Ανάλυση J-Chill

Με τον τεράστιο ντόρο που έχει γίνει με τον Chill, θα έκανα αυτό το post μετά τις υπογραφές αλλά  με αφορμή το σχόλιο του akila σχετικά με το άρθρο του Παπαδογιάννη νομίζω αξίζει να γίνει τώρα που βράζει η υπόθεση!

Δε θέλω να ακούγομαι κακός αλλά δυστυχώς οι Έλληνες δημοσιογράφοι έχουν τη τάση να κάνουν άσχημη κριτική για να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Είναι γνωστή ελληνική νοοτροπία. Παρατηρείται μάλιστα πιο πολύ όσο η ηλικία τους μεγαλώνει. Ακόμα θυμάμαι πόσο μου άρεσε ο Συρίγος από τις αρχές των 90 με την εποικοδομητική κριτική του και που έχει καταντήσει τώρα. Το ίδιο ισχύει και για τους Καρύδα και Παπαδογιάννη που τους θεωρώ την επόμενη γενιά που βγήκε στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Τώρα δυστυχώς τους έπιασε όλους η μιζέρια του μεσήλικα. Άλλοι τα λένε στο λεωφορείο και στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών, αυτοί τα λένε στα media. Αναφέρομαι κυρίως στο ύφος γραφής… τέλος πάντων.

Ήθελα απλά να δω αν χωράει η αφάνα στο blog…

Αλλά ας δούμε και λίγο πιο αναλυτικά τι εστί Childress.

Καταρχήν ο Chldress δεν έχει εξωγήινα αθλητικά προσόντα. Απορώ πως έχουν πέσει όλοι στο στερεότυπο ότι όποιος είναι μαύρος από το ΝΒΑ μπορεί και να καρφώσει από τη βολή. Είναι αρκετά αθλητικός αλλά όχι κάτι παραπάνω από τον Woods. Έχει φοβερά μακριά χέρια σα του καραγκιόζη κι αυτό τον βοηθάει και επιθετικά και αμυντικά και όντως που και που κάνει κάποια θεαματικά καρφώματα. Δε πλησιάζει όμως ούτε τον Dominique ούτε τον Vince Carter.

Είναι καλός στα πάντα. Κάνει τάπες, παίζει καλή one on one άμυνα και σκοράρει από οποιαδήποτε απόσταση. Σε τίποτα όμως δεν είναι εξαιρετικός. Ο κύριος τρόπος σκοραρίσματος είναι από σουτάκια μέσης απόστασης κι από διαδρόμους που ανοίγουν στην άμυνα με μπασίματα. Ένα πολύ μεγάλο του ατού που δεν έχει αναφερθεί πουθενά, είναι ότι παίρνει πολλά επιθετικά rebounds. Δεν αποκλείεται να είναι και πρώτος στο ΝΒΑ για τη θέση του. Έχει κάπου 2.3 ανά αγώνα και πέρυσι ήταν 6ος παίχτης με κάτω από 30 λεπτά! Αυτό δείχνει ότι σε κάθε επίθεση το παλεύει για rebound, δεν αφήνει φάση να περάσει. Αρκετοί πόντοι προέρχονται από αυτά. Γενικά είναι πολύ έξυπνος παίχτης και κινείται πολύ καλά όταν δεν έχει τη μπάλα. Αυτό μπορεί να γίνει μεγάλο όπλο λόγω Παπαλουκά.

Είναι σαφώς καλύτερος στον αιφνιδιασμό απ’ότι στο 5on5 και σε αυτό έχει δίκιο ο Παπαδογιάννης. Ποτέ δεν είχε το ρόλο του σκόρερ γιατί και σαν προσωπικότητα δεν είναι ηγέτης ούτε ο “go-to guy”. Στους Hawks ήταν η 5η-6η επιλογή στην επίθεση μετά τον JJ, Josh Smith, Marvin Williams και από το Φεβρουάριο τον Bibby. Τον πλησίασε στο σκορ και ο rookie center Al Horford. Αυτό δε σημαίνει ότι δε ξέρει να σκοράρει, αλλά ότι δε παίρνει προσπάθειες. Έχει πολύ μεγάλο ποσοστό ευστοχίας γιατί παίρνει πολύ σωστά σουτ, δε ρισκάρει. Είχε μόλις 7.5 σουτ ανά αγώνα φέτος και είχε το απίστευτο 57%! Μόνο λίγοι centers είχαν καλύτερο ποσοστό από αυτό (Biedrins, Chandler, Howard, Shaq, Amare!).

Χτες έγινε ο πρώτος ιστορικός καυγάς στο WNBA! Δείτε το γιατί το post σήμερα είναι μεγάλο…

Στους Hawks είναι ένα πολύ καλό εργαλείο. Είναι ο κλασικός 6ος παίχτης και τόσα χρόνια εναλλάσσεται μεταξύ 5αδας και πάγκου αλλά πάντα με καλό χρόνο συμμετοχής. Ο βασικός του ανταγωνιστής για τη θέση 3 είναι ο Marvin Williams ο οποίος πέρυσι του έφαγε κι επίσημα τη θέση. Αυτό θα είχε γίνει από πρόπερσι αν ο Marvin δεν είχε χάσει τους πρώτους δύο μήνες της σεζόν.

Για να είμαστε ρεαλιστές… δεν έχω ιδέα αν μπορεί να προσαρμοστεί και να παίξει στην Ελλάδα. Η διαφορά στο τρόπο παιχνιδιού είναι πολύ μεγάλη. Ακόμα μεγαλύτερο ρόλο παίζει η αλλαγή περιβάλλοντος, ο τρόπος ζωής, η γλώσσα, η παρέα κτλ. Δεν είμαι ο ψυχίατρος του Childress και δε ξέρω αν είναι ικανός να προσαρμοστεί σε κάτι τέτοιο. Και δε μπορούμε να πούμε “είναι επαγγελματίας” γιατί είναι απλά ένα παιδί 25 χρονών που ήρθε στην Ελλάδα με το i-pod στα αυτιά.

Μπασκετικά πρέπει να ξέρουμε τι θα περιμένουμε. Δε γίνεται ξαφνικά από 6η επιλογή στην επίθεση, να γίνει η αιχμή του δόρατος στην Ελλάδα και να έχει 20 ppg. Στο γρήγορο παιχνίδι είναι ασταμάτητος γιατί είναι ταχύτατος για το ύψος του και “ξέρει μπάλα”. Στην Ευρώπη όμως που οι ρυθμοί είναι αργοί, δε ξέρω πως θα προσαρμοστεί σε 5on5 συστήματα που δεν δημιουργούν κενά. Λογικά θα έχει κάποιο πρόβλημα σε αυτό και ξαναλέω ευτυχώς που υπάρχει ο Παπαλουκάς, γιατί μόνο με Greer τα πράγματα θα ήταν σκούρα. Η τεχνική του είναι πολύ φινετσάτη και δεν είναι το κλασικό συνηθισμένο κατσίκι του ΝΒΑ που βασίζεται στην αλτικότητα χωρίς να ξέρει να ρολάρει. Τα βασικά τα κατέχει πολύ καλά.

Αυτό που θα καθορίσει την επιτυχία του εδώ είναι:

1. Το κατά πόσο θα αλλάξει τον ρόλο του ο Γιαννάκης σε σχέση με το ΝΒΑ και πως θα το δεχτεί/προσαρμοστεί ο Chill. Αν ενσωματωθεί σαν ένα απλό βασικό μέλος της ομάδας έχοντας τον Παπαλουκά να του ανοίγει διαδρόμους και να παίρνει τα επιθετικά rebounds από τα χαμένα off-balance σουτ του Greer, τότε όλα θα πάνε καλά. Αν γίνει ο “go-to guy” παρακάμπτοντας τους άλλους τότε θα υπάρχει πρόβλημα .
2. Η πίεση από τα media και τον κόσμο. Επαναλαμβάνω με μεγάφωνο: Δεν είναι super scorer, δεν είναι ούτε καν star στο ΝΒΑ. Ήταν πάντα ένα καλό all-around εργαλείο που έπαιρνε λίγες προσπάθειες και έκανε τα πάντα αρκετά καλά. Ο βασικός λόγος που αυτή η μεταγραφή είναι τεράστια είναι η ηλικία του και όχι τόσο το skill του.

Τέλος ας δούμε και την τρελή δήλωση του Παπαδογιάννη ότι ο λόγος που έφυγε από το ΝΒΑ είναι επειδή ήξερε ότι θα τον ξέβραζε το σύστημα.

Οι Hawks διανύουν μία πολύ κρίσιμη περίοδο. Έχουν Joe Johnon και Bibby να τρώνε το μεγάλο μέρος του salary cap. Χάρη στις κακές πορείες τους τα τελευταία χρόνια κατάφεραν να μαζέψουν παράλληλα μερικά ταλέντα από το draft: Josh Smith, Josh Childress, Marvin Williams, Al Hoford, Acie Law. Όλοι τους ακόμα έχουν τα “φτηνά” rookie συμβόλαια και δεν επιβαρύνουν το salary cap ιδιαίτερα. Του χρόνου όμως λήγουν των 3 πρώτων. Οι Hawks λοιπόν έχουν να χειριστούν τα εξής θέματα:

1. Ποιους από τους 3 παίχτες θα προσπαθήσουν να ανανεώσουν φέτος και του χρόνου με προτεραιότητα 1) Josh Smith, 2) Marvin Will, 3) Josh Childress.
2. Τι θα αποφασίσει ο Josh Smith που είναι το νέο αστέρι και δε τα πάει καλά με τον προπονητή; Θα απαιτήσει trade; Θα του κάνει πρόταση άλλη ομάδα; Αν του κάνει θα την ισοφαρίσουν οι Hawks ή θα προτιμήσουν sign and trade;
3. Του χρόνου λήγει το βαρύ συμβόλαιο του βετεράνου Bibby και θα έχουν μία πολύ πιο σαφή εικόνα του salary cap τους. Δεν αποκλείεται ο Bibby να δεχτεί να ανανεώσει με λιγότερα χρήματα.

Το μεγάλο λάθος τους ήταν ότι πέρυσι θα μπορούσαν να προσφέρουν συμβόλαιο στον Childress και να τον κλειδώσουν. Δε το έκαναν όμως γιατί ήθελαν πρώτα να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με τους άλλους παίχτες. Πίστευαν ότι οποιαδήποτε ομάδα κι αν έδινε συμβόλαιο στον Chill θα την ισοφάριζαν, που να ήξεραν όμως ότι το δολλάριο θα έπεφτε τόσο χαμηλά που ο παίχτης θα πήγαινε Ευρώπη. Τη πάτησαν και σήμερα βρίσκεται στο λιμάνι.

J-Chill στο λιμάνι;;;

Φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα τα οικονομικά νούμερα έχουν φτάσει τον ουρανό. Και για να μπω στο θέμα αμέσως…. ας δούμε πόσο πιθανό είναι ο Childress να έρθει στον Ολυμπιακό!

Αν μου το έλεγαν αυτό πριν λίγους μήνες θα έβαζα τα γέλια. Φέτος όμως στο ΝΒΑ συμβαίνει κάτι που έχει προβληματίσει όλους τους Free Agents. Η μεγάλη πλειοψηφία των ομάδων είναι πάνω από το salary cap και δεν έχει χρήματα να προσφέρει καλά συμβόλαια. Οι λίγες ομάδες που είχαν τη δυνατότητα το έκαναν ήδη (Sixers με Brand, Clippers με Baron, Warriors με Maggette κτλ). Αυτή τη στιγμή μόνο δύο ομάδες έχουν μείνει που να μπορούν να δώσουν στον Childress πάνω από το MLE, δηλαδή πάνω από 5.6 εκατομμύρια $ (3.5 εκατομμύρια ευρό). Κι αυτοί είναι οι Grizzlies όπου κανείς λογικός παίχτης δε θα ήθελε να πάει αλλά και οι Nuggets χάρη στο trade του Camby. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο περιοριστικό όσο ακούγεται αφού με sign and trade μπορεί οποιαδήποτε ομάδα να τον πάρει.

Η προσφορά του Ολυμπιακού πάντως (12.6 εκατομμύρια για 3 χρόνια = περίπου 4.2 εκατομμύρια $), είναι μία από τις καλύτερες που θα μπορούσε να πάρει χρηματικά (λόγω έλλειψης φόρων κτλ).  Δε ξέρω κατά πόσο έχει κλείσει όπως λένε ο Childress, αλλά πλέον το θεωρώ αρκετά λογικό να έρθει στην Ελλάδα. Ένας ακόμα βασικός λόγος είναι ότι σαν ένα πολύ αξιοπρεπές 6ο pick, ακόμα δεν παίζει βασικός γιατί οι Hawks προτιμούν να έχουν μπροστά του τον Josh Smith και τον Marvin Williams (δικαιολογημένα).

Ένας λόγος που ο Childress ίσως δε κάνει το βήμα να έρθει στο χωριό, είναι ότι ο Josh Smith έχει πει εμμέσως ότι δε θέλει να επιστρέψει στην Atlanta αν μείνει ο ίδιος προπονητής. Αν γίνει κάτι τέτοιο, αυτόματα οι Hawks θα πρέπει να ανανεώσουν τον Childress για να καλύψει το κενό.

Δε πρέπει πάντως να ξεχνάμε ότι ο παίχτης δεν είναι ελεύερος. Είναι restricted Free Agent και αν καμία ομάδα (του ΝΒΑ) δε προσφέρει συμβόλαιο, τότε ο παίχτης μένει ένα ακόμα χρόνο με 3 εκατομμύρια ευρό (μα πώς βγαίνει το σηματάκι του ευρό, ξέρει κανείς; ).  Αν αντίθετα βρεθεί ομάδα που κάνει προσφορά, τότε οι Hawks θα έχουν 7 ημέρες για να την ισοφαρίσουν και να τον κρατήσουν. Με άλλα λόγια, όσον αφορά το ΝΒΑ ο Childress δεν έχει δυνατότητα επιλογής, αλλά οι Hawks. Σχετικά με την Ευρώπη όμως, η Atlanta δεν έχει δικαίωμα να ισοφαρίσει την προσφορά του Ολυμπιακού γιατί μιλάμε για τα νερά της FIBA και όχι του NBA.

Για πλήρη πληροφόρηση μπορείτε να δείτε το άρθρο στο Yahoo, τα ελληνικά sites δεν είναι και πολύ αξιόπιστα.

Trades και προσβολές

Το όλο σύστημα του salary cap και των ανταλλαγών μπορεί να είναι εξαιρετικά οργανωμένο στο ΝΒΑ αλλά έχει ένα ηθικό μειονέκτημα: Αντιμετωπίζει τους παίχτες αποκλειστικά σαν προϊόντα. Η μεγάλη πλειοψηφία τους κάθε χρόνο ζει με την ανασφάλεια της ανταλλαγής. Κανείς δε ξέρει που θα βρεθεί και σε ποια πόλη θα πρέπει να μετακομίσει. Αρκετές είναι οι φορές που ένας παίχτης ακούει το όνομα του για μήνες στα media περιμένοντας το μπαμ. Άλλες φόρες, τις χειρότερες… η ανταλλαγή γίνεται χωρίς καμία προειδοποίηση και ο παίχτης σε μία νύχτα μαθαίνει ότι πρέπει την επόμενη μέρα να πάρει την οικογένεια του και να πάει στην άλλη μεριά της χώρας.

Φέτος ήδη έγιναν δύο τέτοιες “δυσάρεστες” ανταλλαγές.

• Η Στέλλα όπως φαινόταν ήταν από τα βασικά κομμάτια των μετά-Kidd Nets, αλλά χωρίς κανείς να το περιμένει τον έδωσαν στο Milwaukee για τον Κινέζο Jianlian. Η πρώτη του αντίδραση ήταν αρνητική και αμέσως δήλωσε στη τηλεόραση πόσο νευριασμένος ήταν που δε τον είχε ειδοποιήσει κανείς εκ των προτέρων. Σα να μην έφτανε αυτό, ο πάντα πολυλογάς Gilbert Arenas που δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο έκανε τον Jefferson να νιώθει ακόμα πιο άσχημα μετά τη χτεσινή του κριτική στο blog του:

“Ο Jefferson πάει στο Milwaukee… ΧΑΧΑΧΑ!!! Τι άστείο…  Όταν το άκουσα αυτό άρχισα να γελάω και ξέρετε γιατί; Γιατί όλοι οι παίχτες μισούν το Milwaukee! Κανείς δε θέλει να ζήσει εκεί! [...] Τουλάχιστον ο Yi είναι χαρούμενος τώρα.”

Πολλές γυναίκες για τον Jefferson στο NJ.. σειρά του Yi τώρα…

• To 2o trade που προξένησε αντιδράσεις είναι του Marcus Camby στους Clippers για ένα κιλό φέτα. Καλώς ή κακώς οι παίχτες του ΝΒΑ όταν ανταλλάσσονται λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τον/τους παίχτη/ες που έρχονταν στη θέση τους. Είναι και μία ένδειξη της αξίας τους. Έτσι κι ο Camby χτες δήλωσε ότι θεωρεί την ανταλλαγή αυτή μεγάλη προσβολή! Συγκεκριμένα είπε ότι νιώθει “τυφλωμένος, ζαλισμένος, χωρίς σεβασμό και σίγουρα προσβεβλημένος! Είμαι σε σοκ, ακόμα δε το έχω πιστέψει!”.

Δε πρέπει να ξεχνάμε πάντως ότι μόνο ένας παίχτης στο ΝΒΑ έχει ρήτρα στο συμβόλαιό του με την οποία μπορεί να αρνηθεί ένα trade… ο Kobe Bryant.

Η επιστροφή του Darius Miles

Οι μεταγραφικές εξελίξεις προχωράνε στο ΝΒΑ αργά αλλά σταθερά. Οι rookies μαζί με μερικούς 2ο-3οετείς αλλά κι άλλους παίχτες εκτός ΝΒΑ δοκιμάζονται στα summer leagues με τα οποία θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή σύντομα. Αυτό όμως που έχει κάνει αίσθηση τελευταίες ημέρες είναι η ιστορική προσπάθεια του Darius Miles να επιστρέψει στο ΝΒΑ και να καταφέρει κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ ως τώρα.

Αν η προσπάθεια του να καθιερωθεί πάλι στο πρωτάθλημα πετύχει, θα είναι ο μοναδικός παίχτης στην ιστορία που κατάφέρνει κάτι τέτοιο μετά από τραυματισμό που έχει δηλωθεί σαν “career-ending”.

O Miles μπήκε στο ΝΒΑ με τους καλύτερους οιωνούς σαν 3ο pick το 2000. Τις πρώτες δύο χρονιές είχε αξιοπρεπείς μέσους όρους στους Clippers (κοντά στο 10-5). Η συνέχεια όμως ήταν μία ατελείωτη κατηφόρα παρ’ότι τα νούμερά του ανέβαιναν. Σε κάθε μία από τις επόμενες 5 σεζόν έχασε δεκάδες παιχνίδια  λόγω τραυματισμών και παράλληλα έδειξε πόσο αντιστρόφως ανάλογη είναι η αλτικότητά του με το IQ του.

Τη χρονιά 2004-2005 μάλωσε με τον τότε προπονητή των Blazers Maurice Cheeks λέγοντάς του “δε με ενδιαφέρει αν χάσουμε τα επόμενα 20 παιχνίδια, αφού εσύ έτσι κι αλλιώς θα απολυθείς”. Την ίδια χρονιά, δε ξέχασε να βάλει και 47 πόντους σε ένα ματς σημειώνοντας το 8ο καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας. O Miles το 2006 κατέληξε να γίνει άλλο ένα θύμα της “microfracture” εγχείρησης στο γόνατο η οποία έχει κλείσει πρόωρα πολλές καριέρες ή τουλάχιστον έχει κάνει παίχτες να μη ξαναβρούν ποτέ τη φόρμα τους. Οι Blazers δεν έχασαν χρόνο και για να μην έχουν έναν άχρηστο παίχτη να τους βαραίνει το salary cap,  έκαναν αίτηση στο ΝΒΑ και κάλεσαν ένα ανεξάρτητο ιατρό για να εξετάσει τον Miles. Η διάγνωση επιβεβαίωσε τη σοβαρότητα του τραυματισμού και η καριέρα του έλαβε τέλος στα χαρτιά. Μπορεί ο παίχτης να πληρωθεί 100% το συμβόλαιό του αλλά πλέον δε μετράει στο salary cap του Portland.

O Darius όμως ποτέ δε έβαλε κάτω κι εδώ και δύο χρόνια προπονείται ασταμάτητα για να καταφέρει το αδύνατο. Πέρυσι από όσο θυμάμαι είχε κάνει κάποια workouts που δε κατέληξαν πουθενά. Φέτος όμως στα 27 του, έχει εντυπωσιάσει αρκετούς γυμναστές και τα σημάδια δείχνουν ότι είναι κοντά στην επιστροφή. Ο ίδιος λέει ότι έχει ακόμα την εκρηκτικότητα που είχε μικρός και το σώμα του είναι μία χαρά. Το μόνο που του λείπει είναι η φυσική κατάσταση.

H ειρωνεία βέβαια σε αυτή την υπόθεση είναι διπλή…

1. To NBA περνάει από τεστ 4 φορές το χρόνο τυχαίους παίχτες. Φέτος το ίδιο έκανε και στον Miles και βρήκαν στο αίμα του “παράνομες” ουσίες. Ακόμα λοιπόν κι αν καταφέρει να γυρίσει στο ΝΒΑ, θα πρέπει να εκτίσει ποινή 10 αγώνων!
2. Οι Blazers εκτός του ότι τον πληρώνουν ακόμα, ο ίδιος έχει την ελευθερία να υπογράψει οπουδήποτε. Κι αν καταφέρει να παίξει σε 10 αγώνες στα επόμενα 2 χρόνια, τότε το συμβόλαιό του αυτόματα ξαναμπαίνει στα χαρτιά του Portland! Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι την επόμενη χρονιά οι Blazers θα περιοριστούν κατά 9 εκατομμύρια $ και θα χάσουν μεγάλο μέρος των χρημάτων που θα προορίζονταν για κάποιον ελεύθερο.

Camby στους Clippers!

Αν αυτό το trade είχε γίνει σε fantasy league, θα είχε γίνει vetoed αμέσως. Στο ΝΒΑ όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι Nuggets αποφάσισαν να αποκτήσουν χώρο στο salary cap και ουσιαστικά χάρισαν τον Αμυντικό της χρονιάς 2006-2007 Marcus Camby στους Clippers για ένα μελλοντικό pick 2ου γύρου. O Camby εδώ και 4 χρονιές έχει συνεχώς πάνω από 3 blocks per game…

Το θετικό για το Denver είναι ότι είναι -8 εκατομμύρια στο salary cap και αποκτά ευελιξία για περισσότερες κινήσεις. Το αρνητικό είναι ότι δεν υπάρχει κανείς σοβαρός αντικαταστάτης του στο roster. Ο Βραζιλιάνος Nene έδειξε πολύ καλα στοιχεία πριν 2 χρόνια αλλά μία ο τραυματισμός που το κόστισε όλη τη χρονιά (05-06) και μία ο καρκινός στους όρχεις που φαίνεται πως ξεπεράστηκε πριν λίγους μήνες, δείχνουν πως το μέλλον δεν είναι πολύ λαμπρό. Οι Nuggets έχουν και τον Kenyon Martin με δύο σοβαρές εγχειρήσεις στα γόνατά του και θεωρείται θαύμα που κατάφερε πέρυσι να παίξει 71 αγώνες. Αν δε κάνουν κάποιες κινήσεις για το front court τους το καλοκαίρι, τα πράγματα θα είναι σκούρα.

Οι Clips από την άλλη, απέκτησαν το καλύτερο δίδυμο ψηλών μετά τους JO, Bosh των Raptors. Οι τάπες θα “πέφτουν” βροχή και ο Γερμαναράς Kaman θα βρει το χώρο να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο. Αν δε κάνω λάθος ο μισθός του Camby αφήνει ακόμα ενα MLE* στο salary cap της ομάδας για να αποκτήσουν ακόμα ένα αξιοπρεπή παίχτη. Δυνητικά το θετικότερο για τους Clippers είναι ότι το “Καλοκαίρι του LeBron” όπως πλέον ονομάζεται το 2010 όταν λήγει το συμβόλαιό του, θα απαλλαγούν από τα συμβόλαια του Camby, Mobley και Tim Thomas, ανοίγοντας πολύ χώρο για τον King. Αυτό βέβαια δε σημαίνει κάτι ιδιαίτερο αφού το ίδιο ετοιμάζουν οι μισές ομάδες του ΝΒΑ.

* MLE = Mid-Level Exception = Συμβόλαιο αξίας ισης του μέσου μισθού στο ΝΒΑ. Φέτος είναι $5.36 εκατομμύρια.

Τα καλά της απόσυρσης

Ένα από τα θετικά όταν αποσύρεσαι από το ΝΒΑ είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν ήσουν higflyer All-Star ή κάποιος τυχαίος λευκός με 1.3 ppg και κάρφωναν στα μούτρα σου σε κάθε παιχνίδι.

Γιατί;

Διότι είναι σίγουρο ότι όπου κι αν βρεθείς κάποιες “τυχαίες γκόμενες” θα θελήσουν να βγουν φωτογραφία μαζί σου και ποιος ξέρει τι άλλο… Επειδή φυσικά στο Buzzer Beater επαληθεύουμε με δημοσιογραφικό υλικό τις θεωρίες μας, σας το αποδεικνύουμε:

• Θυμάστε τον επικό center της προηγούμενης 10ετίας Felton Spencer;

• Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Dwyane Schintzius; Πέρασε από πολλές ομάδες χωρίς να καταφέρει τίποτα…

• Άλλος ένας θρυλικός λευκός center… Scott Pollard.

• Ο Calvin Booth θεωρητικά δεν έχει αποσυρθεί ακόμα, αλλά ουσιαστικά δεν έχει αξία στο ΝΒΑ. Εκτός όμως…
• Michael Doleac. Λευκός και Center φυσικά. Ακόμα θυμάμαι… πέρυσι ένα σχόλιο των εκφωνητών όταν έβαλε το πρώτο του καλάθι σε ένα αγώνα: “Διπλασίασε το μέσο όρο του”.
• Στους 5 άσχετους centers, ένα καλό SG δώρο. Ron Harper!

Για μερικές φωτογραφίες ακόμα —-> εδώ.

Los Angeles Lakers - NBA Champions 07-08 (DVD)

Είσαι fan των Lakers και λυπήθηκες που είδες την ομάδα σου να χάνει στο τελικούς από τη Βοστόνη;

Τώρα μπορείς να αλλάξεις τη πραγματικότητα!

Παρήγγειλε τώρα το DVD “LA Lakers 2007-2008 NBA Champions” μόνο με 24.99$ και ζήσε τις ανεπανάληπτες (?!) στιγμές της περσινής κανονικής διάρκειας, των playoff και της τελικής στέψης!

(Ναι κυκλοφόρησε κι αυτό στην Αμερική…)

Ξεπούλημα Brand ala Boozer

O πιο υποτιμημένος star του ΝΒΑ Elton Brand “πούλησε” τους Clippers και υπέγραψε στην Ανατολή και στους 76ers. Διχαστηκέ πάλι το ΝΒΑ ανάμεσα στην ηθική και στα λεφτά όπως είχε γίνει το 2004 με τον Carlos Boozer.

O Boozer σαν ένα ταπεινό pick 2ου γύρου είχε ένα μισθό με τους Cavaliers μόλις 600 χιλιάδες $ περίπου. Ένα έτος πριν τελειώσει το συμβόλαιό οι Cavs είχαν τη δυνατότητα να τον αφήσουν να γίνει restricted free agent*. Επειδή ήθελαν να τον κρατήσουν στην ομάδα σαν βασικό κομμάτι του roster, συμφώνησαν προφορικά να τον κάνουν restricted για να μπορεί να ανανεώσει με τους ίδιους άμεσα. Το ποσό κιόλας είχε συμφωνηθεί και ήταν 39 εκ. $ για 6 χρόνια. O Boozer έδωσε το λόγο του και τα τυπικά έγιναν.

Που να ήξερε όμως ότι αυτόματα ο ατζέντης του θα δεχόταν δεκάδες προτάσεις… Μία από αυτές ήταν από τους Jazz που εννοείται δε θα μπορούσαν να αφήσουν έναν λευκό (ή τουλάχιστον μη-μαύρο)  παίχτη ελεύθερο χωρίς προσφορά. Του προσέφεραν λοιπόν 70 εκ $ για 6 χρόνια. Οι Cavaliers όμως είχαν ήδη ξεπεράσει το salary cap και δε μπορούσαν να ισοφαρίσουν τη πρόταση της Utah. Ο Boozer φυσικά ξέχασε ότι είχε δώσει το λόγο του και μετακόμισε στους Μορμόνους. Ειρωνικά, η Θεία Δίκη ανέλαβε δράση και στα πρώτα δύο χρόνια στους Jazz τραυμάτισε απανωτές φορές τον αστράγαλό του μένοντας έξω στα 80 από τα 164 παιχνίδια. Τώρα βέβαια είναι ένας all-star με πάνω από 20 ppg και 10 rpg. Του χρόνου μενει ελεύθερος και ετοιμάζεται πάλι να πουλήσει την ομάδα του.

Λευκός ακριβώς δεν είναι, αλλά αφού δεν είναι μαύρος οι Jazz δε δίστασαν…

Αυτό το post όμως δεν είναι για τον Boozer, αλλά για τον Elton Brand. Ο Brand είχε την επιλογή να μείνει από μόνος του ελεύθερος φέτος. Πριν το κάνει δήλωσε πως θα ανανεώσει στους Clippers και όπως φαινόταν ο μόνος λόγος πίσω από αυτό ήταν να βοηθήσει την ομάδα να χειριστεί το salary cap καλύτερα. Οι Clippers χάρη σε αυτό, έκαναν κίνηση ματ και έφεραν τον Baron Davis με αρκετά λιγότερα χρήματα από όσα έπαιρνε στους Warriors. Με αυτό το τρόπο θα είχαν το χώρο να κρατήσουν τον Brand με ένα σεβαστό μισθό και να δημιουργήσουν ένα από τα καλύτερα δίδυμα στο ΝΒΑ.

Για ακόμα μία φόρα παίχτηκε το ίδιο έργο. Ο Brand δέχτηκε δύο μεγάλες προσφορές από 76ers και Warriors, ανώτερες από αυτή των Clips. Χτες επίσημα δήλωσε (video) ότι δε θα παραμείνει στο LA παρά την έλευση του Baron και η νέα του ομάδα θα είναι η Phila. Η πλειοψηφία του λαού κατηγορεί φυσικά τον Brand για ξεπούλημα. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι ότι άλλη μία μεγαλη δύναμη αναδύεται στην Ανατολή. Oi 76ers πέρυσι έδειξαν ότι έχουν  τη χημεία να πάνε ψηλά. Με ταλέντο αλλά με ρηχό roster κατάφεραν να πάνε στα playoff και να κοντράρουν στα ίσα τους Pistons. Φέτος οι στόχοι είναι μεγαλύτεροι…

Ειρωνικό βέβαια είναι ότι με παρόμοιο τρόπο και ο Baron Davis “πούλησε” τους Warriors για να παίξει δίπλα στον Brand. Τώρα έμεινε με… τη μπάλα στο χέρι

Restricted Free Agent = ο παίχτης μπορεί να δεχθεί προσφορές από άλλες ομάδες, αλλά αν η ιδιοκτήτρια ομάδα ισοφαρίσει τη προσφορά τον κρατάει

Beasley VS Rose

Η μπασκετική χρονιά στο NBA ουσιαστικά άρχισε από τη νύχτα του draft. Χτες όμως ήταν η πρώτη βραδιά που είδαμε παρκέ γιατί άρχισαν οι αγώνες του Summer Camp! Η πρεμιέρα ήταν ιδανική με τα πρώτα δύο pick να κοντράρονται για πρώτη φορά. Beasley και Rose αλλά κι άλλοι “νέοι” (όπως Tyrus Thomas, Noah κτλ) μας άνοιξαν την όρεξη.

• Τα πράγματα δεν άρχισαν πολύ καλά για τον Beasley που μόλις στο πρώτο του σουτ “έφαγε” μία τάπα για το “καλώς ήρθες” από τον σπεσιαλίστα στο είδος Tyrus Thomas.

• Δεν άργησαν όμως να πάρουν εμπρός και οι δύο παίχτες πετυχαίνοντας σε 2 συνεχόμενες φάσεις τα πρώτα τους καλάθια σαν επαγγελματίες.

• O Beasley ήταν φανερά ανώτερος σε αυτό το ματς πετυχαίνοντας 28 πόντους σε 23 λεπτά (!) και δικαιολόγησε τις φήμες που τον θέλουν να είναι super-scorer. Ο Rose τελείωσε μόλις με 10 πόντους και 4 assists.  Ο Beasley πάντως “έφαγε” ακόμα μία ταπεινωτική τάπα από τον Cedric Simmons.. έτσι για να μη καβαλήσει το καλάμι.

• Τα σχόλια τους μετά τον αγώνα ήταν αναμενόμενα. Ο Rose είπε ότι έπαιξε άθλια αλλά αύριο ξημερώνει νέα μέρα. O Beasley για ακόμα μία φορά έδειξε ότι είναι υπερόπτης λέγοντας ότι θα μπορούσε να παίξει ακόμα καλύτερα. Φάσεις από όλο τον αγώνα:

Υποδοχή Πολυτελείας

O Josh Smith φέτος είναι restricted free agent. Αυτό σημαίνει χοντρικά ότι οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να του κάνει πρόταση αλλά αν η Atlanta την ισοφαρίσει τότε τον κρατάνε. Οι Hawks αυτή τη στιγμή έχουν αρκετό χώρο στο salary cap για να ισοφαρίσουν οποιαδήποτε προσφορά στον Smith. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους 76ers να τον καλέσουν στη πόλη τους και να τον φιλοξενήσουν σα βασιλιά. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο η διοίκηση των Sixers χειρίστηκε το θέμα. Ο θαυμασμός/σεβασμός που έδειξαν στον Josh Smith ίσως έδωσε αυτό που σκέτα τα χρήματα δε μπορούν. Αν δεν ήταν restricted FA, θα ήμουν σίγουρος ότι θα κατέληγε στη Phila.

Τον περίμεναν το πρωί με μία λιμουζίνα στο αεροδρόμιο και τον μετέφεραν μέχρι το Wachovia Center (έδρα της ομάδας). Εκεί τον περίμενε στα αποδυτήρια μία φανέλα Sixers με το όνομά του αλλά και μία μεγάλη φωτογραφία του στο jumbotron του σταδίου. Στη συνέχεια τον ξενάγησαν στη πόλη με τη συνοδεία του προέδρου της ομάδας, του General Manager αλλά και του Πρέσβη της Κοινότητας (community ambassador, είναι μία θέση δημοσίων σχέσεων μεταξύ ομάδας και πόλης). Αργότερα ο Δήμαρχος της πόλης βρήκε το χρόνο να φάει μεσημεριανό μαζί του (!) και την υπόλοιπη μέρα του ανέλυσαν τα οικονομικά αλλά και το τρόπο παιχνιδιού της ομάδας για να του δείξουν πόσο ταιριάζει στη φιλοσοφία παιχνιδιού. Ο Josh Smith φυσικά έμεινε κατευχαριστημένος από την υποδοχή πολυτελείας κι έκανε κάποια θετικά σχόλια.

Προφανώς οι Hawks έχουν άμεση προτεραιότητα και μπορούν να τον κρατήσουν αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα επόμενα 2-3 χρόνια θα πρέπει να ανανεώσουν τα συμβόλαια των Joe Johnson, Mike Bibby αλλά και των μικρών Marvin Williams, Josh Childress που ακόμα έχουν rookie-συμβόλαια που λήγουν. Είναι σχεδόν απίθανο να μείνουν όλοι στην ομάδα και το ερώτημα είναι αν θα είναι ο Josh Smith αυτός που θα φύγει για να αφήσει χώρο για τους άλλους…