Απόδραση από την Κίνα

Είναι γνωστό πως οι Αμερικάνοι είναι ο πιο εγωκεντρικός λαός του πλανήτη. Οποιαδήποτε χώρα εκτός συνόρων, στο μυαλό τους είναι κάτι σαν την Narnia. Η ανάγκη που δημιούργησε το lockout όμως, οδήγησε τη μεγάλη πλειοψηφία των παιχτών του NBA να έρθει σε επαφή με Ευρωπαϊκούς συλλόγους. Λίγοι από αυτούς με κότσια και σοβαρότητα, σοφά έκαναν το άλμα, έπαιξαν σε επαγγελματικό επίπεδο (με ηγέτη τον Deron Williams στο Τσογλάν Μαντρί), παρέμειναν σε φόρμα, γνώρισαν νέους πολιτισμούς και ωρίμασαν σαν παίχτες και σαν άνθρωποι.

Οι περισσότεροι ενώ εύκολα θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν σε ομάδες καλού επίπεδου, όταν συνειδητοποίησαν πως τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα απαιτούν συνέπεια, επαγγελματισμό και δεν έχουν σχέση με Disneyland και τουρισμό, αλλά ούτε προσφέρουν τις υπερπολυτελείς ανέσεις του ΝΒΑ, είτε διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις είτε επέστρεψαν στη μαμά-πατρίδα ανίκανοι να προσαρμοστούν (από τον B.J. Mullens του Πανιωνίου μέχρι τον DeJuan Blair της Κρίλια Σαμάρα). Τουλάχιστον προσπάθησαν…

Υπήρξε όμως κι άλλη μία μικρή ομάδα παιχτών, που πίστεψαν πως είναι πιο έξυπνοι από όλους τους υπόλοιπους. Σκεπτόμενοι πως η ανταπεργία δε θα λήξει και πως η Ευρώπη τους χάλαγε τα τουριστικά σχέδια για μπάσκετ, αποφάσισαν να υπογράψουν στη μυστηριώδη και παραδοσιακή Κίνα του Bruce Lee και του Κομφούκιου. Οι πρωτεργάτες της ομάδας αυτής είναι το τρίο των Denver Nuggets, Wilson Chandler, J.R. Smith και Kenyon Martin, κι ο Aaron Brooks των Suns. Φαινομενικά η απόφασή τους έδειχνε πετυχημένη. Είχαν σεβαστό μισθό όταν οι συνάδερφοί τους στην Αμερική δεν πληρώνονταν. Έπαιζαν μπάσκετ και προπονούνταν έστω και σε πολύ χαμηλό επίπεδο, όσο οι υπόλοιποι δεν είχαν καν πρόσβαση σε γήπεδο και λατρεύονταν σα Θεοί από τους Κινέζους.

(credit to Liosias)

Τα πράγματα όμως γρήγορα άλλαξαν. Το lockout λύθηκε “νωρίς” και οι τέσσερις καριερίστες του ΝΒΑ εγκλωβίστηκαν σε μία χώρα-τερατούργημα όπου τα πάντα απαγορεύονται και λογοκρίνονται σε ένα χάος μόλυνσης. Κι ενώ αρχικά περίμεναν να απολαύσουν τη ζωή τους σε ένα μέρος σαν κι αυτό:

Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι είχαν φυλακιστεί εδώ:

To χειρότερο στην όλη υπόθεση είναι πως είχαν το “θράσος” να υπογράψουν κλειστό μονοετές συμβόλαιο μέχρι το τέλος της κινεζικής σεζόν το Μάρτιο. Οι Κινέζοι σε τέτοια θέματα δεν αστειεύονται. Μία χώρα που έχει χτίσει 9000 χιλιόμετρα τοίχος για να προστατευθεί από επιθέσεις Μογγόλων κι άλλα τόσα χιλιόμετρα firewall για να μη μπαίνει κανείς στο Youtube και στο Twitter, είναι δυνατόν να σπάει μπασκετικά συμβόλαια μεσούσης της σεζόν; To CBA (Chinese Basketball Association), δεν είχε/έχει καμία πρόθεση να δώσει το περίφημο “letter of clearance” που απαιτεί η FIBA για να έχουν το δικαίωμα οι παίχτες να επιστρέψουν στο NBA. Κάτι που σίγουρα ούτε ο Βασιλακόπουλος δε θα μπορούσε να ξεπεράσει.

Αυτό δε μπόρεσαν να το χωνέψουν οι καλομαθημένοι Αμερικάνοι. Ο JR Smith άρχισε να προσποιείται τραυματισμούς, να “χάνει” προπονήσεις, και να μαλώνει με διαιτητές. Ενώ υποστήριζε πως είχε φοβερούς πόνους στα γόνατα, για να παραμείνει σπίτι (δηλαδή στην προεδρική σουίτα αξίας 820 € τη βραδιά), οπαδοί τον πετύχαιναν στο κέντρο της Σανγκάη για ψώνια.  Ο Kenyon Martin παρά την 3όροφη βίλα, τον σοφέρ και τις ατελείωτες ανέσεις, γκρίνιαζε μονίμως για το φαγητό. Κίνησε γη κι ουρανό αλλάζοντας τρεις σεφ μέχρι να βρει τον κατάλληλο που ήξερε να μαγειρεύει αμερικάνικα φαγητά.

Ο JR Smith, αφού δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει το twitter από το PC του, κατάφερε να επικοινωνήσει μέσω κινητού.

Οι Κινέζοι κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με “παιδάκια” αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Εξέδωσαν ανακοίνωση λέγοντας “μπορούν να παίζουν, να πληρώνονται και να επιστρέψουν στο ΝBA τον Μάρτιο ή μπορούν να μην παίζουν, να μην πληρώνονται και να επιστρέψουν στο NBA το Μάρτιο”. Όλοι τους επέλεξαν την πρώτη λύση, εκτός του Kenyon Martin. Δέχτηκε το buyout και γύρισε στην Αμερική αποτυχημένος χωρίς μπάσκετ και με κομμένο μισθό ανίκανος να παίξει μέχρι το Μάρτιο.

Προ ημερών λοιπόν, καθώς έκανα BASE jumping, σκεφτόμουν τους φυλακισμένους της Κίνας και την μυστικοπάθεια της χώρας αυτής να μη δημοσιοποιεί τίποτε δικό της στο εξωτερικό. Καλές οι ιστορίες με τα συμβόλαια αλλά πώς παίζουν αυτοί οι παίχτες; Τι μέσους όρους έχουν; Υπάρχουν highlights πουθενά στο ίντερνετ;

Έτσι με εντατικά μαθήματα κινέζικων κι ώρες αποκρυπτογράφησης, σας παρουσιάζουμε τα ηρωικά επιτεύγματα των φυλακισμένων της Κίνας.

J.R. Smith

Wilson Chandler

Aaron Brooks

Kenyon Martin

Bonus:

Stephon Marbury

Για την ιστορία, η ομάδα του Brooks (Guangdong Southern Tigers) είναι 1η στη βαθμολογία με τον Marbury (Beijing Ducks) να ακολουθεί. Η επίσημη λήξη του CBA είναι στις 30 Μαρτίου 2012. Οι Wilson Chandler και Aaron Brooks είναι restricted Free Agents ενώ οι J.R. Smith και Kenyon Martin θα επιστρέψουν απολύτως ελεύθεροι να υπογράψουν όπου επιθυμούν.

Ricky Rubio

Ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Μπορεί να είμαστε στις απαρχές της φετινής σεζόν, αλλά η υπομονή έχει τα όρια της.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε στα μίντια πριν μερικά χρόνια, προβλήθηκε σαν Μεσσίας, ένα μείγμα Michael Jordan, Γκάντι και James Bond. Με κάθε χρόνο που περνούσε, οι προσδοκίες χαμήλωναν. Σε συνδυασμό με το υπερβολικό hype που τον είχε συνοδεύσει, ο αρχικός θαυμασμός μεταμορφωνόταν σε μίσος και απαξίωση. Με αποκορύφωμα τις μέρες του στη Βαρκελώνη, όπου έγινε ένας μέτριος play maker με καλή πάσα, θετική άμυνα και άθλιο σουτ, κάνοντας τους διθυράμβους των πρώτων ετών να ακούγονται ανέκδοτα. Όπως κι αν έχει, ο Ricky έκανε το μεγάλο υπερατλαντικό άλμα μόλις στα 21 του χρόνια, έχοντας ήδη πολύ πλούσια καριέρα συγκριτικά με συνομήλικα αμερικανάκια, και είναι πλέον στο χέρι του Buzzer Beater να αναλάβει την ιερή υποχρέωση της εκτίμησής του.

Όπως είχαμε αναφέρει πρόσφατα, το NBA έχει το χάρισμα της απελευθέρωσης. Λόγω της ταχύτητας, των ανοιχτών χώρων και του πολύ πιο ελεύθερου παιχνιδιού συγκριτικά με την Ευρώπη, ό,τι ταλέντο διαθέτει κάθε παίχτης, είναι δεδομένο πως θα ξεδιπλωθεί κι αντίστοιχα κάθε αδυναμία θα αποκαλυφθεί.

Πριν ασχοληθούμε με το Rubio, είναι πολύ σημαντικό να λάβουμε υπ’όψη μας πως τους Timberwolves φέτος κοουτσάρει ένας από τους καλύτερους προπονητές που πέρασαν από το ΝΒΑ, ο Rick Adelman. Βασικά του χαρακτηριστικά είναι η έμφαση στο να δίνει μεγάλη ελευθερία στους παίχτες του αφενός και αφετέρου να την πλαισιώνει σε ένα σύστημα με πολλές πάσες, κίνηση και επικοινωνία, δημιουργώντας πολύ όμορφο επιθετικό μπάσκετ. Οι 17 από τις 20 σεζόν στους πάγκους τελείωσαν με θετικό ρεκόρ νικών-ηττών (!). Η φετινή του επιλογή να αναλάβει τη χειρότερη ομάδα του NBA, ήταν μεγάλη έκπληξη για όλους και τα πρώτα θετικά σημάδια ήδη φαίνονται.

Στους 7 πρώτους αγώνες, οι Timberwolves έχουν αντιμετωπίσει τους  Thunder, Bucks, Heat, Mavericks, Spurs, Grizzlies και Cavs. Δηλαδή 5 από τις κορυφαίες ομάδες του ΝΒΑ, μία μέτρια και μία κακή. Αν και τα 6 ματς ήταν εντός έδρας (εκτός των Bucks), έχουν 2 νίκες (με Mavs και Spurs) και 5 ήττες, αλλά με θετική παρουσία και ενδείξεις ομαδικού μπάσκετ, συγκριτικά με την περσινή χαώδη σεζόν.

Οι μέσοι όροι του Rubio αυτή τη στιγμή είναι:

Η συνέχεια μετά το κλίκ…

#16

O Peja Stojakovic ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Μετά από 13 χρόνια στο ΝΒΑ, εύκολα θεωρείται ένας από τους καλύτερους σουτέρ που πέρασαν ποτέ από τον πλανήτη. Για να μη λέμε μεγάλα κι αόριστα λόγια, είναι συγκεκριμένα ο 3ος μεγαλύτερος καθαρόαιμος τριποντάς πίσω από τον Ray Allen και τον Reggie Miller. Δεν ήταν απλά ένας σκόρερ όμως. Κατείχε το μυαλό ένας κλασικού high basketball IQ Γιουγκοσλάβου, και χωρίς να υπερέχει σε κάτι, ήταν καλός σε όλα.

Στα καλύτερα του χρόνια στους Sacramento Kings (1998-2006), έφτασε μέχρι και 2ος σκόρερ του ΝΒΑ με 24,2 ppg (2003). To 2002 βγήκε 16ος στην ψηφοφορία για MVP και 4ος δύο χρόνια μετά, πίσω μόνο από τους Duncan, Garnett και Jermaine O’Neal! Κάτι που οι Ray Allen και Reggie Miller δεν πλησίασαν ποτέ.

Για τους Kings κατέχει αμέτρητα ρεκόρ, όντας ο παίχτης με τα περισσότερα παιχνίδια για την ιστορία της ομάδας (518) και φυσικά με τα πιο πολλά τρίποντα (1070). Για τη χώρα μας είναι κάτι ξεχωριστό γιατί είναι ο πρώτος παίχτης που πάτησε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού κι αγαπήθηκε σαν Έλληνας.

Συνολικά για το NBA είναι:

• 4ος σε περισσότερα εύστοχα τρίποντα στην ιστορία (1760).
• 33ος σε ποσοστό τρίποντων στην ιστορία με 40%.
• 4ος σε ποσοστό ελεύθερων βολών στην ιστορία με 89,9%.
• 154ος σε συνολικούς πόντους στην ιστορία με 13647.
• 3 φορές All-Star.
• 2 φορές νικητής του διαγωνισμού τρίποντων.
• 1 φορά στην Αll-NBA 2nd team (2004).

Επειδή όμως σε τούτο το blog αρέσει η αλήθεια. Ας δούμε όλες τις πλευρές…

Ο Peja δεν είχε τη διάρκεια άλλων μεγάλων παιχτών. Ουσιαστικά από την τελευταία του χρονιά στο Sacramento,  η καριέρα του άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα μόλις από τα 28 του χρόνια. Το σώμα του δεν μπορούσε να τον κρατήσει σε υψηλό επίπεδο και λόγω πολλών μικροπροβλημάτων και κυρίως της μέσης του, άρχισε να γίνεται πιο αργός, να βλέπει τους αντιπάλους να περνούν σαν τρένα, και να καταλήγει ως ένας αγκυροβολημένος σουτέρ με ελάχιστη κίνηση.

Ήταν πάντα από τους “ευαίσθητους”. Όταν άλλοι παίχτες έσφιγγαν τα δόντια κι έπαιζαν με σοβαρούς τραυματισμούς, ο Peja προτιμούσε να ξεκουραστεί. Χαρακτηριστικά τη χρονιά 05-06, όσο ο συμπαίχτης του Βonzi Wells έπαιζε με σπασμένο καρπό, ο Peja αποφάσισε να μείνει εκτός για αρκετά παιχνίδια με στραμπουληγμένο δάχτυλο, προκαλώντας δυσφορία στην ομάδα και στους οπαδούς (λίγο μετά ανταλλάχτηκε).

Όταν η μπάλα έκαιγε, κυρίως στα playoff, δεν μπορούσε να την ακουμπήσει. Η απόδοση του στην post-season ήταν επανειλημμένα πεσμένη και στους κρισιμότερους αγώνες χανόταν. Κάθε οπαδός των Kings έχει να πει φυσικά τα καλύτερα λόγια, αφήνοντας ένα πικρό χαμόγελο στο τέλος. Αιτία πίσω από αυτό είναι το περίφημο τρίποντο που “δε θα ξεχαστεί και δε θα συγχωρεθεί ποτέ “όπως λένε στην πιάτσα στα blogs του Sacramento.

Στο 7ο παιχνίδι Lakers @ Κings το 2002 όπου θα κρινόταν ο πρωταθλητής της Δύσης, με το χρόνο στα περίπου 20 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και το σκορ 98-99 υπέρ του LA, όλη η άμυνα είχε επικεντρωθεί στον Mike Bibby. Το Sacramento τότε είχε το καλύτερο passing game στο NBA, κι ακόμα και στην τελευταία καυτή επίθεση, με μερικές γρήγορες πάσες στην περιφέρεια, οι Lakers έχασαν τη μπάλα και στα 12 δευτερόλεπτα ο Peja βρέθηκε μόνος στην αριστερή γωνία. Ολομόναχος για την ακρίβεια. Ο 3ος καλύτερος σουτέρ στην ιστορία του NBA, ήταν ολομόναχος σαν την καλαμιά στον κάμπο, με τον κοντινότερο αντίπαλο στα τουλάχιστον 3 μέτρα, το χρόνο όλο δικό του, έχοντας την μοναδική ευκαιρία να καθαρίσει το παιχνίδι. Και τι έκανε;

Click για δάκρυα στο 1:26:10

Τα χρόνια πέρασαν, κι ο Peja έπαιξε μισό χρόνο για τους Pacers, 4 χρόνια και κάτι ψιλά για τους Hornets, μόλις 2 αγώνες για τους Raptors και ακόμα μισή σεζόν για τους Mavericks. Οι πόντοι του σταδιακά έπεσαν σε μονοψήφιο αριθμό. Έγινε ένας μονοδιάστατος ρολίστας και ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, όταν τον έβλεπες στο παρκέ αναρωτιόσουν γιατί δεν αποσύρεται για να ξεκουραστεί, εμφανώς καταπονημένος κι αργός. Στους Mavericks την τελευταία και χειρότερη στατιστικά σεζόν, είχε μόλις 8 πόντους σε 20 λεπτά, με αρκετά DNP και ώρες στα τελευταία καθίσματα του πολύ βαθιού πάγκου των Mavs.

Μέχρι που έφτασε η μαγική στιγμή. Στους ημιτελικούς της Δύσης το 2011, βρήκε πάλι απέναντι τους Los Angeles Lakers. Παρά τα χρόνια του, τη φυσική κατάσταση και την κακή φόρμα, στη σειρά αυτή συνέβη κάτι εξωπραγματικό. Ο Peja κατά διαστήματα άρχισε να παίζει σαν 25άρης. Με αποκορύφωμα τον 4ο αγώνα, όταν κι ο Kobe δήλωσε θα γυρίσει τη σειρά από 0-3 σε 4-3.

Με 21 πόντους, 7/7 σουτ, 6/6 τρίποντα (!), 3 κλεψίματα και 2 ασίστ, συνέτριψε τους Lakers με 122-86, εξορκίζοντας τους δαίμονες του airball του 2002 τόσο για τον εαυτό του όσο και για πολλούς φίλους των Kings. Στη συνέχεια με τους Thunder και τους Heat, επέστρεψε στον γερασμένο εαυτό του σκοράροντας μόλις 2 πόντους στους 6 τελικούς. Λες και ήταν γραφτό να υπογράψει μισή σεζόν στους Mavericks μόνο για την εξιλέωση..

Ο Peja τελείωσε την καριέρα του πρωταθλητής. Όπως μοιραία έχασε την ευκαιρία το 2002, μοιραία την άρπαξε το 2011 ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Δε θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερη στιγμή απόσυρσης. Peja σε ευχαριστούμε, το #16 δε θα ξαναφορεθεί στο Sacramento.

Η καλύτερη ομάδα του LA

Πριν λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται πως έκλεισε επιτέλους το δράμα της ανταλλαγής του Chris Paul. Οι Clippers τον απέκτησαν μαζί με δύο μελλοντικά picks 2ου γύρου για το νεαρό παιχταρά SG Eric Gordon, τον ακόμα-πολύτιμο βετεράνο center/κυνηγό Chris Kaman, τον περσινό φιλότιμο rookie Al-Faruq Aminu και το pick 1ου γύρου της Minnesota για το 2012, το οποίο σίγουρα θα είναι υψηλό και  πολλά υποσχόμενο δεδομένης της αθλιότητας των Wolves αλλά και του μεγάλου βάθους του επόμενου draft.

Σε πρώτη ματιά, φαίνεται πως θυσίασαν πολλά. Αλλά με μία δεύτερη και πιο σκεπτική που συνοδεύεται με ένα “χμμ..” και το χέρι στο σαγόνι, φαίνεται αρκετά λογικό αν λάβουμε υπόψη μας πως ο Chris Paul είναι υποψήφιος για καλύτερος PG της δεκαετίας που διανύουμε και οι Clippers έχουν ήδη μεγάλα αποθέματα ταλέντου. Δηλαδή είχαν τη δυνατότητα να θυσιάσουν αρκετό υλικό και να παραμείνουν ανταγωνιστικοί με μεγάλες φιλοδοξίες.

Αν η ανταλλαγή είναι τελικώς αυτή που αναφέραμε, το ρόστερ των Clippers θα έχει αυτή τη μορφή:

Αυτή τη στιγμή κατέχουν το ρεκόρ Guinness σαν η μόνη ομάδα στην ιστορία με 4 γενιές άσσων: Bledsoe (22), Paul (26), Williams (29), Billups (35). Αν στη γραμμή με τους SG, δε βλέπετε κενό, κάτι έχουν τα μάτια σας. Θεωρείται δεδομένο πως θα κινηθούν άμεσα για απόκτηση shooting guard είτε ανταλλάσσοντας έναν εκ των τον Mo Williams και Eric Bledsoe ή υπογράφοντας κάποιον ελεύθερο. Ο Billups που πλέον δεν είναι χρήσιμος με τον Paul στην πόλη, μπορεί να γίνει waived (δηλαδή να αφεθεί ελεύθερος) αλλά δεν επιτρέπεται να ανταλλαχθεί ούτε να γυρίσει στους Knicks.

Στοιχηματικές ιστοσελίδες ήδη δίνουν συντελεστή 1,01 στους Clippers για τα περισσότερα alley-oop της σεζόν, με τον Paul να πασάρει και τους Griffin και Jordan να περνάνε το περισσότερο χρόνο στον εναέριο χώρο του παρκέ παρά προσγειωμένοι.

Οι New Orleans Sterns δε θα μπορούσαν να είναι πιο ικανοποιημένοι. Απέκτησαν νέο ηγέτη/σκόρερ στον Gordon, διπλασιάσαν τους καλούς ψηλούς τους (μεγάλη πολυτέλεια για το ΝΒΑ αυτό) με τον Kaman να κάνει παρέα στον Okafor, ο Aminu θα δώσει βάθος στον πάγκο και το καλοκαίρι του 2012 θα έχουν πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν ένα ακόμα μεγάλο αστέρι. Επιτέλους μπαίνουν σε διαδικασία αναδόμησης με τις καλύτερες προοπτικές. Δεν υπάρχει πιο αισιόδοξη εμπειρία στο ΝΒΑ από το να οδεύεις στον πάτο της βαθμολογίας με έναν ήδη καλό πυρήνα νέων παιχτών.

Οι υπόλοιπες θέσεις του ρόστερ και για τις δύο ομάδες θα καλυφθούν από όσους επιβιώσουν στο training camp τις επόμενες μέρες.

Πώς φτάσαμε στο σκάνδαλο;

Μετά την ακύρωση της ανταλλαγής του Paul στους Lakers, φαίνεται πως σβήνουν οι πιθανότητες και για τους Clippers. Ο λόγος της απόρριψης του αρχικού trade από το ΝΒΑ, δεν ήταν για τα ανταλλάγματα που κέρδιζαν οι Hornets, αλλά το γεγονός πως είναι αδιανόητο τόσο για τους οπαδούς (άσχετα αν δεν νοιάζεται κανείς για αυτούς), όσο και για τους ιδιοκτήτες πως οι Lakers θα αποκτούσαν έναν superstar τόσο εύκολα. Δηλαδή ανταλλάσσοντας σπουδαίους παίχτες μεν αλλά στη δύση της καριέρας τους δε (αποδεδειγμένα μετά το περσινό 0-4 από τους Mavs). Επιπλέον, θα είχαν και πάνω από $40 εκατομμύρια μείωση εξόδων από μισθούς.

Για να οδηγηθούν οι δύο ομάδες σε αυτή τη συμφωνία, δεν επενέβη το ΝΒΑ. O GM της Νέας Ορλεάνης, Dell Demps, επί μέρες λειτουργούσε ανεξάρτητα. Μόνο αφού έγινε γνωστό πως η διαπραγμάτευση είχε φτάσει σε τελικό στάδιο, αντέδρασε το συμβούλιο των ιδιοκτητών σαν μία παρέα 10χρονων που ζήλεψαν το παιδί με τον πλούσιο μπαμπά (Lakers), επειδή ο Άγιος Βασίλης του έφερε για δώρο το καλύτερο παιχνίδι της αγοράς. Χωρίς πρόθεση για αστείο, αυτή είναι ουσιαστικά η αιτία της ακύρωσης. Αν οι Hornets δεν άνηκαν στο ΝΒΑ αλλά σε έναν συνήθη Εβραίο εφοπλιστή (όπως η πλειοψηφία των ομάδων άλλωστε), η ανταλλαγή θα ολοκληρωνόταν φυσιολογικά.

Το φιάσκο αυτό δε θα μπορούσε να λήξει τόσο νωρίς. Μέχρι να φύγει ο Chris Paul, ο Stern είναι παγιδευμένος. Από τη στιγμή που απέρριψε το πακέτο Lamar Odom, Kevin Martin, Luis Scola, Goran Dragic και draft pick, είναι αναγκασμένος να κάνει ανταλλαγή μόνο αν πάρει κάτι καλύτερο από τα παραπάνω, διαφορετικά θα φανεί ακόμα πιο γελοίος. Κάτι τέτοιο όμως είναι παρά πολύ δύσκολο. Από τους Clippers ζήτησε στην κυριολεξία οτιδήποτε είχε ανταλλάξιμη αξία, δηλαδή τους νεαρούς ταλαντούχους Eric Gordon, Eric Bledsoe, Al-Faruq Aminu, το λήγον συμβόλαιο του Chris Kaman που έχει πολλά να προσφέρει ακόμα αλλά και… το draft pick 1ου γύρου των Timberwolves το οποίο είναι στην κατοχή των Clippers από το 2005! Κι όλοι ξέρουμε ότι αυτό το pick θα είναι πολύ ψηλό…

Οι Clips εννοείται πως δε συμφώνησαν, με συνέπεια η διοίκηση του ΝΒΑ να παραμένει εκτεθειμένη, ο Chris Paul να είναι δεδομένο πως θα φύγει σύντομα με ..κάποιο.. άγνωστο προς το παρόν τρόπο, οι Hornets να μην έχουν καλύψει ακόμα ούτε το μισό τους ρόστερ (!) και η σεζόν να ξεκινάει σε 13 μέρες!

Για όποιον έχει υπομονή και γερό στομάχι… κι αναρωτιέται ακόμα πως έφτασε η κατάσταση σε αυτό το σημείο, ας κάνει ένα ακόμα κλικ για μία ιστορική αναδρομή.