελίσσεται σε superstar. Ήδη 4 γραμμές για αυτούς είναι αρκετές.

Los Abeles Clippers

Η ομάδα των Clippers χρειάζεται επειγόντως προπονητή. Παρακολουθώντας παίχτες σαν τον Chris Paul και τον Blake Griffin να χάνονται σε ένα ασύνδετο σύνολο είναι λυπηρό. Ειδικότερα για τον ginger Griffin που ξοδεύει τα καλύτερα χρόνια μπασκετικής εκπαίδευσης ψάχνοντας διαδρόμους για να πηδήξει για λόμπες, αντί να διδάσκεται κανονικό μπάσκετ (α ρε Popovich που θέλετε όλοι..).

Ο Chris Paul έκανε ότι μπορούσε να οργανώσει την ομάδα εντός γηπέδου, όσο ο Vinny del Negro στον πάγκο έφτιαχνε την χωρίστρα του, αλλά αυτό δε θα μπορούσε να τους φτάσει πέρα από τους Spurs. Στη συγκεκριμένη σειρά ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τους Clips να τα δίνουν «όλα», και να πέφτουν στο τοίχος των Spurs που με βασικές μπασκετικές κινήσεις ομαδικότητας έλυναν κάθε παιχνίδι επιθετικά και αμυντικά.

Denver Nuggets

Κανείς δε στεναχωριέται στο Denver. Μαζί με τον Carmelo, έφυγε και το άγχος της ντε-και-καλά εμμονής «να πάρουμε πρωτάθλημα επειδή έχουμε superstar». Το ταλέντο της ομάδας φτάνει στα βάθη του πάγκου, η μέση ηλικία είναι χαμηλή, είναι ήδη μέλη με συνδρομή στα playoff κι έχουν μερικά χρόνια ακόμα να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση με τα συμβόλαια και στο σε ποιους παίχτες θα βασιστούν για να χτίσουν  την ομάδα τους.

Dallas Mavericks

Άλλη μια προφητεία του Buzzer Beater εκπληρώθηκε, αφού οι Mavs έσκασαν σα φούσκα και η παρουσία τους στα playoff ήταν περισσότερο γραφική.

Ποιος από τους δύο έπαιζε φέτος;

To θετικό με το Dallas είναι φυσικά ο Mark Cuban. Όσο έχει το πάθος να υποστηρίζει την ομάδα οικονομικά, αφήνοντας τα έσοδα σε δεύτερη μοίρα, οι Mavs θα βρίσκουν τον τρόπο να πρωταγωνιστούν. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη χώσει τη μύτη του το καλοκαίρι, στις διαπραγματεύσεις για τον Deron Williams και τον Dwight Howard. Στο ρόστερ, υπάρχει άπλετο υλικό με ανταλλάξιμη αξία.

Utah Jazz

Η 8η θέση στα playoff είναι συνήθως κάτι σαν λαχνός που κερδίζει 7ήμερο ταξίδι στις Μπαχάμες. Η τυχερή ομάδα περνάει μία ωραία εβδομάδα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, βγάζει φωτογραφίες, κάνει μερικά μπανάκια και γυρνάει σπίτι της χαρούμενη.

Κάπως έτσι ήταν για τους Jazz, που στη μετά-Deron εποχή είναι θαύμα που ακόμα έχουν τη δυνατότητα να προκρίνονται στην post-season και μάλιστα έχοντας νεανικό κορμό πάνω στον οποίο μπορούν να χτίσουν κάτι ακόμα καλύτερο.

NBA Playoffs 2012 – Eastern Conference

Μαΐου 12, 2012

Φέτος τα posts του Buzzer Beater ανταγωνίστηκαν  σε συχνότητα τις νίκες των Bobcats που επισήμως έσπασαν το ρεκόρ της χειρότερης ομάδας στην ιστορία με .106 (7-59). Και μιας και και αυτές τις μέρες γίνεται το Final Four της Ευρωλίγκας, ευκαιρία να επανέρθουμε με κάτι που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αυτή: Τον σχολιασμό των φετινών NBA playoffs, που δείχνουν πιο ενδιαφέροντα από ποτέ.

 Ο κυριότερος λόγος αύξησης του ενδιαφέροντος είναι ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί αφενός και αφετέρου βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο όπου γερασμένα μεγαθήρια τρίζουν τα δόντια τους για τελευταία φορά, ενώ  νέοι γίγαντες προσπαθούν να βάλουν τη σφραγίδα τους.

Chicago Bulls

Δε θα κρύψω πως χαιρέκακα έτριβα τα χέρια μου στο σκοτάδι, όταν διάβασα πως οι Bulls έχασαν για 6 με 9 μήνες τον παίχτη που μόλις με 1,7% πιθανότητα, ντράφταραν στο νο1 pick το 2008. Κάτι που φάνηκε ύποπτο εξαρχής, αλλά ποιος τολμάει να μιλήσει για συνομωσιολογία στην politically correct Αμερική; Πώς να γίνει συμπαθής αυτός ο αγέλαστος παίχτης που ξεπερνάει σε υπεροψία ακόμα και τους μετρ του είδους (Kobe, Wade). Δε ξεχνώ πως προσπαθούσε να κρατήσει το προφίλ του «μάγκα» ενώ στεκόταν αμήχανα όρθιος ωσάν χρυσαυγίτης σε ομιλία (αναπόφευκτη πολιτική σπόντα) στην παρουσίαση του All-Star game, όταν οι υπόλοιποι χόρευαν, ενώ αργότερα δήλωνε με ύφος πως «δεν ήταν το σωστό μέρος ή ώρα για χορό«. Η διαδικτυακή κοροϊδία δεν άργησε.

Μήπως να μιλήσουμε για τον Boozer; Τον αδίστακτο χρυσοθήρα, τον σιχαμερό φραγκοφονιά, που θα πούλαγε και τη ψυχή της μάνας του για ένα καλό συμβόλαιο. Γνωρίζετε ποια ήταν η δήλωση του (credit to MOULA) μετά τον πρόωρο ντροπιαστικό αποκλεισμό από τα αιλουροειδή (για να μην χρησιμοποιήσω τον υποτιμητικό όρο «γατάκια») της Philadelphia;

«Πιστεύω έπαιξα καλά. Είχαμε  το καλύτερο ρεκόρ στη σεζόν, κερδίσαμε το division, πήραμε το 1ο seed, αυτό είναι το μόνο που μετράει, yo». 

 Πλήρης αδιαφορία για την ομάδα αφού αυτός «έπαιξε καλά» και τι σημασία έχει αν το 1ο φαβορί αποκλείστηκε στους 16, αφού είχαν το καλύτερο ρεκόρ, yo; (Ναι, είπε και «yo») .

 Πολλές καρδιές λοιπόν, γέμισαν με χαρά έστω και προσωρινά, τις δύσκολες αυτές μέρες, βλέποντας τους Bulls του Stern να φεύγουν νωρίς από το θεσμό. Οι αρκετοί εναπομείναντες -κολλημένοι στο πολυδιαφημισμένο ένδοξο παρελθόν της εποχής του Εμπορικότερου- οπαδοί πάντως, δε θα χρειαστεί να κλάψουν πολύ. Ο αγέλαστος κύριος Rose, θα τους ξαναφέρει του χρόνου στα playoff.

Miami Heat

Πολλοί φέτος πίστευαν πως η χρονιά θα ήταν πιο εύκολη λόγω των μειωμένων αγώνων (66 από 82), αλλά ισχύει το αντίθετο. Η  σύμπτυξη του προγράμματος κούρασε τους παίχτες πολύ περισσότερο, με συνέπεια να έχουμε μία πολύ συντηρητική σεζόν με αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς. To Miami το κατάλαβε νωρίς, και κράτησε χαμηλές ταχύτητες.  Κατά τη διάρκεια της σεζόν, αντί για Heat, θα μπορούσαν να λέγονται Pretty Warm. Με συνοπτικές διαδικασίες κέρδισαν το 2ο seed και λιγότερο συνοπτικά πέρασαν με 4-1 από το τσίρκο της Νέας Υόρκης. Είτε με τον Rose είτε χωρίς, αυτοί ήταν πάντα το φαβορί και θα παραμείνουν όσο οι 3 Avengers παίζουν παρέα, ακόμα κι αν δε σηκώσουν την κούπα ποτέ. Ο δρόμος εναντίον των Pacers δε θα είναι καθόλου εύκολος στο 2ο γύρο. Δεν αποκλείεται μάλιστα η Indiana να αποτελέσει δυνατότερο αντίπαλο από ότι οι Celtics στον τελικό της Ανατολής (σημείωση: η τελευταία πρόταση περιέχει τριπλή προφητεία). 

Indiana Pacers

Η πάντα αξιόμαχη Indiana, κατάφερε σιωπηλά να φτιάξει το πιο βαθύ ρόστερ στο ΝΒΑ. Καθόλου τυχαία πήρε με διαφορά το 3ο seed στην Ανατολή απέκλεισε με 4-1 τους Magic, αφού στο 1ο αγώνα τους χάρισε τη νίκη παίζοντας ίσως το χειρότερο παιχνίδι της χρόνιας. Οι Pacers έχουν 8 παίχτες που θα μπορούσαν να παίζουν βασικοί σε πολλές ομάδες (Collison, Hansbrough, Barbosa από τον πάγκο). Λίγα είναι τα μειονεκτήματά τους. Όταν ο 7’2» Roy Hibbert αποκτήσει post game, θα είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους centers στη λίγκα. Όταν ο Granger σταματήσει να πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση ενός 24χρόνου Grant Hill και μειώσει τα πολλά αψυχολόγητα iso, θα γίνει από τους πληρέστερους all-around SF.

Προς το παρόν έχουν την 1η καλή ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε αυτά τα playoff και είναι κρίμα που συναντούν τους Heat από το 2ο γύρο. Δε θα πέσουν εύκολα, κι αν ωριμάσουν απότομα, ποιος ξέρει;

Boston Celtics

Τα πράγματα είναι απλά. Είναι η τελευταία τους πορεία. Στα μέσα της σεζόν πλησιάζοντας το trade deadline, ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης και του rebuild, αλλά δε βρέθηκαν τα κατάλληλα ανταλλάγματα για τον Allen και τον Rondo. Αποφάσισαν να δώσουν άλλη μια ευκαιρία κι αυτό ακριβώς πετυχαίνουν. Πέρασαν από τους γνωστούς πελάτες της Atlanta και θα περάσουν κι από τους 76ers, αφού ο τραυματισμός του Rose άλλαξε όλες τις ισορροπίες. Δε θα πάρουν πρωτάθλημα και το ξέρουν και οι ίδιοι. Είναι βαρετό αλλά και ρομαντικό να τους παρακολουθεί κάποιος φέτος στα τελευταία τους βήματα.

Atlanta Hawks

Μια (σχεδόν) δεκαετία ανίας και προβλεψιμότητας. Τι να τα κάνεις τα blocks και τις πτήσεις του Josh Smith, τους ηρωισμούς του Joe Johnson, τα σουτάκια του συμπαθή Horford και τον μέτριο Marvin Williams που δεν εξελίχθηκε ποτέ; Όλοι ξέρουμε πως οι Hawks έχουν ημερομηνία λήξης τις πρώτες δύο εβδομάδες των playoff. Πιστοί στην παράδοση αποκλείστηκαν για 5η συνεχή φορά, και το καλοκαίρι προβλέπεται μακρύ και γεμάτο ανταλλαγές.

Orlando Magic

Μήπως κάποιος από εσάς απολύθηκε πρόσφατα; Αν ναι, δεν φταίει η κρίση ούτε οι πολιτικοί, αλλά ο Dwight Howard. Ο πάντα χαμογελαστός κι αστείος κλόουν του Orlando, αποδείχθηκε υποκριτής. Ένας απλά ύπουλος χειραγωγός που τόσα χρόνια δούλευε παρασκηνιακά κινώντας τα νήματα. Για όσους έχασαν τα επεισόδια του τελευταίου μήνα, η σαπουνόπερα του Orlando έχει ως εξής:

Ο coach Stan Van Gundy είπε στους δημοσιογράφους εν ώρα προπόνησης πως τον ενημέρωσαν από τη διοίκηση πως ο Howard τους ζήτησε να τον απολύσουν. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη δήλωση, εμφανίστηκε  ο Howard -ως συνήθως- χαμογελαστός, αγκαλιάζοντας τον προπονητή και λέγοντας  αστεία για τις κάμερες. Οι δημοσιογράφοι σαν γνήσιες σαύρες, τον ρώτησαν ζωντανά αν ισχύει ότι ζήτησε την απόλυση του Van Gundy, με τον παίχτη φυσικά να αρνείται, χωρίς να ξέρει ότι λίγα δευτερόλεπτα πριν το είχε επιβεβαιώσει ο προπονητής!  Ο VG νιώθοντας την αμηχανία, φεύγει από τη συνέντευξη διπλωματικά, αφήνοντας τον Howard περικυκλωμένο και εντελώς εκτεθειμένο.

Αν γινόταν δημοσκόπηση σίγουρα θα ψηφίζονταν ως η 2η ιστορικότερη στιγμή υποκρισίας και αμηχανίας μετά το φιλί του Ιούδα.

 Σα να μην έφτανε αυτό, λίγες μέρες μετά βγήκε στη φόρα η είδηση πως αυτός ήταν αυτός που είχε «διατάξει» την απόλυση και του προηγούμενου προπονητή Brian Hill.

Το σίριαλ δε τελείωσε εκεί. Η διοίκηση ενώ ήταν θετική στην απόλυση του Van Gundy, τώρα δε μπορούσε να προχωρήσει γιατί θα φαινόταν πως ο παίχτης κάνει ό,τι θέλει στα γραφεία. Από την άλλη ο Howard από ντροπή δε μπορούσε να παίζει για τον προπονητή που κάρφωσε πισώπλατα ενώ μπροστά του έκανε «αγαπούλες», οπότε η λύση ήταν μία.

Ο παίχτης που έχει παίξει τους 579 από τους 584 αγώνες τα τελευταία 7 χρόνια και αρρωσταίνει λιγότερο κι από τον Hulk, ξαφνικά χρειάζεται επείγουσα εγχείρηση στη μέση, λίγες μέρες πριν τα playoff! Με αυτό το γελοίο πρόσχημα, οι Magic ανάγκασαν το υπόλοιπο ρόστερ να τελειώσει μία σεζόν σαν αγγαρεία, περιμένοντας το χρόνο να περάσει μέχρι να φύγει ο Howard με ανταλλαγή ή ο Van Gundy με απόλυση.

New York Knicks

 Η ομάδα της φανφάρας συνέχισε την παράδοση, μένοντας εκτός συνέχειας από τον 1ο κιόλας γύρο, χωρίς να προβάλει την ελάχιστη αντίσταση. Πρωταθλητές σε δράματα, ακροαματικότητα, κουτσομπολιά και πρωτοσέλιδα, κατάλαβαν καλά φέτος πως το μπάσκετ παίζεται στο παρκέ και όχι στα μίντια.

 Θυμάται κανείς τα πανηγύρια όταν ο Melo ανταλλάχθηκε στους Knicks; Ποιος πρόσεξε πως η ομάδα άδειασε για πάρτι του, κάνοντας τους Nuggets μία από τις πλέον ανερχόμενες ομάδες του ΝΒΑ; Ποιος θυμάται την «τεράστια» μεταγραφή του Amar’e και τις γιγαντοαφίσες σε όλη την πόλη, ξεχνώντας πως έχει κάνει δύο σοβαρές εγχειρήσεις στα γόνατα κι έφτασε πλέον τα 30; Πού είναι ο σωτήρας Κινέζος που με 5-10 καλούτσικα ματς και διαφήμιση που έφτασε στα όρια της εμπορευματοποίησης του Jordan, αύξησε τα έσοδα της εταιρείας του MSG σε εκατοντάδες εκατομμύρια;

Οι Knicks όχι μόνο δεν έχουν το ταλέντο για το κάτι παραπάνω, αλλά δεν έχουν ούτε την οικονομική ευλυγισία πλέον στο salary cap. Προτίμησαν τις κινήσεις εντυπωσιασμού από την ουσία. Αυτό βέβαια μικρή σημασία έχει για τη διοίκησή τους, αφού κάθε χρόνο εφευρίσκουν κάτι για να ανεβαίνουν οι πωλήσεις και τα νούμερα στα κανάλια. Έχουν τη μεγαλύτερη fan base στην Αμερική, τα πιο πιστά πρόβατα, και νομίζω πως λίγο-πολύ όλοι τους συμπαθούμε, όπως τον σαλτιμπάγκο του παλατιού.

Philadelphia 76ers

Οι Sixers έχουν να περάσουν σε 2ο γύρο playoff από την εποχή που είχαν ακόμα τον Iverson. Μιλάμε για μέρες που οι περισσότεροι είχαμε  dial-up modem και ο Μικρούτσικος έβγαινε ακόμα στην τηλεόραση. Χάρη στο τραυματισμό του Derrick Rose και τα τεραστεία ψυχικά αποθέματα του Carlos Boozer, το κατάφεραν και φέτος.

Αφού κάτι τέτοιο γίνεται μία φορά στα 10 χρόνια, έπρεπε να το γιορτάσουν δεόντως. Για αυτό και επισκέφθηκαν ομαδικά την VIP area της «Δαλιδάς«. Όχι δεν είναι η κοντινότερη εκκλησία του γηπέδου αλλά ένα μεγάλο στριπτιτζάδικο.

Κι όχι, δε τους υποτιμώ. Είναι μία άκρως συμπαθητική ομάδα χωρίς αστέρα αλλά με αρκετούς νέους και ταλαντούχους παίχτες. Μπορεί ο Spencer Hawes να είναι λιγότερο αλτικός κι αθλητικός από κάτι τέτοιο, αλλά το IQ  και οι κινήσεις του με πλάτη είναι σε επίπεδα λευκού Olajuwon (ναι ορμήξτε οι retro τώρα…). Μπορεί ο Iguodala να μην ξέρει να δένει τα κορδόνια του, αλλά η ένταση και το πάθος του σε άμυνα και επίθεση είναι απαράμιλλο. Ο Lou Williams δεν πρόκειται να δώσει πάσα ούτε στον εαυτό του με ταμπλό, αλλά χτες μόλις, βγήκε 2ος στην ψηφοφορία για καλύτερος 6ος παίχτης. Γενικότερα, δεν υπάρχει ομάδα που δε θα ήθελε παίχτες σαν τον Young και τον Jrue Holiday. Ακόμα και ο Evan Turner που αρχικά θεωρήθηκε bust, σταδιακά εξελίσσει το all-around ταλέντο του.

Οι Sixers σφύζουν από ζωή, και η σειρά εναντίον των γερό-Celtics θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα μάχη του Νέου εναντίον του Παλιού.

Drive to the Finals

Απρίλιος 26, 2012

Μπορεί να τελειώνει το παραδοσιακά NBA Fantasy της κανονικής σεζόν για τους αρρώστους του είδους, αλλά ξεκινάει το Drive to the Finals!

Οι κανόνες είναι απλοί και δε χρειάζεστε πάνω από μερικά λεπτά την εβδομάδα (εκτός αν έχετε στόχο τη 1η θέση και την αιώνια φήμη που ακολουθεί, οπότε λίγος παραπάνω χρόνος δε βλάπτει).

  • Κάθε μέρα διαλέγετε ένα μόνο παίχτη.
  • Οι βαθμοί του παίχτη σας είναι αποτέλεσμα του αθροίσματος των Πόντων + Ριμπάουντ + Ασίστ που σημειώνει τη μέρα που τον διαλέξατε.
  • Ο λάκκος της φάβας: Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον κάθε παίχτη μόνο μία φορά. Αν δηλαδή διαλέξετε από τις πρώτες μέρες των playoff τους γίγαντες (LeBron, Durant, Kobe κ.ο.κ.), τις τελευταίες μέρες των τελικών θα σας έχει μείνει μόνο ο Haddadi κι ο Fesenko (ψαγμένο υπονοούμενο).
  • Μπορείτε να επιλέξετε τους παίχτες μία εβδομάδα πριν, που σημαίνει ότι αν είσαι τεμπέλης, δεν χρειάζεται να «μπαίνεις» κάθε μέρα.
  • Το αργότερο για κάθε επιλογή είναι 5 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα.
  • Από την Πέμπτη 27 Απριλίου, θα μπορείτε να ξεκινήσετε με τις επιλογές σας.

Για τη συμμετοχή χρειάζεται να φτιάξετε ένα λογαριασμό και να κάνετε login εδώ.

Το όνομα της Λίγκας μας είναι Buzzer Beater League και μπορείτε να τη βρείτε με ένα απλό search. Είναι public και δε χρειάζεται κωδικός. Μοναδικός στόχος φέτος είναι να ξεπεράσουμε σε πόντους τον σιχαμερό Shaquille O’Neal που μας ανταγωνίζεται, όπως και τους Charles Barkley, Kenny Smith και Ernie Johnson.

Ισπανικό DNA;

Μαρτίου 6, 2012

Την Ταϊβάν ανακάλυψαν Πορτογάλοι το 1544, από τότε πέρασε από «χέρια» Ολλανδών, Γιαπωνέζων, της Δυναστείας των Μινγκ, των Κινγκ και πλέον ανήκει στη Δημο..γκούχχχ..ία της Κίνας. Το 1626 Ισπανικές δυνάμεις αποίκησαν το βόρειο μέρος του νησιού μέχρι το 1642. Στη συνέχεια έχασαν τον πόλεμο από τους Ολλανδούς, παραδίδοντάς τους πλήρως τα ηνία. Για καλή τύχη των New York Knicks, οι οικογενειακές ρίζες του Ταϊβανέζου Jeremy Lin ξεκινούν τη συγκεκριμένη περίοδο κυριαρχίας, όταν και κάποιος Ισπανός αποικιοκράτης ξεμυαλίστηκε από μία εξωτική ντόπια κοπέλα, φυτεύοντας το μπασκετικό σπόρο ενός γενεαλογικού δέντρου του οποίου υψηλότερο κλαδί σήμερα είναι ο μπασκετμπολίστας της Νέας Υόρκης,

Αν τώρα εσείς έχετε κάποια καλύτερη θεωρία για το πως γίνεται ένας Κινέζος να ξέρει μπάσκετ, παρακαλώ μοιραστείτε τη.

Το σίγουρο είναι πως από τις 4 Φεβρουαρίου που ξεκίνησε επίσημα η ξέφρενη πορεία του Jeremy Lin προς την κορυφή της στατιστικής κατηγορίας των λαθών σε όλο το ΝΒΑ  (5,7 σαν βασικός!), οι επενδυτές και ιδιοκτήτες των Knicks έχουν αβγατίσει την περιουσία τους. Οι μετοχές της Madison Square Garden Company έφτασαν στο υψηλότερο σημείο της ιστορίας τους με αύξηση 11% τον τελευταίο μήνα! H χρηματιστηριακή τους αξία αυξήθηκε κατά 227$ εκατομμύρια. Η τηλεθέαση των αγώνων των Knicks, αντίστοιχα αυξήθηκε κατά 70%. Η φανέλα του εκτός του ότι είναι πρώτη πλέον σε πωλήσεις στο ΝΒΑ, αύξησε την επισκεψιμότητα του online store κατά 4000%! Πάνω από 500000 likes έγιναν στη σελίδα των Knicks στο facebook και 35000 χρήστες του twitter έκαναν follow το λογαριασμό της ομάδας.

Όλα αυτά τα νούμερα σε συνδυασμό με την τερατώδη-εμετική προώθηση του υπερτιμημένου Ταϊβανό-Ισπανού (είπαμε αν έχετε άλλη θεωρία, εδώ είμαστε) από τα μίντια, τα επιχειρηματικά κέρδη αθροιστικά έφτασαν πάνω από 1$ δις, μοιρασμένο σε μερικές δεκάδες εφοπλιστών που έχουν στην ιδιοκτησία τους το MSG Company και τις λοιπές σχετικές θυγατρικές (Knicks, κανάλια κτλ.).

Όπως συνηθίζεται, το τσίρκο της Νέας Υόρκης κατάφερε ακόμα μία φορά να μας αποσπάσει την προσοχή από τα σημαντικότερα μπασκετικά γεγονότα:

  • Την επιστροφή του Allan Houston στο ΝΒΑ μετά από 7 χρόνια παρακάλια και αποτυχημένα tryouts.
  • Την αποκάλυψη πως επί χρόνια ο χειρότερος ιδιοκτήτης του ΝΒΑ, Donald Sterling, ζητούσε συμβουλές σχετικά με την ομάδα του (Clippers) από μία ιερόδουλη.
  • To πως ο Allen Iverson χρεοκόπησε πριν καλά-καλά τελειώσει η καριέρα του, χάνοντας 154$ εκατομμύρια (κι ακόμα περισσότερα από διαφημίσεις), σε πολυτέλειες όπως τον προσωπικό hair-stylist που τον ακολουθούσε σε κάθε αγώνα, και σε κοσμήματα.
  • Την καλύτερη ταμπέλα που έχει εμφανιστεί σε γήπεδο.
  • Και φυσικά.. την κατρακύλα του Ricky Rubio. Από τα περίπου 55 PG που ανήκουν σταθερά σε rotation, ποιος έχει το 47ο χειρότερο ποσοστό με το απύθμενο 37,5%; Ποιος είναι ο παίχτης που όταν βρίσκεται στον πάγκο η ομάδα του έχει καλύτερα ποσοστά από κάθε απόσταση;